در چارچوب خودم

همچنانکه  خانه کارگر از راهیابی دبیر کل  اش علیرضا محجوب  به مجلس نهم بعد از اعلام نتایج دور دوم رای گیری در تهران خوشحال است  آن سو تر کارگران اخراجی از کارخانه شهاب خودرو هر روز به جای پوشیدن لباس کار و حاضر شدن در کارخانه در مقابل یکی از ساختمان های نهاد های دولتی تجمع می کنند . بیش از 600 تن از کارگران شهاب خودرو بعد از تعطیلات نوروز 91 هنگام مراجعه به کارخانه متوجه شدند که مدیریت حاضر به تمدید قرارداد هایشان در سال جدید نیست . اکثر این کارگران که  در بینشان نیروهایی تحصیل کرده و با سابقه کار بالا فراوان دیده می شود روز مزد و قرار دادی اند و هر ششماه یکبار قرار دادشان تمدید می شده است. زمزمه های اخراج آنها هم از اواخر سال 90 به گوش می رسید حتی در طول تعطیلات عید نیز پیامک هایی با مضمون اخراج برای برخی از کارگران فرستاده شد . به گزارش ایلنا از حاشیه یکی از تجمع های کارگران اخراجی شهاب خودرو یکی از کارگران این شرکت که راننده لیفتراک است می گوید: شرکت ما تولید کننده اتوبوس است  و به اندازه کافی سفارش تولید  داشته است و نبود سفارش دلیل موجهی برای اخراج کارگران نیست. از سوی دیگر بسیاری از کارگران از ماه های قبل نیز مطالباتی داشته اند که در مجموع مطالبات برخی از آنان به حدود چهل میلیون ریال رسیده است  همین مطالبات معوق بهانه تجمع کارگران قبل از نوروز بود که منجر به تغییر مدیریت کارخانه می شود. کارگران اخراجی طی روز های اول با تجمع آرام در مقابل شهاب خودرو خواستار رسیدگی و تجدید نظر در وضعیت اخراجشان از طرف مدیران شهاب خودرو شدند ولی پس از روبرو شدن با واکنش های سرد مدیران جدید کارخانه و بی توجهی به خواسته شان که همان بازگشت به سر کار است تجمعات خود را در مقابل نهاد ریاست جمهوری و وزارت کار و رفاه و امور اجتماعی نیز برگزار کردند . مسئله زمانی پیچیده تر شده است که آستان قدس رضوی به عنوان کارفرمای اصلی و مالک شهاب خودرو اعلام شده است . محمد رضا فرزعلیان بازرس كانون عالي شوراهاي اسلامي كار استان تهران در مصاحبه با ایسنا به نقل از آخرین نیوز گفت: در حال حاضر كارگران جلوي كارخانه تجمع و منتظر راي شوراي تامين استان تهران هستند چون موضوع از حيطه اداره كار خارج شده است.

نبود امنیت شغلی برای کارگران ایرانی مسئله ی تازه ای نیست . همزمان با اوج گرفتن سیاست های خصوصی سازی در دولت سازندگی تعدیل نیروی انسانی به پای ثابت بحث های اقتصادی و اشتغال تبدیل شد. پس ازآن در دوران دولت اصلاحات نیز علیرغم رشد اقتصادی 7 درصد ی باز هم اخراج کارگران متوقف نشد و تنها با اوج و فرود سیاست مربوط به خصوصی سازی کم و زیاد می شد . به عنوان مثال صنایع نیشکر هفت تپه در استان خوزستان یکی از شرکت هایی است که کارگران آن سالهاست با مسئله تعدیل نیروی انسانی و اخراج آشنا هستند  رسانه ها نیز با اخباری از این دست در سال های گذشته چندان نا آشنا نیستند کافی است نگاهی به لیست اسامی این شرکت ها بیاندازید در تمام صنایع چه سنگین و چه سبک به راحتی نام شرکتی یا شرکت هایی یافت می شود که یا کارگرانشان به نشانه معوقه ماندن دستمزد هایشان سر کارشان حاضر نشده اند یا به نشانه اعتراض به اخراج تجمع کرده اند . در دولت نهم هم مسئله اخراج کارگران  روندی مشابه با دورهای قبل داشت اما با افزایش بی رویه واردات و کاهش رشد اقتصادی این مسئله شتاب فزاینده ای به خود گرفت . در حال حاضر نیز به دلیل اعمال سیاست های وارداتی  و تحریم های بین المللی که به دلیل مذاکرات هسته ای دامنگیر اقتصاد ایران شده است . اخراج کارگران تبعات منفی بیشتری در پی دارد . اما تمام مسئله این نیست بسیاری از کارشناسان اقتصادی دلیل اخراج پی در پی کارگران را علاوه بر معضل قرارداد های پیمانی که دست کارفرمایان را در اخراج باز نگه می دارد، اجرای ناقص مرحله اول طرح هدفمند سازی یارانه ها می دادند . طبق این طرح دولت باید 30 درصد در آمد های حاصل از آزاد سازی قیمت ها و افزایش قیمت حامل های انرژی را به حساب تولید کنندگان واریز می کرد که در عمل این اتفاق نیافتاده است .