leilanweilan.blogfa.com

مترو...

عجب جايي شده اين روزا!!

از عدالت محوري شان كه بگذريم..

از صنعت و توسعه شان همچنان.

محل كسب و كاري شده براي خودش!

هر روز چه زنان و دختراني ...

بگذريم از اين و حديث هاي ديگر!

اما مگر مي شود گذر كرد

از اين دخترك معصوم كه سنش هنوز مكتبي نشده!

با دستاني پر از دستمالهاي جيبي

آرام و بي صدا

نفر به نفر

با نگاهي شايد ملتمسانه

به چشمان خيره مي شود!!

     اما

                 انگار كمتر كسي درمي يابد معناي آن را !

مأيوسانه !

 متفكرانه گم مي شود  

در هياهوي ديگر فروشندگان و خيل خريداران...

                خانم رو‍‍ژلبت چنده؟

                خانم اين سوتين و شورت قرمزشو داري؟

                تلاتونو ميشه ببينم؟

              شال قهوه اي رو مي خوام

             خانم..

            خانم..

پس از دمي ..

دخترك جهيد وسط واگن

با كلام و نواي كودكانه اش:

خانما دستمال كاغذي دارم

سه بسته..

خانما فال حافظم توشه

سه بسته..

خانما نخواستي؟

"اي شيرين زبان

قرباني اين روزگار!"

اما

نه!

شيرين زبانيشم

بي فايده!

خيره به دستمالها و آهي!

 گوشه اي مي خزاند خود را

بلكه بيابد راه ديگري!

براي دستمالهاي ناديده گرفته اش!

با آهی به ناديده شدنش مي انديشم

از جانب ما..

از جانب زن و مردي كه فراتر از لذت خسبيدن در كنار هم

فردايي نيانديشيدند!!

به يك انسان!

به سيستم عدالت محورش!!

زندگی

    شاید

        نگاه مبهوت گربه ای ست

           از لبه ی دیوار همسایه

که خرامان خرامان

هر از چند گامی

خیره در تو...

                 اما

                     غافل از اندیشه ی تو

                           که لب پنجره

                                 غرق در دود سیگار

                                            به طعم گس یک خاطره!

چه افکار واهی بود آیا...؟! و اینک خسته ام از این ماده قانونها ی به ظاهر زیبا و فریبنده...! از خودم از این راهی که برگزیدم با شور و امید! غافل از آنکه مفری بود برای مصون ماندن!

به کنجی خزاندم خود را در پس این codeها!! و خود را بيمه كردم...و به خيال خود راهي عقل مدارانه براي احقاق حق... چه اينكه گول زدم خود را و...غبطه مي خورم به دوستان در بندم! نه! به حق غبطه مي خورم به آن آزاد انديشان كه بي محابا تن ندادند و بي محابا نه گفتند! و من همچنان در افكار واهي خود در پي راه مفري براي حق...! غافل از آن مفري براي مصون ماندن!! به استناد  فلان ماده ! فلان ماده ي حقوق بشري! فلان ميثاق بين المللي! فلان... فلان...!بلكه شايد به تعظيم آورم اينان را.. غافل ! همه ي اينها مفري براي دشمنان آزادي.. دشمنان حقوق بشري.. انسان! غافل از آنكه دوستانم و همه آنان با استناد به همين مواد در بند شدند، در غل و زنجير و من همچنان در غل و زنجير اين مواد!!

اشكال كار كجاست؟

نمي دانم...گويا همه اينها سفسطه اي بيش نيست به حق سفسطه چون عصايي در دست سفسطه بازان...باريگران مكار به غل و زنجير كشيدن.ها.. .

