من بی او

مثل آن مسجد بین راهی تنهایم

هرکس هم که می آید مسافر است

                 میشکند

             هم نمازش را               

               هم دلم را

                 میرود .

هفته هاست
در ايستگاهی شلوغ
برایت دست تکان می دهم
برای تو
که ديگر بر نمی گردی

از خانه دور شده ام
و ديگر
کافه ها آرامم نمی کنند

بايد
به برج بلند شهر پناه ببرم
و خودم را در آغوش آسمان رها کنم
يا به خانه برگردم
و خيال کنم کنار پنجره نشسته ای
و آواز می خوانی.

شعر از مرتضی محمودی

--------------------------------------------------------------------------------------

مرا به آلزایمری که این روزها گرفته ام ببخش

لبخندت را به جا نمی آورم

مسکّن ها / از همیشه هشیارترم می کنند

به جا نمی آورم

/ و گلهات/ مرا به یاد سنگی می اندازند که قرار است آخرین نگاهم را بپوشاند

فکر می کنی

فراموش شده باشم از یاد دوچرخه های قد بلند چینی ؟

و آرنج های همیشه زخمی ام

از یاد میز بلند نانوایی رفته باشند ؟

حالا که قدم از تمام زنگ ها بلند تر شده

اصلا ً معلمی در خانه اش مانده آیا ؟

مثل عابری که بر سایه کوتاه عصر لمیده باشد

اصرار می کنم که به شانه های خودم پناه ببرم

دستانم را بگیرم

و از نامعلومی این روزها بگذرم

به گوش هام تلقین می کنم این دروغ ها را از دهان تو نشنوند

به قلبم

جای تو را تا همیشه تلقین می کنم

مثل عابری که بر سایه کوتاه عصر لمیده

اصرار می کنم

که به شانه های تو؟

ـ نه ـ

به شانه های خودم پناه ببرم

بیر قوشام غملر یوروب اوشماخدا خوش گلمور منه

                                                      باده لر بیر بیر دولور ایچمه ده خوش گلمور منه

غملرونن بیر زمان شاهلیخ ادیردیم عالمه

                                                      سن جدنن گونن سورا غملر ده خوش گلمور منه

عطریوی آلاردیم هر سحر یللر اسنده سوگلیم

                                                       ایل گلیب آیلار کچیب گوننرده خوش گلمور منه

از هرطرف نرفته به بن بست می رسیم        نفرین به روزگار من و روزگار تو

تا دست هیچ کس نرسد تا ابد به من           می خواستم که گم بشوم درحصارتو

احساس میکنم که جدایم نموده اند            همچون شهاب سوخته ای ازمدارتو

آن کوپه تهی منم آری که مانده ام              خالی تر از همیشه ودر انتظار تو

این سوت اخر است وغریبانه می رود          تنهاترین مسافر تو از دیار تو

 

معلم گفت: الف،       گفتم: او

معلم گفت: ب ،        گفتم:با او

معلم گفت: پ ،        گفتم:پیش او

معلم گفت: ت ،        گفتم:تنها او

معلم گفت: ج ،         خواستم بگویم: .....  او

             .... گفت نگو  ....

نداشتن تو یعنی اینکه دیگری تو را دارد، نمی دانم نداشتن ات سخت تر است یا تحمل اینکه دیگری تو را داشته باشد.

-------------------------------------------------------------------------

تیغ روزگار شاهرگ کلامم را چنان بریده ، که سکوتم بند نمی آید : هنوز هم از تمام كارهاي دنيا دلبستن به دلت بيشتـر به دلم مي چسبد

--------------------------------------------------------------------------

اينجا براي از تو نوشتن هوا كم است

دنيا براي از تو نوشتن مرا كم است

اكسير من نهاينكه مرا شعر تازه نيست

من از تو مي نويسم و اين كيميا كم است

دريا و من چه قدر شبيهيم گرچه باز

من سخت بيقرارم و او بيقرار نيست

با او چه خوب مي شود از حال خويش گفت

دريا كه از اهالي اين روزگارنيست

امشب ولي هواي جنون موج ميزند

دريا سرش به هيچ سري سازگار نيست

اي كاش از تو هيچ نمي گفتمش ببين

دريا هم اينچنين كه منم بردبار نيست

سی سالِ سیاه را پسِ پشت سپرده ام وُ
هیچ گاه
حدودِ حرمتٍ هیچ کس را
حتا وقتی که نتوانسته ام
تاوان تبسم های تکیده را دلیلی بیابم
پایی دراز نداشته ام
به خیانت
حتا به خیال .
همواره با هر کسی که دستی به «یا علی» بخشیده ام
آشنای همیشه مانده ام

من از دوست داشتن
تنها و تنها
سهم صداقتم را می خواستم
همین.