مثلن در همین مورد کارخانه شهاب خودرو اکثر محصولات این شرکت مثل تانکر ، اتوبوس و آمولانس و ماشین آتش نشانی از سوی اداره جات دولتی سفارش داده و خریداری می شد ؛ بنابراین اخراج دو سوم کارگران چنین شرکتی نشاندهنده کمبود نقدینگی نزد شرکت های دولتی  است که نمی توانند دیون خود را ادا کنند. نا گفته نماند طی سال های اخیر بیکاری و تورم دو نگرانی عمده مسئولان و مدیران دولتی است . نگاهی اجمالی به اخبار منتشر شده درباره این دو مسئله نشاندهنده میزان اشتغال فکری مسئولان است و پر بیراه نیست که گفته شود تورم و بیکاری همه ی انرژی و توان مسئولان را می بلعد . در چنین شرایطی شتاب روز افزون اخراج نیروی کار خصوصن کارگران ترکی است بر کاسه چینی بند زده ی اقتصاد ایران که شاهدی است بر این مدعا که در وضعیت فعلی نه تنها اقتصاد ما توانایی تولید شغل را ندارد بلکه شغل های فعلی نیز در خطر از دست رفتن هستند. متاسفانه کارگران واتحادیه صنفیشان از در خواست مطالبات صنفی خود نیز سابقه و خاطره خوشی ندارند . مثلن طی سال های گذشته اتحادیه رانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه در مخالفت با روند خصوصی سازی در شرکت واحد چندین بار دست به اعتصاب زد و از خدمت رسانی به مسافرین شهری سر باز زد که همین امر موجب برانگیخته شدن حساسیت های امنیتی شد و  در نهایت  در خواست رسیدگی به مطالبات صنفی رانندگان اتوبوسرانی مسکوت گذاشته شد . کارگران ایران امسال روز کارگر را با احساسی متفاوت جشن گرفتند  آنها با دستی پرچم ایران را به نشانه سال تولید ملی تکان می دادند و با دستی دیگر اشک های خود را در همدردی با هم صنفان خود پاک می کردند.

بیماری ایدز از جمله معضلات بهداشتی و اجتماعی است که معمولن با اکراه درباره آن در رسانه های عمومی صحبت می شود . هر چند این بیماری از طرق گوناگونی انتقال می یابد. اما افکار عمومی بیشتر بر روی انتقال از راه رفتار های جنسی متمرکز شده و شخص مبتلا به این بیماری به محض اطلاع اطرافیان طرد می شود و حتی دیده شده از محل کار اخراج می شود و حتی اعضای خانواده اش نیز با او رفتار مناسبی ندارند.سالهاست در باره کم و کیف چگونگی ابتلا به این بیماری و موارد پیرامون آن بحث و تبادل نظر می شود ولی هر از چند گاهی اعلام آمار مبتلایان به این بیماری در ایران بحث های داغی را شروع می کند که خیلی زود فروکش می کند ولی اصل قضیه کماکان دستنخورده باقی می ماند و تنها ظرفیت های دولتی است که کماکان پاسخگوی اقشار صدمه دیده از این بیماری است .  عباس صداقت رئیس اداره پیشگیری از ایدز وزارت بهداشت در مصاحبه با ایسنا درباره بازگشت موج دوم ابتلا به ویروس اچ آی وی در بین معتادان تزریقی هشدار داد . وی دلیل این امر را کمبود اعتبار در اجرای برنامه موسوم به کاهش آسیب در زندان ها عنوان کرد و اعلام کرد : طی دهه گذشته با اجرای موفقیت آمیز این برنامه در زندان ها تعداد مبتلایان به ایدز در بین زندانیان با کاهش 44/0 در صدی  در حال حاضر به 7/1 در صد رسیده است . وی همچنین تاکید کرد : با توجه به موفقیت گذشته نباید غافل شویم و اجازه دهیم موج دوم شیوع ایدز در بین زندانیان از راه مصرف کنندگان تزریقی مواد مخدر به راه افتد .