با اين كه نخواسته و نمي خواهم به خود ره دهم ياس را و... واينكه همچنان ره دراز است و من نو سفر... اما چه كنم كه افسوس سراپاي وجودم را در بر گرفته و بيشترو بيشتر اين ايام آينه نماي حماقت!! اين مردمان...و به ماتم نشستنشان و حسين حسين گفتنشان... كه نمي دانم چه نسبتي داشت با اين سرزمين! كه اينچنين به تظلم خواهي تاريخي در عزايش جامه ي سياه به تن مي كنند و..سين ..سين ...به مهملات نوحه سرايان جامه دران مي شوند بي آنكه يكبار به خود آيند و با گوش عقل در آن ياوه گويي ها تعمق كنند...!! چه بسا ره مي بردند در پس آن اشكها و عرقهاي تن و صورت اين ياوه سرايان !! كه بوي تعفنشان حتي از پشت صفحه ي تلويزيون مشام را مي آزارد...غافل از آن.. اين نزديكي ها خيلي نزديك! هر روز در اين كوير و بيابان جهالت و ناداني شما چه صاحبان انديشه را كه به نيزه و شمشير نمي برند و چه كودكان و مادراني را محروم از عزيزانشان نمي كنند! غافل از آن عاشوراي حقيقي اينجاست بر سر قلم ، انديشه و آزادي از مهملات و خرافه پرستي و نه براي زنان چشم سياه عرب و سرزمين تان و مسندو قدرت طلبي !!!

چه كارگردانان ماهر و چه بازيگران بي چون و چرا تربيت شده... و افسوس من بيشتر نه بر مرمان ساده و عوام كه رسوخ كرده  ساليان سال در دانشگاهيان ، اساتيد و ساحت علم و دانش و ساليان سال است در عجب ماندم اين دكتراهاي مملكت!! ديگر چرا !!اينچنين در اين ماتم مضحك كه ريشخند مي كنند علم و آگاهي  را ! و همچنان خزيده  و تنيده در هنر و سينما اين ياوه سرايي ها قالب بندي مي شود در مختارنامه ها و همچنان سر گرم مي كنند... از استقبال جوانان و ديگر اقشار و هنر نمايي و فنون سينمايي خود سخن ها ...

چه گويم ...

چه تسلايي...

چه اميدي!

از قداست پرستي هاي جاهلانه... رياكارانه... از اين سياه بازيها...از اين ...دلم سخت به درد آمده! و چه اشتباهي!! كه خيلي سالها پيش در كودكي و نوجوانيم با ديدن اين تصاوير از تلويزيون قهقهه مي زدم به اين حماقتها چه آنكه مي بايست مي گريستم مي گريستم مي گريستم...!! كه اينان نگه داشتند ما را همچنان در بند...

و حال بر خود مي گريم كه در پستوي عدالتخواهي! خود را سرگرم اين مواد كردم... ماده اول ...دوم... بي آنكه توانسته باشم فرياد برآورم آهاي اي(...)به استنادشان، به حرمتشان...stop!

نه تازگي داره و نه پاياني!

فريبرز ريس دانا هم نتو نست از زير يوغ اينا(استاد برجسته اقتصاد)...حالا زودم كلاهمونو قاضي نكنيم!! بهتره نه.. حتمآ ايشون احضار فرمودند تا ملتفتش كنند كه اين همه دانش اقتصادي شما به درد ...بيا يه كم از ما ياد بگير!

راستش خبر دستگيري ايشون نوستالژيكمو قلقلكي زد!! يهو منو برد به دوران بام خوشيهاي كوتاه مدت كه تلپي به كاممون آوار شد..سال 76 به بعد اون جرياناووو...همه شال و كلاه كرديم البته نه مثل الان  الفرارو (هه نده ران)..اومديم الميدان!! به به ..آره ديگه جامعه مدني و ايران براي  همه  و... حنب و جوش كه چه عرض كنم ..عجب خروشي بود...شركت در انتخابات از رياست جمهوري گرفته تا ...شورا و جمع مي شديم ائتلاف مي بستيم...خلاصه.. گفتبم همتمون جزم كنيم ..خاطرات تلخ از ياد ببريم!!!! ديگه نبغضونيم...بتركونيم... طرحي نو دراندازيم... دست در دست هم، آباد سازيم!

