سنسیز نه گونش.....نه آی

بـرگ مـی ریخت هـوا ذائـقـه ی طـوفـان داشت

و عجب وحشت ِسرخی شب ِکوهستان داشت

چِقدر بـرف بـه روی تـن ِ سرمـا مـی ریـخـت

چِـقـدر آب/هـوای شب ِ سرگــردان داشت

باد بـا پـای خـود از بـادیـه هـا آمـده بـود

آسمان شرم فـرو ریختن بـاران داشت

هرکسی زخم سر ِ کهنه ی خود را می بست

هـر کس آیینه ای از طالع آویـزان داشت

لحن ِ آیات و روایات ِ همه بـد شده بـود

ملکِ المـوت هر انـدازه بگیرد /جان داشت

  خواب آشفته ی صحرا                              

                  خبر بـد مـی داد  

سایه ها                                              

صورتی از وحشت ِ جنگلبان داشت.....

فکـر ِ دریـا به سرش آمــده، قـایق لطفا"

قـدمی مـانـده بـه طوفان ِ حقایق،لطفا"

آب در بستر ِ دریا به خودش مـی پیچد

دست ِ تان بند ِ کجا هست خلایق لطفا"

در تن ِ ماسه ِ قدم های ِ زیادی مانده

روی ِ دریاچه نوشتند کـه لایق لطفا"

باز از مشرق ِ چشمان ِ تو خورشید چکید

گــرمـی ِ عاطفه سوزان شده  عـایق لطفا"

خواب ِ چشمان ِ مـن آویختـن از عقربه ها

رد ِ پـایـم بـرسان  شهـر ِ دقـایـق ،لطفا"

  این عروس از صدف سوره ی ِ یوسف آید

 گـل مریم /گـل ِ میخک  دو شقایق لطفا"

این تو و ...این همه ی ِ دفتر ِ ایام ِ خدا

               بنویسید در آن هــر چـه عـلایـق لطفا

نه برای رفتنم بهانه داشتم! .....نه برای آمدنم بهانه  ای دارم!

همین رفتن و آمدنهاست که زندگی را تلخ می کند!!

غم کدر چکمگه یارانمیشام من

بو اودا یانانین باشینا دونوم

آنا طالعیمنن گوشادیر وطن

بو ائلین اوبانین باشینا دونوم

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

یازیلان طالعده ن گلیلیم من

غم غصه چکمکه دوغولموشام من

زامانین انصافسیز بولگولرینده

آنادان اولمامیش بوغولموشام من

####

سلام ...آمــــده ام تــــا بـپـرسم حــــال ِ شما؟

کـمــی شکسته ام از قـیــل هـا وقـــا ل ِ شمــــا

در آسمان ِ شمــا خــواستم پــری بــــــزنــــــم

اگـــر چـــه وصلـه ِ نــاجــورم و وبــال شمــا

غزل که پیشروی کرد و دست ِمــن نگــرفت

کــه تـــا ابـــــد نــــرسم بـــر در کـمال  شمــا

بـــه روشنایی مـهـتـا ب ِخستـه دل بـستـــم

نگـــو کــه خسته ی ایـــام گشته بـــال ِ شمـا

بـــه کوچه بــاغ ِ شما آمــــدم بـــه مهمانـــی

که چتر سایـه بــه سر گیرم از نهــال  شما

کنایــه ، کبــر و تکــبر گــــــرفتـــه دنیامان

غــــرور نقطه ی آغـــاز ِ هـــــر مقــال ِ ...

قسم بــه حرمت  خورشید بی وفــا شده اید

کــدام دست ِ غـریبی شکـستـه بــال ِ شمــا

به ساعتی که نسیم از شراب ِ شب بو یــافت

تـفـالــی زده ام بــر کتاب ِ فـــال ِ شمـــــا

مـرا شمیم ِ دل انگیز ِ بــاغ ِ رضـــوان بس

کـمـی شکسته ام از قـیـل ها و قـال ِ شما

این وبلاگ 

بروز نخواهد شد

مثل ِ یک کـاغـذ ِ کـاهی شـده ام/تـا خـورده

مثل ِ یک بـرکـه ی پائیزی سرمـا خــورده

در مـن آویخـتـه قـنـدیـل یـخ ِ یـائسگـی

شـده ام آیـنـه ی ِسـرد ِ تـمـاشـا خـورده

سقف ِ دلشورگی افتاده به روی ِ سرِ مـن

از سراسیمگی ام آیـنه هـم جـا خــورده

سقف ِ چشمان ِ تو نیلو فرِ من آبی بود!