از نخستین مورد گزارش شده بیمار مبتلا به ایدز در سال 1366 شمسی که کودکی شش ساله مبتلا به هموفیلی بود و بر اثراستفاده از فرآورده آلوده خونی به این بیماری مبتلا شد تا به امروز که بنا بر آمار رسمی 02/0 درصد ایران یعنی کمی بیش از 22 هزار نفر بدین بیماری مبتلا شده اند و تا کنون 3409 نفر از این تعداد نیز در گذشته اند. همواره توجه مقامات مسئول و رسانه جمعی به آمار مبتلایان معطوف بوده است .  در ابتدا مقامات دولتی منکر وجود بیمار مبتلا به ایدز می شدند .همان طور که اشاره شد به دلیل راه انتقال این بیماری اشاره به آن را موجب به چالش کشیده شدن اخلاقیات جامعه می دانستند . این طرز تفکر تا به امروز نیز ادامه داشته است . بطوریکه جلو اطلاع رسانی برای اموزش در زمینه راه های پیشگیری از این بیماری نیز گرفته می شود.  ولی رفته رفته افزایش تعداد بیماران باعث شد تا مقامات بهداشتی ایران هرچند وقت یکبار آماری از مبتلایان به این بیماری ارائه کنند . با وجود این بنا بر نظر کارشناسان مستقل و آمار های سازمان بهداشت جهانی در بهترین حالت آمار ارائه شده از سوی مقامات تنها یک چهارم تعداد واقعی مبتلایان بدین بیماری است . نکته دیگر در این بین تلاش مقامات مسئول  وزارت بهداشت برای محدود کردن بیماران به زندانیان و معتادان تزریقی است و سهم دیگر راه های انتقال بیماری در آمار رسمی بسیار ناچیز شمرده می شود. برای مثال در آمار رسمی تنها 7 در صد مبتلایان زن هستند که  بیشتر آنها این بیماری را از راه روابط جنسی با همسران معتاد خود بصورت نا آگاهانه گرفته اند .  در تمام سال های گذشته هر گاه درباره ی نحوه ابتلای 93 درصد بیماران مرد اعلام شده نیز سوال می شد استفاده از سرنگ مشترک عمده دلیل ابتلا بیان شده است . اما بر خلاف ادعای مسئولان در سال های گذشته ظاهرن الگوی ابتلا به بیماری در ایران در حال تغییر از معتادان تزریقی به  دارندگان روابط  پر خطر جنسی  است . به عنوان مثال در برنامه تلویزیونی سلامت باشید شبکه سه صدا و سیما یکی از کارشناسان و متخصصان بیماری های عفونی در این زمینه  بر روی آنتن پخش مستقیم برنامه اعلام نظر کرد و جالب تر اینکه این متخصص بیماری های عفونی بعد از آن برنامه در هیچ برنامه زنده تلویزیونی مربوط به مباحث پزشکی حضور نیافت. سومین نکته درباره بیماری ایدز نرخ رشد بالای اپیدمی این بیماری در ایران است . هر چند که به دلیل ملاحظات مذهبی و اخلاقی جامعه ما در زمینه  ی ابتلا به ایدز از راه روابط جنسی تا حدی مصون مانده است و خوشبختانه تعداد مبتلایان  به نسبت کل جمعیت ایران در صد پایینی است ولی تعداد زیاد معتادین به مواد مخدر که در بین آنها در صد بالایی معتادین تزریقی وجود دارند باعث شده تا میزان ابتلا به  این بیماری مهلک به سرعت افزایش یابد . حال این امر اضافه کنید با روابط جنسی که این افراد با همسرانشان دارند و از طرفی کودکانی که از این مادران به دنیا خواهند آمد. آنگاه متوجه خواهید شد که پتانسیل ابتلا به این بیماری در جامعه ایران چقدر بالا است . با توجه به اینکه اکثر این افراد نیز از طبقات پایین اجتماعی هستند و دارای سطح سواد پایین هستند و دسترسی مطلوبی به امکانات بهداشتی و رسانه های جمعی ندارند . نکته آخر در باره نحوه اختصاص بودجه به فعالیت هایی است که بر امر مراقبت های پزشکی از مبتلایان  و اقدامات پیشگیرانه  و اطلاع رسانی  به عموم متمر کزاست . بنا به گفته دکتر مینو محرز رئیس مرکز تحقیقات ایدز ایران در مصاحبه با روزنامه مردمسالاری در حال حاضر کلیه خدمات درمان سرپایی و مراقبت های بهداشتی و در مانی از مبتلایان به ایدز به صورت رایگان است و داروی IMOD  هم که در داخل تولید می شود به صورت رایگان در اختیار آنهاست. اما در زمینه پیشگیری متاسفانه وضعیت چندان جالب توجه نیست . هر چند شهر داری تهران در محل های تجمع معتادان دستگاه خود پرداز سرنگ مجانی قرار داده است و در زندان ها نیز سرنگ به رایگان در اختیار زندانیان قرار می گیرد ولی خانم محرز در این مصاحبه پیشرفت و اقدامات پزشکی در زمینه جلوگیری از انتقال بیماری از مادر به جنین را نا کافی می داند و از نحوه آموزش و اطلاع رسانی در بین  نوجوانان و جوانان ابراز ناخرسندی می کند .