سفر ع.ش.ق

سفر باید کرد
دو قدم مانده تا قاف....
ع ، ش !!

سهراب گفتی:چشمها را باید شست..... .شستم ولی ......... !  گفتی: جور دیگر باید دید.......
دیدم ولی ........... ! گفتی زیر باران باید رفت........رفتم ولی ............. !
او نه چشمهای خیس و شسته ام را..نه نگاه دیگرم را...هیچ کدام را ندید !!!!
فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت: " دیوانه باران ندیده...!

هفته هاست
در ايستگاهی شلوغ
برایت دست تکان می دهم
برای تو
که ديگر بر نمی گردی

از خانه دور شده ام
و ديگر
کافه ها آرامم نمی کنند

بايد
به برج بلند شهر پناه ببرم
و خودم را در آغوش آسمان رها کنم
يا به خانه برگردم
و خيال کنم کنار پنجره نشسته ای
و آواز می خوانی.

شعر از مرتضی محمودی

--------------------------------------------------------------------------------------

مرا به آلزایمری که این روزها گرفته ام ببخش

لبخندت را به جا نمی آورم

مسکّن ها / از همیشه هشیارترم می کنند

به جا نمی آورم

/ و گلهات/ مرا به یاد سنگی می اندازند که قرار است آخرین نگاهم را بپوشاند

فکر می کنی

فراموش شده باشم از یاد دوچرخه های قد بلند چینی ؟

و آرنج های همیشه زخمی ام

از یاد میز بلند نانوایی رفته باشند ؟

حالا که قدم از تمام زنگ ها بلند تر شده

اصلا ً معلمی در خانه اش مانده آیا ؟

مثل عابری که بر سایه کوتاه عصر لمیده باشد

اصرار می کنم که به شانه های خودم پناه ببرم

دستانم را بگیرم

و از نامعلومی این روزها بگذرم

به گوش هام تلقین می کنم این دروغ ها را از دهان تو نشنوند

به قلبم

جای تو را تا همیشه تلقین می کنم

مثل عابری که بر سایه کوتاه عصر لمیده

اصرار می کنم

که به شانه های تو؟

ـ  نه  ـ

                             به شانه های خودم پناه ببرم

خنک آن قمار  بازی که بباخت هرچه بودش

                                                        بنماند هیچش الی ، هوس قمار دیگر

-----------------------------------------------------------

                     هرکس که مرا دید تورا نفرین کرد

بی تو ،مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ،خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانه جانم ،گل یادتو درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آمد که: شبی باهم ار آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت.

...

..

.

... رفتن تو بهار را با خود برد

آفتاب چشمانم!

    اینجا سرماست،

          دل تنهاست

                  طلوع کن،

                   آب کن

                  ذهن پوچ یخ بسته

                  بی تو بودن را...

 

         ...چه راحت بی عشق شدم... .

برف بارید و جای پایت را پوشاند

برف بارید و جای پایم را پوشاند

وحالا که دیگر ردی نیست

نمی دانم کدام یک به دنبال همیم !

یادم نرفته است!
گفتی : از هراس ِ باز نگشتن،
پشتِ سرم خکاب نکن!
گفتی : پیش از غروب ِ بادبادکها برخواهم گشت!
گفتی: طلسم ِ تنهای ِ تو را،
با وِردی از اُراد ِ آسمان خواهم شکست!
ولی باز نگشتی
و ابر ِ بی باران این بغضهای پیاپی با من ماند!
تکرار ِ تلخ ِ ترانه ها با من ماند!
بی مرزی ِ این همه انتظار با من ماند!
بی تو،
من ماندم و الهه ی شعری که می گویند
شعر تمام شعران را انشاء می کند!
هر شب می اید
چشمان ِ منتظرم را خیس ِ گریه می کند
و می رود!
امشب، اما
در ِ اتاق را بسته ام!
تمام پنجره ها را بسته ام!
حتا گوشهایم را به پنبه پوشانده ام،
تا صدای هیچ ساحره ای را نشنوم!
بگذار الهه ی شعر،
به سروقت ِ شاعران ِ‌دیگر ِ این دشت برود!
من می خواهم خودم برایت بنویسم!
می بینی؟ بی بی ِ دریا!
دیگر کارم به جوانب ِ جنون رسیده است!
می ترسم وقتی که - گوش ِ شیطان کر! -
از این هجرت ِ بی حدود برگردی،
دیگر نه شعری مانده باشد،
نه شاعری!
کم کم یاد گرفته ام به جای تو فکر کنم،
به جای تو دلواپس شوم،
حتا به جای تو بترسم!
چون همیشه کنار ِ منی!
کنارمی، اما...
صد داد از این «اما»!