(آه لعنتي ها از خير اين يكي مي گذشتي حداقل تا منم اينطوري به گذ شته بر نمي گشتم...حال و روز خوبي دارم!!بايد ياد گذشته هم بيشتر...قلبم بد جوري تير مي كشه...ياد اون روزا، تكاپوها،انجمن هاي مردمي، دوستاي خوبم ..همه بي هيچ چشمداشتي...صادقانه... فقط در ذهنمون ساختن بود و بس!!! )

تو همين نشت و برخاستها بود كه بچه هاي سقز دعوتمون كردند  به يك برنامه،  ما هم يه ميني بوس ! راه افتاديم ..فكر كنم راههاي توسعه ي اقتصادي استان بود كه سخنرانش استاد بود كه قبلآ نوشته هاش منو جذب كرده بود و مفتخر شدم از نرديك ببينمشون. زمستان اگه اشتباه نكنم 78 بود و..راهبندون شد مجبور شديم دو شبانه روز اونجا بمونيم وبا استاد ميهمان ميزبان دعوت كننده شديم و ...

بگذريم كه زياد امان ندادند و پيش از هر كارواني!! كاروان اصلاح طلبان استان در هم شكست تو خود دوران عاليجنابان نه سرخپوش..سيد پوش!!!حوالي نزديكي بنده يا در بند شدند يا فرار بر قرار! تو شكنجه گاهم گويا چنين استقبال فرموده بودند كه جامعه مدني هم اگه قراره اتفاق بيفته از همدان به اينور از كلتون بيرون كني! اون موقع كه اطلاع رساني مثل الان نبود يا شايد هم زياد براي اهالي رسانه، اهالي اين خطه مهم نبود هر بلايي بر سرشون مياد بياد آخه اونا يعني ماها برچسپ خودمونو داشتيم ...بگذريم  نميخوام اونا و اينا كنم هر چند همه اين بحثها ،بحثها و تحليلها مي طلبد...و صد البته بی هیچ اغراقی خموشی گزیدند تا جنبش مقدسشان با ندایی از این مردمان چرکین نگردد! ( البته گویا تازه الان پی برده اند به برخی حقایق با این وقایع.. که از طرفی باز بسی جای شکر!)

 همه يا در بند شدند و گرفتار اين زندان و اون زندان و خانواده ها و نزديكان هم بماند دور از چشم همه!!!چه تقلا هايي براي رهايي يا حتي خبردار شدن از ماندن يا....!!! و دوباره چه هزينه هاي معنوي و مادي متحمل كه نشدند! بعد شم كه از تبريز سر در آوردم براي كسب علم و دانش...! سحر خواهر اون دوست سقزي يه روز زنگ زد و دقيقآ مشابه با اين ..گفت يه كم بعد اون برنامه ريختن خونه و داداشمو گرفتند بعد...با سند خونه و مغازه اومد بيرون و مامانم تاب نياورد بعد از ديدن حال و روزش  فرستادش (هه نده ران) و ما هم الان الا خون بالاخون شديم...!!خلاصه همه پراكنده..يا خارج..يا زندان.. يا گوشه ايي خزيده...!بي نام و نشان... بي هيچ خبري يا گو شه چشمي!

 همه اينا نمي دانم چرا مثل يه فيلم نه ايرانيش كه همش به خيرو خوشي تموم ميشه و نه مثل شرا ب كه يه جرعه تلخ و سراسر شيرين بلكه يه نيم جرعه شيرين و سراسر تلخ!! از ذهنم گذر كرد.

راستش نه براي اون دوران براي تكاپوها ش و اون سرمستي هاي كوتاه و بدبختي هاي دوباره..!!! نه! فقط براي دوستاي خوبم

براي اون هايي كه رفتند، براي اونايي كه در بند شدند، براي خودم! تنگ شده. د.ل.م...خيلي...

ايكاش بد عادتم نكرده بودند به خوبي...سراسر خوبي...

و حال ...

تنهايي چه مقدس شده !