در آخر باید گفت در ایران در بین مقامات دولتی اصطلاحی وجود دارد به نام رسانه ای شدن در توضیح این اصطلاح باید گفت هر گاه مسئولی در حوزه مسئولیتش با تنگنا و مشکلی بزرگ مواجه شود . آن مشکل را با رسانه های جمعی در میان می گذارد تا فشار افکار عمومی باعث شود تا مدیران بالاتر فارغ از کاغذ بازی های رایج اقدام کنند و خارج از نوبت به مشکل رسیدگی شد . از ظواهر امر چنین بر می آید مصاحبه عباس صداقت با ایسنا هم مصداق رسانه ای شدن مشکلی باشد که در هیاهوی کشمکش های سیاسی به فراموشی سپرده شده است مشکلی که برای سال ها با محدود شدن به زندانیان معتاد ترزیقی با آن مدارا می شد ولی حالا پاسخ همیشگی راه حل آن نیست  . اما سوال اینجاست چرا توانایی خیرین اجتماعی چه به صورت فردی و چه به صورت گروه های مردم نهاد درچنین مواردی نادیده انگاشته می شود ؟

پخش تیزر تبلیغاتی از شبکه تلویزیونی اسرائیلی  HOT اگرچه از سوی رسانه های ایران اقدامی توهین آمیز بر علیه ایران  تلقی شد  و واکنش تند آنها را به همراه داشت . و نزدیک بود کار دست شرکت لوازم خانگی سامسونگ بدهد  اما تجربه خوبی بود که نشان داد. در دنیای امروز دیگر در بر همان پاشنه نمی چرخد وچه بسا رویکرد جدید به برخی روش های سنتی در انتقال پیام کارایی به مراتب بیشتری دارند .تیزر تبلیغاتی یاد شده در مدت یک دقیقه و بیست ثانیه چهار جوان اسرائیلی بازیگر در شویی تلویزیونی پر طرفداررا نشان می دهد که به قصد اصفهان به راه می افتند. آنها به دنبال طرفداران شوی معروف خود ASFOUR هستند که ظاهرن در ایران نیز بینندگانی دارد.  اماعلیرغم انتظار اولیه از محلی ناشناس سر در می آورند . از رفت و آمد ها و نشانه هایی که در تصاویر هست  به نظر می رسد   آنها در بیابانی برهوت کنار یکی از تاسیسات اتمی ایران سر در آورده اند . با وجود اینکه نشانهایی همچون استفاده از تصاویر رهبر فقید جمهوری اسلامی آیت ا... خمینی و مقام رهبری  و رئیس جمهور اسبق ایران سید محمد خاتمی و محمود احمدی نژاد وجود دارد و همچنین به وضوح بر روی موشک های در حال جابجایی با رسم الخط فارسی کلمه شهاب دیده می شود اما  سازندگان تیزر بد ندیده اند کمی هم ازعناصر و مشخصات عربی در طراحی صحنه استفاده کنند . عناصری همچون پرتره بزرگ آیت ا... سیستانی و یا مرد دستفروش دشتاشه پوش و زنانی که چادر عربی به سر دارند و جا به جای صحنه در آمد و شد هستند و حتی طراحی قهوه خانه کمی فضای کار را عربی کرده است . یکی از نکات جالب توجه در این تیزر استفاده از پوشش زنان خاورمیانه ایی از سوی چهار جوان اسراییلی است که با آرایشی غلو آمیز و  غیر حرفه ایی ست شده است و سعی شده است تا بدین روش هویت خودشان را پنهان نگه دارند . بهر حال چهار جوان بلافاصله با قدم زدن در اطراف  مقصد سفرشان جاسوس موساد سازمان اطلاعاتی خارجی اسراییل را در حال روزنامه خواندن می یابند و با او شروع به صحبت می کنند . جاسوس موساد هم ماموریت خود را کسل کننده می داند و از میان روزنامه ایی که درپیش روی خود دارد تبلتی را به چهار جوان نشان می دهد که همسرش به او داده است . این تبلت جایزه شبکه تلویزیونی کابلی HOT است به بینندگانی که نوعی خاص از قرار داد را با آن شبکه می بندند. همچنین بر روی تبلت اهدایی شبکه  نرم افزاری خاص برای دانلود قسمت های برنامه ها و شوی های شبکه نصب  شده است . شاید طعنه آمیز ترین بخش و نقطه اوج این تیزر جایی باشد که یکی از چهار جوان به صورت غیر عمد دستش را بر روی تبلت می گذارد و تاسیسات پشت سرش منفجر می شود و وقتی با تعجب دیگران مواجه می شود می گوید این هم یکی از انفجار های گاه و بیگاه در ایران است ( نقل به مضمون ).

به مجرد انتشار خبر پخش تیزر از شبکه اسراییلی و قرار گرفتن ویدیو آن در اینترنت  رسانه های ایران هم به فراخور دیدگاه ها و گرایش هایشان خبر را پوشش دادند . مسئله مهم در پوشش این رویداد جو منفی و خصمانه ایی بود که به این خبر وجود داشت و بسیاری از تارنما و روزنامه ها به دلیل ارتباط موضوع با اسراییل به شدت این عمل را محکوم کردند و خواستار ان شدند تا خرید محصولات شرکت سامسونگ در ایران تحریم شود  و حتی برخی از نمایندگان مجلس نیز به این موضوع واکنش نشان دادند در چنین شرایطی  مدیر روابط عمومی شرکت سامسونگ نیز به مجرد  مواجه با طیف گسترده واکنش ها در مصاحبه با خبر گزاری فارس ضمن محکوم کردن تیزر پخش شده اعلام کرد که هیچ مسئولیتی در قبال محتوای آگهی پخش شده از کانال مورد اشاره ندارد. به دلیل شرایط حساسی که بعد از تحولات مربوط به بهار عرب در منطقه حاکم شده است و به دلیل روی کار آمدن نیرو های اسلامگرا در دولت های جدید عرب تقریبن دولت اسرائیل در منطقه در اقلیت قرار گرفته است و دیگر تنها دولت دمکراتیک خاورمیانه به حساب نمی آید. از سوی دیگر قدرت های برتر هر یک تمایل دارند تا موازنه  قدرت جدیدی در منطقه بوجود آورند. به این ترتیب کار را به جایی رسیده که تنش بین دولت ها بالا گرفته است و هر لحظه امکان مواجه نظامی وجود دارد . از اواخر سال میلادی گذشته زمزمه هایی مبنی بر حمله به تاسیسات اتمی ایران در رسانه ها آغاز شده بود تا جاییکه برخی از روزنامه های غربی حتی ماه ژانویه 2012 را زمان حمله هوایی اسراییل به ایران می دانستند . همچنین برخی مقامات امنیتی ایالات متحده نیز در مصاحبه با تلویزیون ملی آمریکا اسرائیل را مسئول ترور دانشمندان فعال در فعالیت  های اتمی  ایران دانستند. طی ماه های گذشته نیز  فضای بسیار متشنجی بین مقامات سیاسی و نظامی دو کشور پدید آمده است که تمامن حرف از جنگ و تهدید و مقابله به مثل است . وعلیرغم اظهارات مقامات بلند پایه ایران و مذاکرات طولانی مدت بین ایران و گروه  1+ 5 و گزارشات ریس آژانس اتمی IAEA  کماکان افکار عمومی اسراییل معتقدند که برنامه اتمی ایران صلح آمیز نیست و کاربردی نظامی دارد و بزرگترین تهدید علیه امنیت ملی آنهاست . در چنین شرایطی هر چند لحن طنز آمیز تیزر ذکر شده در مقایسه با لحن طعنه آمیز و گزنده آن کمتر به چشم می آید ولی نفس ساخت چنین آثاری باعث می شود تا تنش و عصبیت موجود در دنیای دیپلماتیک و نظامی گری کاهش یابد و بدون تحمیل تلفات جانی و مالی غیر قابل باز گشت  دو طرف مخاصمه وارد کارزاری مدرن شوند . همان طور که  برای سال ها فیلم بدون دخترم هرگز شناسنامه هویتی ایران بعد انقلاب در نزد افکار عمومی غرب بود و اگر در خشش سینماگران ایران در جشنواره ها نبود شاید هنوز کابوس بتی محمودی در سفر به ایران از یاد ها نرفته بود .

حدود دو سال پیش در جریان دیدار سید حسن خمینی از سازمان صدا و سیما در حالیکه برنامه سیمای خانواده از آنتن شبکه یک بصورت زنده پخش می شد . فرصتی دست داد تا نوه رهبر فقید جمهوری اسلامی به همراه رئیس سازمان صدا و سیما عزت ا... ضرغامی روبروی دوربین برنامه سیمای خانواده بنشینند و در مصاحبه ایی اختصاصی به سوالات هرمز شجاعی مهر مجری برنامه پاسخ دهند . حجه الاسلام خمینی در آن ویژه برنامه در پاسخ به یکی از سوالات درباره کیفیت برنامه های تلویزیون خصوصن شبکه یک چنین گفت: ظاهرن مسئولان و برنامه سازان در قبال برنامه سازی برای ایام عزاداری کار راحتی دارند و الگوی مناسبی برای ساخت برنامه های ویژه سوگواری وجود دارد ولی به هنگام ساخت برنامه های شاد و سرگرم کننده با مشکل مواجه می شوند و تعریف مشخصی از اینگونه برنامه ها نزدشان وجود ندارد . به محض اتمام جواب سید حسن خمینی رییس سازمان صدا و سیما به قصد مزاح و در ادامه صحبت های مهمان ویژه برنامه گفت : به عبارتی مسئولان صدا و سیما هنگام ساخت برنامه های شاد عزا می گیرند . اگر چه این شوخی جناب ضرغامی موجب انبساط خاطر حضار و بینندگان تلویزیونی شد اما مثل معروفی در زبان فارسی هست که می گوید پشت هر شوخی نیتی کاملن جدی وجود دارد . و اینجاست که باید پرسید براستی چرا شادی و ابراز آن درجامعه حال حاضرامری بعید به نظر می رسد؟ 

 زندگی اجتماعی ایرانی ها از لحاظ غنای فرهنگی و تمدنی و اداب و رسوم فردی و جمعی در مقایسه با زندگی اجتماعی مردم کشور هایی که معمولن در صدر رده بندی سالانه اعلام شده از سوی مجله فوربس تحت عنوان شادترین مردم قرار می گیرند نه تنها چیزی کم ندارد بلکه از برخی جهات برتری محسوسی نیز دارد.البته ناگفته پیداست پیدا کردن اشتراکات فرهنگی بین ایران با کشور هایی نظیر کشور های اسکاندیناوی و دانمارک و کانادا و بلژیک و ایالات متخده امریکا و...( که معمولن به عنوان شاد ترین مردم شناخته می شوند) کاری سخت و دشوار است اما دستکم در کمیت مناسبت ها و مراسمی که موجب پیدایش شادی و نشاط در سطح روابط شخصی و اجتماعی می شود می توان در میان مردم و جامعه تمام کشور ها نظایری یافت. به عنوان مثال اکثر کشور های نامبرده شده در بالا با تمام شدن سال، ورود به سال جدید را جشن می گیرند و یا برای تک تک افراد این جوامع جشن ازدواج و جشن تولد خودشان یا فرزندانشان موجبات شادی و مسرت را فراهم می آورد . در کنار اینها پیروزی های ورزشی در سطح رقابت های انفرادی و تیمی محل مناسبی است تا اسباب جشن و سرور به راه افتد . اما اینکه چرا کشوری مثل دانمارک  عنوان شادترین کشور را از آن خود می کند و دیگر کشور ها علیرغم تمام توانایی ها در رده بندی اعلام شده جای در خور توجهی ندارند . برمی گردد به نحوه ابزار شادی و یا فراهم آوردن اسباب شادی .

بسیاری از روانشناسان متخصص در امر شادی بر این اعتقادند که دو شاخص امنیت و عدم مشکلات اقتصادی نقش بسزایی در احساس شادی دارند . به همین دلیل  در رده بندی مجله فوربس نیز اکثر مواردی که باعث می شود تا کشوری در ردیف شاد ترین مردم قرار گیرد به آمار و ارقام اقتصادی و تا حدی بهداشت و سلامت بر می گردد . عواملی همچون میزان ساعت کار در هفته و نرخ بیکاری و اشتغال و تولید ناخالص داخلی در یک کشور و وضعیت بیمه و امید به زندگی و میزان رضایتمندی افراد از زندگی و خشنودی پیش بینی شده به زندگی آینده همگی مواردی هستند که در مجموع با محاسبه آنها میزان شادی مردم کشور مورد نظر بدست می آید. بر این اساس چندان جای تعجب ندارد که کمیت شادی در جامعه امروز ایران بلنگد و شادی اکسیری نایاب تلقی شود . البته جدا از آمار و ارقامی که مسئولان اقتصادی و غیر اقتصادی بعضن از شرایط نابهنجار اقتصادی می دهند ردپای وضعیت بد اقتصادی را به راحتی می توان در تدارک و کیفیت برگزاری جشن ها و مهمانی ها مشاهده کرد . تاخیر در ازدواج جوانان و اصرار بیش از اندازه بر برگزاری مراسم عروسی با حداقل تشریفات که گاهی منجر به ناقص برگزار شدن مراسم می شود گواه بر تاثیر مسائل اقتصادی و معیشتی بر احساس شادی است . سیاست قیمت گذاری اقلام مصرفی در ایام به خصوصی از سال مثل شب عید یا فصل بازگشائی مدارس یا ماه مبارک رمضان و دخالت های دولتی در ساماندهی بازار بیش از هر چیز باعث سردرگمی و دلهره تولید کنندگان و مصرف کنندگان است در چنین شرایطی نباید انتظار داشت وجد و نشاط سراپای شهروندان را فراگیرد . اما جدای رده بندی مجله فوربس و مقصر جلوه دادن مشکلات اقتصادی برای کمبود احساس شادی در جامعه باید گفت . به طور کلی فرهنگ اجتماعی ایرانیان به گونه ایی شکل گرفته است که بیش تر از آنکه برون گرا باشد درون گراست . به عبارتی تاثیر بیش از اندازه تفکرات عرفانی بر زندگی جمعی ما باعث شده تا هر فرد ایرانی در صدد کسب و یا تجربه نوعی حالات درونی باشد . ایرانیان از قدیم این را برای خود افتخار دانسته اند که دست بشکند در آستین سر بشکند در کلاه به همین دلیل ابراز و نشان دادن احساسات شخصی از جمله احساس شادی نوعی حرمت شکنی است . . اما در زمینه مناسبات اجتماعی حال حاضر یک نکته دیگر نباید فراموش شود بعضن دیده شده ( هر چند با نیت خیر) که برخی مسئولان و سیاستگزاران در سمت های مختلف به فکر سازماندهی مسئله شادی افتاده اند اما در عمل به دلیل نگاهی جانبدارانه و جزیی نگر موفق نبوده اند. به عنوان مثال افزایش تعطیلات عید فطر و آتش بازی در زمان مناسبت های ملی ومذهبی در حالی پیشنهاد شده و اجرا شده اند که به برخی مناسبت ها مثل شب یلدا و چهارشنبه سوری و سیزده بدر و روز عشاق  یا ولنتاین که کاملن در عرف جا افتاده اند بی مهری شده است . نباید اینگونه باشد که حال که با وجود تمام مشکلات و مسائل اقتصادی از شادی مردم کاسته شده است مناسبت ها و آداب و رسومی که ولو در نظر برخی مضر و بی معنی هستند به کناری گذارده شوند چه بسا آن مناسبت لحظات شاد و مسرت بخشی برای تعداد انگشت شماری به ارمغان آورد که خود غنیمت است . یادمان باشد شیخ اجل سعدی علیه الرحمه در حکایتی مرد محتاج مستمند را بهر طلب وام به دیدار عبوسی ثروتمند فرستاد اما مرد محتاج عطای عبوس ترشرو را به لقایش بخشید.

