گل نرگس

گرچه خسته ام گرچه دلشکسته ام باز هم گشوده ام درى به

روى انتظار تا بگويمت هنوز هم به آن صداى آشنا اميد بسته ام.

اى تو صاحب زمان! اى تو صاحب زمين! دل جدا ز ياد تو

آشيانه اى خراب وبى صفاست ياد سبز وروح بخش تو ياد لطف

بى نهايت خداست کوچه باغ سينه ام اى گل محمدى به عطر

نامت آشناست آنکه در پى تو نيست کيست؟ آنکه بى بهانه تو

زنده است در کجاست؟

اى کرامت وجود! باد غربتى که مى وزد به کوچه هاى بى تو

بوى مرگ مى دهد بوى خستگى فسردگى کوچه ها در انتظار

يک نسيم روح بخش يک پيام آشنا ودلنواز سينه را گشوده اند.

کوچه هاى ما هميشه عاشق تو بوده اند.

اى کبوتر دلم هوايى محبتت! سينه ام آشناى نعمت غم است گر

هزار کوه غم رسد هنوز هم کم است از درون سينه ام ناله هاى

مرغ خسته اى به گوش مى رسد. بالهاى زخمى ام نيازمند مرهم

است.

صبحگاه جمعه ها آفتاب ياد تو ز (ندبه)هاى ما طلوع مى کند.

آنکه شب پس از دعا با سرود اشتياق ونغمه اميد با دلى سفيد

خواب رفته است روز را به شوق ديدنت شروع مى کند اى تو

معنى اميد وآرزو! اى براى انتظار عاشقانه آبرو! عشقهاى پاک

در ميان خنده ها وگريه هاى عاشقان پيش عصمت الهى ات

خضوع مى کند.

اى بهانه اى براى زيستن! اشتياق همچو سبزه بهاره هر طرف

دميده است. جمکران جلوه اى از انتظار وشوق ماست اى بهار

جاودان اى بهار آفرين ما در انتظار مقدم توييم اى اميد آخرين!

اى عزيز دل پناه شيعيان اى فروغ جاودان! سايه بلند نام وياد تو

از سر وسراى عاشقان بيقرار کم مباد قامت بلند شوق جز بر

آستان پرشکوه انتظار خم مباد.

فرزانه نجاتی

عید همگی مبارک باشه

انشاالله سالی پر برکت

همراه با دعای خیر

 بی بی فاطمه زهرا

پیش رو داشته باشید

اسمرا با عشق خود درگیر کردی / به پایم با غمت زنجیر کردی

بدان دنیای بی تو هیچ باشد / دلم را از زمانه سیر کردی

تو با رفتن به پشت ابر ایّام / غروب جمعه را دلگیر کردی

یا اباصالح ادرکنی . . .

به یاد او همه غم ها ز سینه دور شود

دلم به رغم سیاهیش غرق نور شود

همیشه منتظرش بودم ای خدا مپسند

که بعد مردن ما جمعه ی ظهور شود . . .

حقیقت تلخ ... باید به خودمون بیایم...

"نمی دانیم نویسنده این متن کیست ولی حقیقت تلخ روزگار ماست ..."

فیض کاشانى

الا یا ایها المهدى، مدام الوصل ناولها
که در دوران هجرانت بسى افتاد مشکلها
 صبا از نکهت کویت نسیمى سوى ما آورد
ز سوز شعله شوقت چه تاب افتاد در دلها
 چو نور مهر تو تابید در دلهاى مشتاقان
ز خود آهنگ حق کردند و بربستند محملها
 دل بى‏بهره از مهرت، حقیقت را کجا یابد
حق از آیینه رویت، تجلى کرد بر دلها
 به کوى خود نشانى ده که شوق تو محبان را
ز تقوا داد زاد ره، ز طاعت بست محملها
 به حق سجاده تزیین کن، مَهِل محراب و منبر را
که دیوان فلک صورت، از آن سازند محفلها
 شب تاریک و بیم موج و گردابى چنین هایل
ز غرقاب فراق خود رهى بنما به ساحلها
 اگر دانستمى کویت، به سر مى‏آمدم سویت
خوشا گر بودمى آگه، ز راه و رسم منزلها
 چو بینى حجت حق را، به پایش جان فشان اى فیض!
متى ما تلق من تهوى، دع الدنیا و اهملها

عطار نیشابورى

صد هزاران اولیا، روى زمین
 از خدا خواهند مهدى را یقین
 یا الاهى، مهدیم، از غیب آر
تا جهان عدل گردد آشکار
 مهدى هادیست تاج اتقیا
بهترین خلق برج اولیا
 اى ولاى تو معین آمده
بر دل و جانها همه روشن شده
 اى تو ختم اولیاى این زمان
وز همه معنى نهانى، جان جان
 اى تو هم پیدا و پنهان آمده
بنده ?عطارت? ثناخوان آمده

فخرالدین عراقى

نگارا! جسمت از جان آفریدند
ز کفر زلفت ایمان آفریدند
 جمال یوسف مصرى شنیدى؟
تو را خوبى دو چندان آفریدند
 ز باغ عارضت یک گل بچیدند
بهشت جاودان زان آفریدند
 غبارى از سر کوى تو برخاست
وزان خاک، آب حیوان آفریدند
 غمت خون دل صاحبدلان ریخت
وزان خون، لعل و مرجان آفریدند
 سراپایم فدایت باد و جان هم
که سر تا پایت از جان آفریدند
 ندانم با تو یک دم چون توان بود؟
که صد دیوت نگهبان آفریدند
 دمادم چند نوشم دُرد دردت؟
مرا خود مست و حیران آفریدند
 ز عشق تو عراقى را دمى هست
کزان دم روى انسان آفریدند

محمدعلى‏مجاهدى (پروانه)

اگر سپیده بیاید...
 کلیم را چه نیازى که دل به طور دهد
 به طور جلوه فروشد دلى که نور دهد
 
 سپهر حلقه به گوش کسى که همچو کلیم
 ز نور خویش فروغى به شمع طور دهد
 
 نوشته‏اند به سنگ مزار زنده‏دلان
 که حرف مرده‏دلان بوى خاک گور دهد
 
 به جز ?دعاى قدح? و رد ما نمى‏گردد
 اگر پیاله صلاى ?هوالغفور? دهد
 
 کجاست پیر صفا مشرب خداجویى
 که مثل آینه ما را ز خود عبور دهد
 
 زمانه در تب شب این قدر نمى‏سوزد
 به آفتاب اگر فرصت ظهور دهد
 
 صبا به گلنفسیهاى من برد حسرت
 اگر به من نفسى رخصت حضور دهد
 
 از آن به دیده نمناک من نمى‏آید
 که بوى دربدرى خانه نمور دهد
 
 اگر سپیده بیاید دو چشم منتظرم
 به دست  هر مژه آیینه بلور دهد

حافظ شیرازی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

 دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

 دایم گل این بستان شاداب نمی​ماند

دریاب ضعیفان را در وقت توانایی 

دیشب گله زلفش با باد همی​کردم

گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی 

صد باد صبا این جا با سلسله می​رقصند

این است حریف ای دل تا باد نپیمایی

 مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

 یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم

رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

 ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

 ای درد توام درمان در بستر ناکامی

و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی

 در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم

لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی 

فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست

کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

 زین دایره مینا خونین جگرم می ده

تا حل کنم این مشکل در یی  ساغر مینا

جمله جمله نه! واژه واژه تورا / ای سفر کرده گفتگو کردیم

کوچه کوچه نه! خانه خانه تورا / سالیانی ست جستجو کردیم

سوره سوره نه! آیه آیه تو را / در مناجات آرزو کردیم

جمعه جمعه نه! لحظه لحظه تو را / ندبه کردیم و های و هو کردیم . . .