قسم

     تورا به خدای

                  ای خدای وارۀ من

                                       بانو!

مهرم راپذیره باش!

                     حتی

                          اگرذره ای

                                     نمی ورزی ام به مهر.

عشق را اگر در معبد چشمهای تو

                                       نماز برده ام

                                                   مرا گناهی نیست

مرا گناهی نیست

                     خدای را اگر

                                  درشبان گیسوی تو

                                                       خواب دیده ام.

گناه در چشم توست

گناه در نجابت چشمهای توست.

ای قعرگاه آغوشت

                     قتلگاه عاشقانه من!

                 -----شاهکاربینش پژوه-----

love is like a flower  it must flower and fade

if it dosent fade  it is not a flower

its either an artificial rag blossom  or an immortelle  for the cemetry

-----------------------------------------------                                                      

I am sick of  lovable  people

Somehow they are a lie

وقتی که شانه هایم

در زیر بار حادثه می خواست بشکند

یک لحظه

          ازخیال پریشان من گذشت:

ـ بر شانه های تو... ـ

بر شانه های تو

می شد اگر سری بگذارم

وین بغض درد را

از تنگنای سینه بر آرم

                       به های های

آن جان پناه مهر

شاید که می توانست

از بار این مصیبت سنگین

آسوده ام کند.

غمگنانه ترین سرود زمین است

                                     نام من

آنگاه که تو

              بنام کوچکم آواز می کنی.

فراتر از فرازنای غرور

                       خداوندگار خدایگان زمینم

آنگاه که می خوانی ام به مهر

و پشیزی ناچیز

                   در حضیض عدم

                                     بیگاه که نیستی.

زمینی ام مخواه ! صدایم کن !

چنان مومنانه که ابراهیم خدایش را .

نازنین !

           آواز نیستی تو

                            غسل تطهیری .

              گرَم زادروزی باید

                تا به تهنیت درآئی

             وگرَم مرگی

            تا به تسلیت

            و حزن آلود آوازی که :

         دوستش داشتم

            هزارباره بمیرم کاش.

   ... .

زیبا شده ایی عروسکم
چقدر هم !
چشمانم بی هیچ بهانه ایی می خندند
چشمان تو نیز
و لبت
شاد ِ شاد ِ شاد
از با هم بودنی چنین نو
...
« پیر شدیم دختر »
« نه؟! »
در گوشت با قهقهه می گویم
صورتم را می بوسی
« پیر بودی ! »
تو کنون
بی هیچ دغدغه ایی در نگاهت
بی هیچ درنگی در کلامت
با لباسی که گویی برای گام نهادن بر عرش بر قامتت دوخته اند
خرامان خرامان
دست در دست پناهگاهی که امن می پنداریش
از روبرویم می گذری
و من
آرام و بی صدا
غرق می شوم در این همه سپیدی
...
زیبا شده ایی عروسکم
زیباتر از همه زیبایی ها
....
دست در دست ِ هم
دور ِ اتاق را
با صدای کف و موسیقی می چرخیم
من با صدای بلند می خندم
تو نیز

مردان در صید عشق به وسعت نامتناهی نامردند.گدایی عشق می کنند  تا وقتی مطمئن به تسخیر قلب زن نشدند. اما همین که مطمئن شدند مردانگی را در کمال نامردی به جای می آورند.(دکتر شریعتی).

آشفتگی من از این نیست که تو به من دروغ گفته ای از این آشفته ام که دیگر نمی توانم تورا باور کنم(فریدریش نیچه)

مهربانی را زمانی آموختم که کودکی روی دوش پدر گروهبانش یه ستاره کشید تا کسی به او زور نگوید

چشم هابه اسمان دوخته شده
همه منتظر بارانند!
اما من..
جورهمه ي اين ابرهارا کشيده ام
انقدرباريده ام که سرزمين وجودم را سيل ويران کرده

يا بايد مي گذشتم يا مي گذشتی
من از تو يا تو از خودت

من انتخاب کردم
گذشتم... . !!

اما تو ندانستی که همه ي دنيای من بودی
که تو خود من بودی... .

...