نکند چشم ِ تو ماهی شده ، دریا خورده!

نقش ِ پاهای تـو بر روی تنم ، بـاور کن

رد ِ یک جاده ِ خاکی ست که هی پا خورده

خـاطـرات ِ تـو بـه روی سرم آوار شـده

شده ام غـربت دیـوار ِ تـرک هـا خـورده

==

دگمه ی یـوسف مـن بـوی جـدایی دارد!

نکـنـد آمـدنـی دست ِ زلـیـخــا خــورده!

به علیرضا الیاسی که تهران او را از ما گرفت

مـی ایستم ایـن جـاده، گـرفـتـار ِشماها

مـن مـانـده ام و جـاده ِو دیـدار شماها

آیـیـنـه بــدست آمــده ام ، راه سوارن

غم می خورم از این همه تکرار ِشماها

آویخـتـه ی  نـیـلی ِ انـدوه غــریـبـم

تا حنجره ام پـر شده از دار ِ شماها

اینجا چِقَدر، ثانیه در خوف و عذاب است

اینجـا چـِقَـدر پنجره......آوارِ شماها

مـن، شام ِ غـریبان شب ِ شعر سپیدم

تا گـوش ِ غزل ریختـه اسرار شماها

ابری به سر ِ تشنه ی تهـران ِ شما نیست

مـقـبـول نشد سفره ی افـطار شماهـا

یک کوچه در این شهـر شب آشوب نمانده

تـا تکیه دهـد بــر تـن ِ دیـوار شماهـا

این باغ به لطف ِ تن شمشیر تو خون شد

دلگـیـرم از آئـیـن سپیـدار شماهـا

محراب به سختی نفسش آمـــده بـالا

سجاده به تنگ آمــد از افـکـار ِ شماها

+++

این طعنه ی !ناخواسته ام ،جرم ردیف است

دستـان خــداونــد، نگـه دار شماهـا

به:فاطمه خانم صداقتی نیا و دلتنگی های صمیمی خود و تارنمایش در ضایعه درگذشت  زنده یاد بروسان و همسر و فرزند خردسالش

چشمان ِخود وا کن، تماشا کـن معمـا را!

دلتنگیت بـانـو پــریشان کـرده دریـا را

چشمت شبیه فصل ِبی آبی ست،می دانم

خـم کن بـه سجـده قـامـت ِ ابـر مـهـیــا را

حالت بد است و خوب می دانم پریشانی

از دور می خـوانـم تبسم هـای سرمـا را

دلواپسی در کوچه ی شعرت مگر کم بود؟!