این روزها حوصله ی خاصی ندارم به شدت هم دلتنگم از دلتنگی هام نمی نویسم چونکه به نحوی دچار عذاب وجدان میشم! که تو وضعیت اینطوری و بویژه بی خبری از یکی دو تا از دوستان و آشناهام که تقریبآ دو ماهه دستگیر شدن و حالا تو سیاهچالای رژیم...!! بخوام دلنوشته بنویسم هر چند اینم برای من از دلنوشته هاست.  

همه اینا یه طرف و کاظم دارابی هم طرف دیگه! گویا تو کانال چهار در برنامه ای از شکنجه ها و بی عدالتی های دولت آلمان سخن رانده که البته بیشتر باعث ضایع شدن خودش و رژیمش شده!!!!!!!در نتیجه از این و تفاوت سیستم های بازجویی و قضایی حرفی نمی زنم فقط حرفم اینه که این لجن همچنان زنده است و آن انسانهای وارسته این حق ازشون گرفته شد اونم به دست لجنی چون این لجن.

به بێ به زمی حوزووری تۆ حه رامم کردوه باده

نه وه ک بشکێ به نه شئه ی مه ی خوماری ده ردی بێ تۆیی

                                                         ******************

                                          ده ترسم گه ردی خوێنی من له شیشه ی 

گه ردنت نیشێ

وه گه رنا غه م نیه بمرم له حه سره ت لێوی مه یگوونت

• ئه وه ى تۆ گوشيت ده ست نه بوو !

•  ئه ژديهايه كى پێنجسه ر بوو..

·         ئه وه ى ماچت كرد ڕوو نه بوو :

·         تۆمارى قانونى جه نگه ڵ ،

·         شووره ى به رلين،

·         سمى كه رر بوو.

·         ئه وه ى پێكه نى ده م نه بوو :

·         گه ڵى قه حپه،

·         بن كلكی سه گ،

·         كووره گازێكى هيتله ر بوو.

·         ئه وه ى خواردت خۆراك نه بوو :

·         گۆشتى زارۆ،

·         خوێنى داوێن،

·         كاسه سه ر بوو،

·         ئه وه ى شه وێ تێيدا رازاى پێخه و نه بوو :

·         تێكى  خۆڵه مێشى ووڵاتێكی

·         له ئه تله سان ده ر به ده ر بوو.

·         * *

·         ئه وه چيت كرد؟

·         ده ستيت گوشى؟

·         بڕۆ، چاره ى ده ستى خۆت كه، هه تا زووه،

·         دوواى ته وقه كه

·         تووشى گوڵى و ئاڵۆش بووه!

·         ئه وه چيت كرد؟

·         هه ناسه ى ئه وت هه ڵمژى؟

·         بڕۆ چاره ى سيپه لكت كه، هه تا زووه،

·         دواى ماچه كه

گازى سيانيدى تێ چووه                             

                                                                                 (په شێو)

نقدی خودمانی بر نوشته ی جلال رحمانی

کاک جلال با سلام و عرض ادب

تحلیلتان بسی جای تامل است آنهم از چند جهت و قابل تامل تر اینکه باز از دیدی مردانه و یه کم فراتر با ایدئو لوژی خاص خود مسئله ی زنان را به چالش کشیده اید.و راهکار ارائه داده اید.

دوست خوبم هر یک از موارد اشاره شده در تحلیل شما چه بسا مقالات زیادی را می طلبد...من خیلی خلاصه شده چنین عرض می کنم:

از بسیاری جهات با شما موافقم و از جهاتی نه!آری تا زمانی نگرش مرد جامعه ی من دیدی انسانی به زن پیدا نکند گروه زیادی از زنان جامعه ی من همجنان در قالبی می مانند که مرد می خواهد! خواستنی سراسر تحقیر آمیز و این را هم بدانید همه ی این زنان داخل در این گروه، اینطور نیست که واقف نیستند پس تن می دهند بلکه به عکس و اما چرا؟!

 نگرش مرد خانواده ودردآورتر زن خانواده در جایگاه مادر،جامعه،سیستم آموزشی،آموزه های دینی،مرد قانون و به تبع نظام قانونی و حقوقی حاکم بر جامعه که وظیفه اش حفاظت از حق و صیانت فرد(که در جامعه ی ما بهتر است مرد را بکار ببریم، مصداق درست!)است..و.. و..

بازگو کردن روند تاریخی واینکه اصولا" چه فاکتورهایی باعث این نگرش و به تبع رفتار موجود در قبال زنان نه بحث مورد ماست و نه در این به اصطلاح نقد خودمانی می گنجد هرچند در جایگاه شناخت مکانیسم های موجود بسیار حائز اهمیت است.

دوست خوبم از طرفی مرد جامعه ی من فارغ از مدرک!!و ادعای روشنفکری!! زن آگاه بر حق خود و البته چالش بر انگیز را بر نمی تابدو این مسئله مسلم و بدیهی شده و اینطور نیست که بنده اکنون پی برده واظهار می کنم.چه بسا همچنان که خود بدان اشاره کردید آزادی زنان رااگر هم خواهان است! منهای خواهر،مادر،همسر،دخترو هر زنی که در تعامل خصوصی وی قرار می گیرد.این مردشاید حتی اندرون خود چنین زنی را تحسین کند اما زمانیکه وارد تعاملات نزدیکتر می گردد، قطعا" بر نمی تابد،در نتیجه جرات و جسارت حضور چنین زنی در حریم نزدیکتر را نخواهد داشت.

از طرفی دیگر اکثریت زنان جامعه ی ما بدلایل گفته شده و بسیاری دیگر همچون دلایل اقتصادی وامنیتی وعدم وجود سیستم حقوقی کارآمد که بتواند در برابر هتاکی ها و طرد شدن ها مصونش بدارد، ناخواسته والبته خواسته هم!! به آنچه که مرد جامعه اش حکم می کند،تن می دهد.و علاوه بر تمام ابزاری نگریستن زن و...زن همچنان دغدغه های بسیار سطحی از جمله خود آرایی و موضوعاتی که در جامعه حمل بر زنانگی است،برای هویت زن تعریف می گردد.چه بسا دغدغه هایی که می تواند بصورت بسیار طبیعی و یک انتخاب فردی نه هویتی نمود داشته باشد.آری ما در اینجا هم باز به نوعی باعدم شهامت وجسارت مواجه می شویم منتها از سوی زنان !هراس از طرد شدن از سوی مردان و جامعه و نپذترفتن آنها بعنوان زن! با آن هویت قالب شده. و در این میان زنان نادری یافت می شوند با قبول تمام بازتابها و سختیهای دیگر !راه دیگری در پیش می گیرند چون قبول آن سختیها را شرافتمندانه تر می دانند تا تمکین از چنین مردی!!

اما چرا مردان، زن آگاه ودادخواه را بر نمی تابد که بسی جای بحث و تآمل است؟!!

از طرفی دید اومانیستی آنچنان در جامعه ی ما کم رنگ است که حتی در بحث ها و جبهه گیریها همانطور که در نگرش مرد، جنسیت حاکم است در تفکر ضد این هم مانند تفکرات فمنیستی غالب، پررنگتر می گردد.(به نگرش و روند حاکم بر جامعه ی غرب اشاره ای ندارم هر چند تآثیر گذار و قابل تآمل است.)

بنده هم با آن بخش از گفته هایتان در مورد تشکل ها و سازمانها در حد نقد بر عملکردها موافقم اما نه به آن درجه سیاهی و ناامیدی!بویژه در پایگاههای حقوق بشری که امروزه هم در مورد مسایل حقوق بین الملل و حقوق بشری نه تنها در بحث زنان بل در خصوص هر دادخواهی دیگر و حتی روابط کشورها و صلح و عدالت چهانی مبنی بر کارآمدی و دستاوردها بسی جای نقد و بررسی بوده و است.ولی با نگاه بر روند وچگونگی پیدایش آنها،با خط زدن و نا چیز شمردن آنها موافق نیستم.در واقع دوست من شما هم با دیدی ایده آلیستی و رادیکالانه البته در جهت عکس به این چالش پرداختی و تنها راه حل را در انقلاب زنان می بینی که"زنان به خیابانها بریزندو.." از چه انقلابی با چه بستری سخن می رانید؟ اصولا" بستری را لازم  می بینی؟با چه اهرمی زنان را به خیابانها می کشانید؟ یا نه شما به خیابان آمدن آن عده ی بسیار نادر را کافی می دانی که می توانند راهگشا گردند؟و اینکه از طرفی شما خواستار چدایی جنبشها شده ای و اینکه زنان صرف برای احقاق حقوق خود بی همراهی مردان و بدون قاطی شدن با دیگر جنبشها البته با دیدی خیرخواهانه که مبادا باز مورد سودجویی قرار بگیرند،گام بردارند؟!

مطمئن باشید من بیشتر از شما بر آنم که فریاد حق خواهی زنان، زمینه ای برای سودجویی گروهها وطیفهای فکری موجود که در چارچوبی مردانه (چه بسا پرچم دمکراسی و عدالتخواهی را نه حمل بر دستان بلکه حک شده بر پیشانی خوددارند!) قرار نگیرد،اما با این وصف،معتقدم زنان با آگاهی!! از این موضوع،می توانند در جریانات موجود با شناخت جایگاه خود و موثر در تصمیم گیریها در رسیدن به آرمانهای خود چه بسا سریعتر قدم بردارند در اینجاست که  همانطور در سطح تصمیم گیری وراهبردی به همه ی مردان نیازی نیست،به همه ی زنان هم در این سطح نیازی نیست ولی در عوض که مستلزم پشتوانه ی عمومی هست یا نه!اما این آگاهی چیست و چگونه بدست می آید خود لازمه ی تعمقی دیگر است.

متآسفانه چه منی که به اصطلاح ادعای فمنیستی دارم و چه شما که با این نگرش در چایگاه مرد فمنیست قرار می گیرید و البته دگر مردانی که آنچنان ! می نگرند، دچار افراط ها و تفریط ها شده و می شویم.من زن!تو مرد!(که موضع ما بعنوان کل در برابر سیستم حاکم به نوعی دیگر قابل چالش است!) چه بخواهیم و چه نخوا‌ییم در تعامل با یکدیگرو اساس این تعامل به سرشت و طبیعت ما و بر خاستگاه انسان بودن ما با تفاوتهای فیزیولوژیکی حتی روانشناختی که هیچ یک دال بر برتری این! بر آن!نیست،قرار گرفتیم.و هر چند زبانا" و به لحاظ تئوریکی خواستار حذف دیگری شویم ولی در عمل چنین نخواهد بود در واقع از این منظر ناتوان خواهیم ماند.اما با این تفاوت زن آگاه بر حق خود و پیگیر اگر آن شرایط انسانی و نگرش درست حاکم نگردد،چه بسا همچنان تن نخواهد داد.به نوعی دیگر زن آگاه می خواهد نه از سر جبر و ناچاری بلکه آزادانه حق انتخاب داشته باشد.(نه با قالبی با نام هویت زنانه! واگرهم از چنین قالبی تبعیت نکرد،با این تعریف که مثل مرد است! که چه بسا تعریفی تحقیرآمیزتر!!!)

و اما برگردیم به راهکار!کاک جلال منم موافق انقلابم! اما نه آن انقلابی که مد نظر شما است..انقلاب زمانی رخ می دهد که زن جامعه ی من نه فقط انگشت شمار!(در عمل!این بسیار مهم است!)آن جسارت را پیدا کند نه !بگوید واز طرد شدن و تنها شدن نهراسد،انقلاب زمانی رخ می دهدمرد جامعه ی من از آگاهی زن نهراسد و بی آنکه فقط ژست روشنفکری به خود بگیرد در عمل!از وجود چنین زنی و به چالش کشیدنش از جانب وی مسرور گردد،انقلاب زمانی رخ می دهد که زن جامعه ی من وقتی خودآرایی می کند و یا در هر جایگاهی قرار می گیرد،نه برای خوش آمدی مرد و پذیرششان  بلکه برای خواست و میل خود و نه دغدغه ای اساسی!بلکه یک خواستی ساده و فردی و نه حمل بر زنانگی و هویت آنها گردد، انقلاب زمانی رخ می دهد که مرد جامعه ی من از آن فاکتور قدرت بایستی فاصله بگیرند که مرد بودن و نیرومند بودن خود را با در بند کشیدن زن و اعمال حاکمیت بر آنها می پندارند،انقلاب زمانی رخ می دهد که مرد جامعه ی من که حاکمیت خود را بابی پشتوانه بودن زن و ناآگاهی وی و تن دادن از سر ناچاری زن اعمال می کند،تجدید نظر کند که به رای من با تمام بحثهایی که شد این موضع مرد، خود بسی جای ترحم و پوزخند است...!

از طرفی دوست من، آزادی و رهایی زن را در گسیختگی و حذف خانواده(که امروزه بی توجه به بازتابهای جامعه شناختی وروانشناختی جامعه وفاکتورهای تحت تاثیر..ارائه می گردد) نمی بینم همانطور که در چارچوب خانه،آشپزخانه،اتاق خواب و بچه داری...!ما بایستی این شهامت را پیدا کنیم که نیتمان را اصلاح کنیم نه ژستمان را!و در راستای آن نیت، اعتلای جامعه را خواهان باشیم.واینکه زنان فقط خود به تنهایی نمی توانندبر اساس فاکتورهای اشاره شده وضع موجود خود را عوض کنند ما به نگرشی انسانی با تمام ابعادش نیاز داریم که کل سیستم های جامعه را از خانواده گرفته تا...پوشش دهد و البته برای اینکه باز وباردگر به انحراف نرویم بایستی مکانیسم های موجود جامعه ی خود را بشناسیم یعنی واقعگرایانه با شناخت مسیر راهکاری عملی تر نه فراواقع گرایانه و والبته با کم کردن خودخواهی ها ومنیت ها شاید زودتر به مقصد برسیم.(که البته همانطور که در پست قبلی بدان اشاره داشتم،تاکید من بیشتر بر خود زنان مبنی بر نافرمانی از نسخه ی پیچیده شده ی اجتماع با فاکتور آگاهی خاص وبه تبع تاکتیک خاص می باشد.)     

به ڕێز کاک رامیار له سه ر هه ر دوو بابه ته که ڕه خنه و تێبینی خۆیان ده ر بڕیوه،به خۆشحالیه وه که به م شێوه یه له ڕاستیدا هه م ئاستی زانستیمان ده ڕواته سه ر وه هه م ئاستی ڕه خنه وه رگرتن وه هه ڵسه نگاندنی بیروڕاکانمان...ده ستخۆش بوون ده ڵیم وه لینکی بابه ته که م له خواره وه دانا.

  http://lawansaqez.blogfa.com/page/zanan.aspx

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد   

                                                  بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد

 بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه

                                                  زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد...    

بۆره پیاوان

ئێشکچیه کان

زه لامه...کان

له مێژه یه

له ژووره کانی پیاسه ی مێشک و پێنووسه کانتان

قه ره بالغیان کردووه

خه ریکی سووسه کردنن

بۆ خه تابارکردن

بۆ سڕینه وه تان..

اینها برای ماها!نه اینکه عادت و عادی!!! شده باشد،تازگی ندارد..{ ولی ای کاش تو یکی بخصوص مسندت را مهرورز و عدالتخواه نمی نامیدی!!!و البته شاید این نمونه ی بارز و خاص تر از مهرورزی و عدالتخواهی های شماهاست.}

(البته لازم به ذکر است اجرای احکام اعدام شیرکو معارفی و حبیب الله لطیفی با پا در میانی جلال طالبانی،ریس جمهوری عراق لغو شده است.)