 همه با سلام آغاز میکنند ولی انگار آغاز آشنایی ما با خداحافظ بوده است

 حتی یک لحظه قبل از رفتنت را در یاد هیچ کس نیست ...

 نمی دانم !!

 نمی دانم وقتی زمان می گذرد سهمم از بی تو بودن بیشتر می شود

 یا به تو نزدیک تر می شوم

 خدا کند به اندازه یک سلام وقت بماند !!!!!

من آیا زنده ام وقت ظهورت

اگر که آمدی من رفته بودم

اسیر سال،ماه و هفته بودم

دعایم کن دوباره جان بگیرم

بیایم و در رکاب تو بمیرم

دیشب سجاده ی نمازم را در حرم سبز تو گسترده بودم وتمام

 فرشتگان را به بزم عاشقانه ام دعوت کرده بودم.

 من که تا دیروز سالها بود پشت چراغ قرمز غرور توقف کرده بودم،

 دیشب چراغهای بزرگراه دلم را سبز کردی.

وامروز آمده ام تا بگویم بدون دوست چقدر سخت است...

آورده ام تا همه ی سبد های سپید خیالم رابا تک شاخه ی

 معطر اجابت تو مبادله کنم...

 پس مرا به ضیافت حضورت بپذیر...

                                                                                                     تاریخ:۱/۴/۱۳۸۵

                                                                                              پیوست:یک دنیا قلب سوخته 

محرمانه

باعرض سلام وخسته نباشید.

به:محضر فرماندهی کل قوا،حضرت بقیه الله الاعظم روحی

وارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.

از:سرباز وظیفه ع عظیمی،دارای کد۴۲۵۷۱ازلشکر پیاده عشاق.

احتراما از حضرتعالی دعوت می شود جهت افتتاح سد بزرگ

"اشک چشمان عاشقان"وشرکت در جشن بزرگ خاموش کردن

آتش دلهای سوخته،مجلس مارا غرق شادی ومسرت بفرمایید.

مکان:مکه معظمه،کنارکعبه.

زمان:صبح جمعه.

                                                                                                               به امید دیدار

چیزی نمونده بود دعای توسل تموم شه...