پیکـی رسید و بُــرد، یـوسف را،زلیخـا را

لعنت بـه روز ِ آمـدنها، روز ِ رفـتـن هـا

لعنت به آن فصلی کـه می آشوبد اینجا را

نیلی ترین موجی که بر می خیزد از دریا

با خود کجاها مـی بـرد اینگونه موسی را

از آن شبی که رخش ِ رستم بی سوار آمـد

تهمینه مـی جویـد هنوزم ، صبح ِ فـردا را

--  --

دلتنگیت را شانـه زن، بـانـوی خـوبیها

بـا شعرهـایـت زنـده کـن نـام مسیحـا را

تا کوچه های بیکسی یک شب بیا، شاعـر

مصرع به مصرع حفظ کـن دلواپسی ها را

زهـدان دریـا را تـلاطـم مـی شناسد

سرریـز غمها را تفاهـم مـی شناسد

این سیب های کالِ روی گونه ها را

دستان ِ پـر مهـر تبسم مـی شناسد

تصویر این واگویه های سوختن چیست؟

این پرده را چشمان ِ هیزم می شناسد

بگـذار تـا آواز ِ خـرمـن هـا در آیـد

طعم زمین را درد ِ گندم مـی شناسد

غمگین ترین ِ آسمان در جمکران است

این واژه هـا را جاده ی قـم می شناسد

این بی تو چندین سالگی های زمین را

تقویم چشمان ِ تـو چندم مـی شناسد؟

از تب ترک برداشت لب های شقایق

ادراک گلها را تـرنـم مـی شناسد

تسبیح ِ دیـدار تـو طـولانی شد آقـا

این مهره ها را چشم مردم می شناسد

ای تک سوار شانه های خیس ِ باران

عـطـر سلامت را علکیم می شناسد

دل بسته ام به عشق ِ کلاه ِ هراتی ات

آیینه گــر گــرفته از آه ِ هــراتـی ات

دیدی اگــر جواب ِ سلامت نمـی دهند

سر ریـز کن به پـای ِ گناه ِ هراتی ات

بی خانه در حوالی ِ یک کوچه گم شدی

پـیـدا نشد عــلائـم ِ راه ِ هــراتــی ات

هرگز کسی نیامـد از این راه ِ بی نشان

لعنت بـه هرچـه چاله و چـاه ِ هـراتی ات

اینجا کسی بـه داد ِ دل ِ هـم نـمـی رسد

دستی بکش به صورت ِ ماه ِ هراتی ات

.

باران به روی شانه ی شعرت رسیده است

لبخند مـی زنــد به نگاه ِ هــراتــی ات

یاخشی

    ایکی پتو

       ایکی بالیش

            ایکی ده نه بخاری واریمیزیمیش.....یوخسا

 بیلمیرم

 ایکیندی یوخوسوندا 

 گوزلریمیزی

 اوین

 هانسی کال اوجاغیندا قیزدیراجایدیغ؟!!

.............

قرخ نئچه آدیم یولانمیشام!

"وین دایر" اولچولریله

ایندی اوچوروم آیاغیندا

 درگی الیمده

 یول گلنلری گودورم

"بیر خوشبخلیک نسخه سی ایتیبدی"

.

.

 دوزلو سو سپه لنیر

شورابیلین قریب گه میلری باشیما فیرلانیر!!

دستی بزن به حلقه ی چشم انتظار در

امشب دلم برای تو تنگ است زودتر

از بس همیشه نام تو را گریه کرده ام

چشمم درون کاسه شده آبـدیده تــــر

آیینه تـا شکست پـدیـدار شد در او

تصویری از شکستن یک مرد خیره سر

نام آشنای جاده ی در خود تنیده ام

هر روز می کشم تن خود را کلاغ پر

دنـدان به روی حوصله هـایم گذاشتم

در کوچه ای که گم شده یک عشق بی ثمر

 مـن رونـوشت دغـدغه های قـدیمی ام

این مهر و ....این اصالت دیرین یک اثر

می قاپی از لبم غزل ای زاغ لعنتی!!

از ارتفاع آبـی خـودکـار مــن بپر

*تقدیم اولور: آلماباغینین یاراشغی ،بنفشه باجیما

سزقنتی بیر یاغیش کیمی نیسگیل باغیندایام

گـوزده ن دوشن پـایـز گـونـونـون یارپاغیندایام

چرکین زاماندا پـای بوله نین یوخدور اینصافی

یـوخسولــوغـون قـنـارسینین قیناغیندایــام

یول چکمه ده ن گوزوم قارالیب/قیشدا دونموشام

سیز ذیـرولــرده مـنـده داغـیـن آلچاغیندایـام

شه ده ن بیتن یاشیل خزه نی ایز لیر گوزوم

حسرت بــویــونـدا قد آتـانین شیلتاغیندایام

آیـلار گئچیر/فصیلـر اوتــور/ائـیـل ورغـلنیر

چوخداندی من بو پنچره نین قیش تاغیندایام

گون دالداسیندا آی کیمی سن سنسیزله ییر گونوم

بیــر قیرمــزی بـالیغ کیمــی غــم بــارداغیندایام

چگنیمدکـی چیراغلا یـولا کورپــو سالمیشام

صبحون بو گون گونش یارادان بارماغیندایام

طعن اتمین دیلیم هـلــه ده گـلمیر سوزه

سوز مولکونون بیر عمردی کال تور پاغیندایام

پ.ن

شاید نزدیک به ۱۵ سالی می شد که متاسفانه غزلی به زبان مادری نسروده بودم و این غزل که  حاصل تلنگر یک دوست هست ،امیدوارم  دری باشد تا بتوانم در این راه  قدمی هر چند کوچک بردارم.

بیا بـه ساحـل ِ دریـا بـبـیـن تلاطـم را

نـگـاه مـلتهب ِ چشم هــای کــژدم را

بـخـنـد آیـنـه قــربــان ِ قــدِ بـالایت

بخود نگیر نـگاه ِ چـروک ِ مردم را

تـو از طراوت ِ بـاران ِ ریـز ِپائیزی

بخوان سرودی از آرایه های گندم را

گلوی شیشه پر از بغض های ها کرده ست

بـیـا ببخش بـه آئـیـنه هـا تبسم را

اجاق ِ خالی ِ این شهر باز خاموش است

بیا بـه شوق ِ تـو آتش زنیم هـیـزم را

نشسته ایم و سلامی و ....باز دلتنگی

بـه ایـن امید اجابت کـنـی علیکم را

بــرفـی نیامـده هـمگـی فـکــر ِ بـامـتـان

در فـکـر ِ چیدمـان ِ شب ِ میز ِ کـامـتـان

صبح شما بخیر عزیزان! بلا بدور!

افتاده در کجایِ خیابان سلامتان؟ 

اینجا بـه روی آب دو تـا دست می رود

دستی رسیده بر تـن و دست ِ کـدامـتـان؟!

 صدها بهانه دست ِ کـج ِ بـاد مـی دهـید

 رنگ ِ نـمـور ِ حـادثـه دارد پیامتان

 هـیــزم بـه روی آتش ِ کینه نهاده ایـد

 بـوی تـنـور ِ عـاطفه دارد کـلامـتـان!

تسبیح بی قـواره و سجاده هـای نــو

اِن الحیات ُ عـافیـه ذکـر ِ مـدامـتـان

بر هم زنید خواب قشنگ ِ پرنده را

پر می شود دوباره خشاب کدامتان

بـاران گـرفته ،مـوی شما خیس مـی شود

 سُر می خـورد خـدای نـکــرده مـرامـتـان!!

مـردم به فکـر مـردن ِ تـدریجی و،شما

در فکر ِ خوردن ِ دو سه "خرما تمامتان"

آن گونه ها کــه مشت زدی تن نبود....بود؟!

در زیر تیغ ِ دست ِ تــو گـردن نبود....بود؟!

مترو رسید و از بغل ِ "خـوان ها" گـذشت

اینجا کسی بـه فکـر ِ تهمـتـن نـبـود....بود؟!

دل پیچه های کهنه ی دیـوار و کـوچـه هـا

 واگویه هـای سخت ِ شکستـن نبود.....بود؟!

هر کس رسید، تیغ بـه غیرت کشید و رفت

آن آبـــروی ریـخـتـه آهــن نـبـود.....بود؟!

نـامـردی است اینکه بگوییم مــرد مـانـد

آری...کسی که رفت فقط زن نبود.....بود؟!

وقتی که آسمان و قفس دستشان یکی ست

سهم ِ پــرنـده ایـن همه بستن نبود.....بود؟!

.

احساس مـی کـنـم کـه کسی چشممان زده!!

ایـن فـاصله میان ِ تــو و مـن نبود.....بود؟!

 "نقدی بر این غزل از ابوالفضل دادااینجا

مـی ریــزد از نگــاه ِ تنت التماسهـا

از انتظار پــر شـده حجم ِ حـواسها

 ای مهربان درون ِ خودت جا نمی شوی

امشب گــرفته انـدعـزایـت ، لـبـاسها

 دستت درون ِ سفره ی آدم بزرگهاست!

این غصه را کجا ببرنـد آس و پاسها

 باران به سیب ِ گونه ی تو بوسه می زند

تا ابــر تیره می رسد ایـن انعکـاسها

 چشم ِ نیاز کودک ِ این کوچه را ببین

پـر گشته لابلای رگش از هـراسها

 حسن ِ ختام عاطفه ای نازنین ِ من

ای عطرت آبروی تنِ ِ سبز ِ یاسها

 بی تو هنوز مدرسه ام دیـر می شود

با تـو گرفته معنی خــود را کلاسها

 .