شاید این از شوخی های روزگار باشد که در حالیکه در اکثر کشور های توسعه یافته در مخالفت با سیاست های سیستم سرمایه داری تحصن و اعتراض به راه افتاده است و جنبش وال استریت را اشغال کنید تیتر یک رسانه های دنیا است و شهروندان کشور های اروپایی در صددند تا دولت هایشان را مجبور کنند در سیاست های پولی و مالی به نفع طبقات متوسط جامعه تجدید نظر کنند . در قلب خاور میانه کشور ما در آستانه جشن گرفتن یک سالگی بزرگترین طرح تاریخ اقتصادش است . طرح هدفمندی یارانه ها که بنا بر توصیه صندوق بین المللی پول در ایران اجرا شد هدفش را آزاد کردن قیمت کالا ها و خدمات و رقابتی کردن آنها بر مبنای سیاست های اقتصاد بازار بنیاد قرار داده است. که بنا بر همین اهداف اقتصاد ایران قرابت بیش از پیشی به جوامعی پیدا می کند که سرمایه سالار هستند. در جوامع سرمایه سالار بعد از مسئله سرمایه و صاحب سرمایه مهمترین موضوع به اشتغال برمی گردد .چرا که تنها نیروی کار است که با استفاده از سرمایه تولید را معنا می بخشد . به همین دلیل مسئله بیکاری در این دست اقتصاد ها بسیار حائز اهمیت و نرخ بیکاری نشاندهنده عدم استفاده از سرمایه و رکود در فضای کسب و کار است . از سوی دیگر به دلیل رقابتی بودن بازار امکان ریسک پذیری در اقتصاد بازار بنیاد بسیار زیاد است و فضای کسب و کار فضایی پر خطر است و هر لحظه امکان ورشکستگی وجود دارد در چنین وضعیتی اشتغال نیروی کار با بحران های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی در نوسان است. بنابراین برای حمایت بیشتر بیمه بیکاری اهمیت چندانی می یابد. بدین ترتیب هرگاه فرد شاغل در بنگاه های اقتصادی بنابر هردلیلی همچون حوادث کار و ورشکستی و ... در مدت قرار دادش از کار بیکار شود دولت و سازمان تامین اجتماعی موظف به پرداخت حداقلی از هزینه های فرد بیکار شده هستند و با معرفی او به بنگاه های کاریابی تا مرحله دوباره مشغول بکار شدن از او حمایت می کنند .  در ایران صندوق بیمه بیکاری سال هاست که به شاغلینی که موقعیت شغلی خود را از دست می دهند تا برگشت به فضای کسب و کار هزینه ای را پرداخت می کند . معمولن روند کار بدین صورت است که شخص بعد از قطع فعالیت شغلی از طریق وزارت کار به صندوق معرفی می شود و صندوق نیز که زیر نظر سازمان تامین اجتماعی است از محل 3 در صد در یافتی از کارفرمایان مستمری را حداقل تا شش ماه به فرد بیکار پرداخت می کند. و بنا بر وضعیت تاهل و شرایط متغیر بیکارشدن که در قانون پیش بینی شده است به هر نفر بین 36 یا 50 ماه مستمری تعلق می گیرد . در این مدت فرد بیکار باید با مراجعه به مراکز کاریابی در جستجوی کار جدید باشد و به محض اشتغال دربنگاه اقتصادی نسبت به قطع مستمری بیکاری اقدام کند. در برنامه چهارم توسعه از دولت خواسته شده است تا مدت پرداخت مستمری بیکاری را کاهش داده و به حداکثر 36 ماه برساند.به همین دلیل دولت در حال تدوین و تهیه لایحه جدید درباره بیمه بیکاری است تا با توجه به تکالیف در نظر گرفته شده در قانون چهارم توسعه این قانون را بروز کند. دولت معتقد است در حال حاضر وزارت کار و امور اجتماعی نظارت کمی بر صندوق دارد و توانایی پیشگیری از بیکاری شاغلان را ندارد . از سوی دیگر لایحه دولت می خواهد تا با معرفی هئیت امنای صندوق ضمن مستقل کردن مدیریت صندوق نقش حمایتی صندوق بیمه بیکاری را در دوره برقراری مستمری بیشتر کند وماده هفت قانون کار فعلی که شامل اختصاص مستمری بیکاری به مدت 18 ماه به افرادی با 2 تا 10 سال سابقه کاری می شود را تغییر دهد. ولی علیرغم تمام آنچه گفته شد از شواهد پیداست دولت تمایلی به تصویب این لایحه در هئیت دولت و تقدیم آن به مجلس ندارد . شاید یکی از دلایل آن برگردد به اختلافات بین مجلس و دولت طی  ماه های گذشته و دلیل دیگر هم بر می گردد به نظر دولت درباره دخل و تصرف بیش از اندازه نمایندگان در لوایح تقدیمی به شکلی که در نهایت تنها اسمی از لایحه باقی می ماند و نظرات دولت و خواسته هایش به کل در زمان تصویب در مجلس به کناری گذارده می شود .  