من که آبروندارم ای که آبرومی بخشی

دل پرگناه آوردم  آقاجون بگومی بخشی

آخرای این دعا روتویی که بایدببندی

به حال غم خونه ی مابالب بخشش بخندی

لذت بخشیدن توباعث گناه من شد

دست بخششت پناه دل بی پناه من شد

اوناکه گناه نکردن بخشش تورو ندیدن

اوناکه خبرندارن از بدون پر پریدن

عاشق نگاه ماهیم به خدامابی پناهیم

عمریه به انتظاریم عمریه که چشم براهیم

آرزوی هرگنه کار آقاجون فقط همینه

وقتی تومارو می بینی چشم ماتورو ببینه

 این جام که دادی به خدادرخورمن نیست                       

می خواست بگویدکه سخن یارسخن نیست

دیدم به گمان روی تو را پیش تر از این                            

وین روی تو آیا که همان نور کهن نیست؟

صد بار دگر مست شدم از می غیبت                              

این بار مرا اول مبهوت شدن نیست

گویند که تو در پس پرده به نمازی                                   

ماموم شوم ور نه مرا غسل وکفن نیست

خواهیم خریدارشوی هرچه سیاهیم                             

آن راکه توکردی طلبش میل وطن نیست

جر راه تو راه که روم درشب ظلمت                                

شیرین تراز این حسن دگر راه حسن نیست

هرچند گنه پوی وپر ازدردفراقیم                                    

گرتونخری کس نظرش برشب من نیست

                                                ای که می آیی قدمت روی چشم

                                      رفت به هجران رخت سوی چشم

                                      گل نکندباغ دلم برکسی

                                      کاش بیایی تودراین کوی چشم

                                      اشک نداریم اگردرجبین

                                      خون شده جاری زخم جوی چشم

                                       سرنسپردیم مگر در رهت

                                       این تو و این عاشقی وگوی چشم

                                      دست دلم بسته ودرسجده است

                                      خوی گدا بود مرا خوی چشم

                                      گفت مرا با جرسی می رسی

                                      حال ببین حال هیاهوی چشم

                                               عاشقی رانیک معنا می کند

                                       عشق رادرجمعه پیدامی کند

                                       خواب رامی بوسدوکنج سحر

                                       ندبه در هجران کبری می کند

                                       می کشدزنجیربیداری به چشم

                                       روزوشب یک عمر احیامی کند

                                       نیمه شب نان می ستاندازشما

                                       روز،شاهی بر دو دنیا می کند

                                       افتخار این دل آلوده دل

                                       فخر بر دنیا وعقبا میکند

                                       گرچه میداند که داردیک امام

                                       با امام خود چه بد تا می کند

                                       گرچه اعمالش نه چندان قابل است

                                       دل خوشا آن یار امضامی کند

                               تقدیم به اوکه یکی ازهمین جمعه هاخواهد آمد

حاجیان جمع اند دور هم همه

پس کجا رفته حسـین فاطمه

حاجـیان رفتند یکـسر درمنا

پس چرا اورفته سوی کربـلا

او بجای موی سر ،سـر میدهد

قاسـم و عـباس و اکبر میدهد

سعی حـج او صفا باخنجر است

مروه اش قبر علـی اصغر است

                            که دلم پرشودازمهرغریبانه تو

کاش مرغ دلم امشب درنگارروئ تو

                           چرخ میزددورمیزدتانشیندپیش تو

کاش امشب رخ نمایی بردل بیمارمن

                         تاشودروشن دلم چون صورت پرنورتو

کاش میشد که زنم بوسه بران خال لبت

                        چون که کشت خال لبت هرشیفته مجنون تو

کاش امشب روضه عشقت کنددیوانه ام

                       تاشوم من دم به دم چون هر نفس درسوئ تو

کاش امشب گوشه چشمی به سوئ من کنی

                      تاشودمحفل انسم ان خم ابروی تو

چشم بگشاروی بنماای گل نیلوفرم

                      تاچکدعطرت زمینوبرزمین وبرسرم

گرشودقسمتم امشب من ببینم روی تو

                      می کنم سجده به درگاه خدادرکوی تو

                                           یا اباصالح

خوشا «ذی‌الحجه» روز عید قربان / شروع داستان عشق و ایمان

خواهی که تو را کعبه کند استقبال / مایی و منی را به منا قربان کن

.

.

.

.

عید قربان، یادآور زیباترین نمونه تعبد انسان در برابر خداوند متعال است . . .

.

.

.

عید قربان، عید فداکارى، ایثار، قربانى، اخلاص و عشق و بندگى، مبارک باد . . .

.

.

.

عید قربان

جلوه‌گاه تعبد و تسلیم ابراهیمیان حنیف است و فصل قرب مسلمانان به خداوند در سایه عبودیت . . .

.

.

.

عید قربان، یعنى فدا کردن همه «عزیزها» در آستان «عزیزترین»

و گذشتن از همه وابستگى ها به عشق مهربان ترین . . .

.

.

.

نگارا عید قربان است قربانت شوم یا نه ؟ / نگفتی یکدمی آیا که مهمانت شوم یانه ؟

برای طوف کویت جامه احرام بر بستم / گدای دوره گرد گوشه خوانت شوم یانه ؟

چه زیان تورا که من هم برسم به ارزویی

به میان ره نشستم که رسد خبر زیارم

به نوازش نسیمی به خیال تار مویی

چه کنم که دیر کردم نه دل ونه جان رساندم

همه عمر می سپارم به مسیر جست وجویی

سرخودسحر نهادم به مسیر صبح جمعه

به فراز التماسی به امید گفت وگویی