پروانه ای که می چرخد و می سوزد و
عاقبت نور ميشود
....**رهاست**
ازثانيه ها تندتر ميدوم
تا شايد زودتر تمام شوم

اما دريغ که به خط پايان نميرسم
اه فراموش کردم
من از خط پايان گذشته ام
از تو....
به کجا ميروم

نميدانم...!!
شاعر:فاضل (رها)    

من این باغ و بهاری که ندادی تو خدایا

من واین نقش ونگاری ،که ندادی تو خدایا

همه عمرم به زمستان شدو در دوزخ پستان

به بهشت و بهاری ، که ندادی تو خدایا

دیگرازخلق نفورم من و خلق ازمن و دل دور

من و این گوشه کناری که ندادی تو خدایا

روم از شهر و دیارت، به کجا و به چه یارا؟

با زروسیم و یاری، که ندادی تو خدایا

Wine comes in the mouth

And love comes in at the eye

That's all we shall know for truth

Before we grow old and die

I raise the glass to my mouth

I look at you, and I sigh

------------------------------------------------

I am sick of  lovable  people

Somehow they are a lie

به تماشا سوگند

وبه  اغاز کلام

وبه پروازکبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است

حرفهایم ، مثل یک تکه چمن روشن بود

من به آنان گفتم:

              آفتابی لب درگاه شماست

که اگردربگشایید به رفتار شما می تابد

وبه انان گفتم:سنگ آرایش کوهستان نیست

همچنان که فلز ، زیوری نیست به اندام کلنگ

درکف دست زمین گوهر ناپیدایی است

که رسولان همه ازتابش آن خیره شدند

پی گوهر باشید

لحظه هارا به چراگاه رسالت ببرید.

...

...سرهرکوه رسولی دیدند

ابر انکار به هوش آوردند.

باد را نازل کردیم

تا کلاه از سرشان بردارد.

تنها دلیل من که خداهست و،

                               این جهان

                                                   زیباست،

وین حیات عزیز و گرانبهاست؛

لبخند چشم توست!

هرچند با تبسم شیرینت،

آن چنان

     ازخویش می روم،

که نمی بینمش درست!

لبخندچشم تو در چشم من ، وجود خدا را

آواز می دهد.

      جان مرا،-که دوریت ازمن گرفته است-

شیرین و خوش ،

دوباره به من باز می دهد.

 

                                              هیچ وقت.............

 هيچ وقت گريه نکن چون هيچکس لياقتش رو نداره ! اون کسي هم که داره طاقتش رو نداره !

امشب می روم                

                       تا تو بمانی

امشب می گریم

                      تا تو بخندی

امشب سکوت می کنم

                      تا تو فریاد کنی

امشب تمام می شوم

                      تا تو آغاز کنی

و فردا خواهم رفت

                      - تنها -

تا دیگری را

                    - عاشق - بمانی

                                               ... .

عمر از میانه گذشت و من

خسته از سفر

پیاده از غرور

در این خلیج خاموش

به گل نشسته ام.

                                گر نمی گوئی که:

                                                       (( چه دیر! ))

جز نامت به خدا دیگر هرگز

                                       نامی نمی خواهم.

سردم است

    بسیار سردم است

                              ای دستهایت گرم !     

....

نیمه دیگر را

                  اما

                        تنها به تو می سپارم

                                                   اگرم مانده باشد.

زبانم را نمیفهمی،نگاهم را نمیبینی

زاشکم بیخبر ماندی و آهم را نمیبینی

سخنها خفته در چشمم،نگاهم صد زبان دارد

سیه چشما! ـ مگر طرز نگاهم را نمیبینی؟

سیه مژگان من! - موی سپیدم را نگاهی کن

سپید اندام من! - روز سیاهم را نمیبینی

پریشانم ، دل مرگ آشیانم را نمیجوئی

پشیمانم ، نگاه عذرخواهم را نمیبینی

گناهم چیست جز عشق تو؟ روی از من چه میپوشی؟

مگر ای ماه ! چشم بیگناهم را نمیبینی؟

--------------------------------------------------------

موی سپید و بخت سیاهم نگاه کن

سوز مرا بشعله ی آهم نگاه کن

شاهم ، ولی بملک بلا ، با سپاه غم

ملکم ببین و موج سپاهم نگاه کن

تا صد سخن به نیم نگه ، بازگویمت-

نازآفرین من ، به نگاهم نگاه کن !

یتیشدی غیر عاشقلر وصال یاره بیز قالدیک           خلایق چاره تاپدی دردینه بیچاره بیز قالدیک

هره اوز سودیگی معشوقه سیله شادکام اولدی      یانان پروانه لر تک روزو شب اودلارا بیز قالدیک

--------------------------------------------------------------------

پس چه بامن نشوی یار چه می پر هیزی               یارشو بامن بیمار چه می پرهیزی

چیست مانع زمن زار چه می پرهیزی                    بگشای لعل شکر بار چه می پرهیزی

که ترا گفت که با ارباب وفا حرف نزن                      چین بر افروز و یک باره به ما حرف مزن

درد من کشته شمشیر بلا می داند                     سوز من سوخته داغ جفا می داند

مسکنم ساکن صحرای فنا می داند                     پاکبازم همه کس طور مرا می داند

عاشقی همچو منت نیست خدا می داند            چاره من کن و مگذار که بیچاره شوم

                                      سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم