۲. آخه چه معنی داره یه ربع به هشت صبح جمعه که همه ملت در خواب ناز هستن بیان دنبال آدم و مجبورت کنن از خونه بزنی بیرون ...اونم وقتی که هوای شهر دم کرده و خاکیه و دل آسمون هم گرفته ست ...دل تو هم که کم از دل آسمون نداره ...شهر خلوته و پرنده هم تو خیابون پر نمی زنه ...انگار گرد مرگ پاشیدن رو شهر ...گرما هم که بیداد میکنه و خنکای کولر ماشین هم سرحالت نمی کنه ...
آخه مگه داریم که آدم بدتر از این روزش رو شروع کنه ؟! ...

۳. در اولین مقصد نگاهم به ماشین پارک شده ای می افته و چشام به عروسک "انگری برد" آبی رنگی خیره می مونه ... آشناست ماشین ...و چقدر آشناست عروسک ... از جام تکون نمیخورم و از ماشین پیاده نمیشم ...کمی بعد از اونجا می رم...

۴. دخترک در حال تست زدنه ... نگاه میکنم به پاسخنامه اش ...از هر ده تا سوال به سه ،چهارتا بیشتر جواب نداده ...نمیدونم چه انگیزه ای اونو در یه روز دلگیر به تست زدن وادار کرده!... فکری توی سرم می پیچه... که من هیچوقت دیگه حال و حوصله و توان امتحان و تست زدن و استرس و سوال و جواب دادن رو ندارم ...

۵. دوباره برمیگردم به مقصد اول ...خبری از ماشین آشنا و انگری برد نیست ...بازم پیاده نمیشم ...
از پشت سر صدای ماشین میاد ...دونفر در حال عبورن ...اولی با نگاهی آشنا سری تکون میده و رد میشه ...دومی می مونه به حرف زدن ...چیزایی میگه و با لبخند می ره ...گوشی تو دستم هستش و به سختی چیزی می نویسم ...دستم می لرزه...بالاخره مجبور میشم پیاده بشم و برم داخل سالن...
۶. فکر میکنم همه آدما وقتی بعد از مدتها کسی رو می بینن که روزگاری باهاش "ندار" بودن...همه حس و حال مشترکی دارن ...یه حس غریب آشنای مبهمِ گاهی شادی آفرین با ذوقی کودکانه ... گاهی گس و گاهی تلخ و غمناک ...
۷. با فاصله ی یه صندلی میشینم ...صندلی خالی میشه ...فاصله ای نیست ...معذب میشم ...نگاه میکنم نمیدونم به اجبار یا دلخواه لبخند میزنم و زیر لب چیزی میگم ...(دلم میخواست اون لحظه قیافه ام رو میدیدم)...نمیدونم به اجبار یا دلخواه لبخندی میزنه و چیزی میگه...
۸. بیرون اومدن در صبح جمعه ی دلگیرِ گرم و دم کرده خرداد با آسمون بغض آلود و گرفته قطعا معنی و دلیل خاصی داشت که من نمیدونستم ...