در همین حال عده ای از نمایندگان مجلس نیز در زمانی که دولت از تقدیم لایحه مزبور سر باز زده است ابتکار عمل به خرج داده اند و طرح بیمه بیکاری را در کمیسیون اجتماعی به تصویب رساندند. اما این طرح نیز با وجود تصویب یک فوریت هنوز راه درازی تا اجرایی شدن دارد. شاخص ترین موارد تفاوت طرح نمایندگان با لایحه دولت اختصاص بیمه بیکاری به کارجویان و کاهش سهم کارفرما و بیمه خود کارفرما ها است . بنا بر این طرح افراد جویای کار در مدت انتظار برای یافتن شغل مورد نظر از مستمری بهره مند می شوند وبه عنوان سیاستی تشویقی سهم کارفرما از سه درصد به دودرصد کاهش یافته و یک درصد باقی مانده بین فرد شاغل و دولت سر شکن می شود . اما هیچ تضمین عملی وجود ندارد که در فضای رکود کسب و کار چگونه کارفرما به جذب بیشتر نیرو اقدام کنند . با اینکه مجلس در طرح خود مدت دو سال برای پرداخت مستمری در نظر گرفته است و بلافاصله پس از شروع به کار مستمری بگیر باید در 50 قسط کل مبلغ دریافتی در دو سال را پس بدهد ولی بسیاری معتقدند پرداخت بیمه بیکاری به کار جویان سیاست تنبل پروری است.  البته ناگفته نماند این طرح با واکنش سرد دولت همراه بود چون حتی اگر حرف های درگوشی و زمزمه ها مبنی بر پرداخت 300 هزار تا 350 هزار تومان بهر جویای کار را بپذیریم در این صورت این طرح بار مالی معادل 1000 میلیارد را برای دولت فراهم می کند . به همین دلیل در اواخر تابستان محمود احمدی نژاد طی سخنانی از افزایش سه برابری میزان یارانه های پرداختی خبر داد و نشان داد دولت تمایلی به پرداخت مستمری خارج از طرح هدفمندی یارانه ها ندارد. از مشابهت های طرح مجلس با لایحه دولت نیز اصرار براستقلال صندوق بیمه بیکاری از نظارت مستقیم سازمان تامین اجتماعی و انتخاب هیات امنا است    در پایان باید گفت اگر چه مجلس و دولت ضرورت تغییر قوانین در زمینه تامین اجتاعی نیروی کار و شاغلان را به خوبی درک کرده اند ولی مسکوت گذاشته شدن این لایحه و طرح نشان دهنده فراهم نشدن دیگر شرط های لازم و کافی برای اجرای بیمه بیکاری به شکل تکامل یافته و به روز است. چراکه مفهوم بیمه اجتماعی و تامین اجتماعی در کنار مفهوم دولت- رفاه معنا می یابد. در حالیکه در کشور توسعه یافته به دلیل اینکه مالیات شهروندان نقش  تامین کننده  اصلی منابع مالی و بودجه است به تبع سیاست های حمایتی بیشتر مدنظر شهروندان قرار می گیرد چرا که آنان انتظار دارند تا دولت از محل درآمدی که از مالیات ها جمع آوری می کند در قبال سرنوشت شهروندان در مواقع بحرانی از لحاظ اقتصادی نیز نگران باشد . در حالیکه بخش اعظم نیروی سیاسی و اجتماعی حاکمیت و دولت در حال حاضر صرف توسعه زیر ساخت ها و فراهم ساختن شرایط بهره برداری از آنها می شود . هنوز سیاست های اصل 44 و هدفمندی یارانه ها به درستی اجرا نمی شود و بخش خصوصی اعتماد به نفس لازم برای حضور در بازار کسب و کار را ندارد. از همه مهمتر به دلیل درآمد های نفتی ، دولت بیش از آنکه نقش اداره کننده امور را بازی کند با اختصاص بودجه به بخش های مختلف جامعه از اقتصادی گرفته تا هنری و ورزشی و... نقش دستور دهنده و سیاستگذار و اجرا کنده را یکجا بازی می کند .