.

برگرد ،جا گذاشته ای رد ِ پای خود

دلتنگ ِ بی تـو بودن ِ اینجا تراسها

از سالهای حـادثـه طـوفـان گـرفت و رفت

لختی نشست،باز کمی جـان گـرفت و رفت

تـا شانـه هـای یـخ زده آسـوده بـگــذرد

یک کاسه آب و آینه،قـران گـرفت و رفت

بـاور کـنـید آمــدنـش روز ِ گـــرم بــــود

سرمای بیشمار ِ زمستـان گــرفت و رفت

تقویـم روزگـار ِ خـودش را ورق کــه زد

بـرگـی از استجابت ِ آبـان گــرفت ورفـت

ابـر آمـد و تمام ِ تنش را بـه هـم کـه ریخت

پـیـراهنش لـیـاقـت بـاران گـــرفت و رفت

اصلا" شبیه مــردم ایـن کـوچـه هـا نـبـود

آمــد/بــریـد/حـال ِ پـریشان گـرفت و رفت

از دست هـای آیـنـه عنـوان گــرفته بــود

بازی کـه خورد/سیب ِ فراوان گـرفت و ...

سیب وجود خویش در آبى مچاله ریخت

بى ادعا سلام سواران گرفت و رفت
 

طرح ِ لبخندی و روی گونه ها جـا مـانـده ای

بـاز هم در امتداد ِ چشم خــود وا مــانــده ای

ناجوانمردانه چشمان ِ تـو را پـوشید و رفت

بـاز در آشوب هــای جـاده تنها مـانــده ای

باز هم دیوانـه/ تمکین کرده ای با انتظار؟!!

یـا کـه خورشیدی و دست ِ آسمانها مانده ای

راه بـا خـود بـرده گــرمـای تنور ِ عشق را

شکل ِ قندیلی کـه آویـزان ِ سرمـا مانده ای

گریه کن/ای حجمی از انباشت ِ احساس ها

مثل ِ بغضی کهنه روی شانه ی ما مانده ای

حجم ِ زنبیل ِ قــدیـمی را پــر از دیـدار کـن

شاید این بار آسمان فهمید اینجا مـانده ای

سکوت شرح ِ دلم بــود....شاعرم چه کنم

همیشه در پـی رفـتـن، مسافــرم چـه کـنـم

شبیه ِ کـوزه ی بی آب، خشک شـد دهنـم

رفـیـق ِ غــربت ِ شبهای بـایـرم ،چـه کنم

بیا و اشک ِ مــرا قاب ِ شانه هایت کــن

هزار سال ِدر این کوچه عـابرم چه کنم

بـه تیغ ِ فـاجعه، زخمی بـه آبـرو زده اند

بـرای آمـدن آزرده خـاطـرم، چـه کـنـم

دوبـاره وحشت ِ تنها شدن شکست مــرا

بگو که بی تو من امشب کجا بٍرم! ..چه کنم

دوباره، سینه ات تـاراج ِ  تیغ ِسرخ ِدشمن شـد

بـیـا بـا هـم بمیریم ای بــرادر/ وقـت مــردن شـد

هــزاران آفـتـاب از سمت ِِِ مشرق ، ریختم چشمت

وشب بـا مـوج ِ وحشی آمــد و، آویــز ِ گـردن شد

زمستان است و بـرف از قـوزک ِ پـا ،می زند بالا

بگو، آواز ِ گـنـدم هــا در آمــد، فصـل ِ خــرمـن شد

بیا فــریـاد ِ خـود را در گلوی کـوچـه، پیدا کــن

در و دیـوار را بردند و کـوچه باز بـی تـن شد

تفنگ ِ کهنه ام خواب ِ فشنگ ِ تازه می بیند

تـن ِ مـاشه اگـرچه مـدتـی را بـاز بـی مـن شد

.

.

و آن روزی که رخش از "خوان ِهشتم"بی سوار آمد

شبی....مـردی زمین افـتـاد و شهــری بـی تهمتن شد

سلام دختر ِ باران ......سلام، آنجایی؟!

میان ِ چادر ِ ابـری/بگــو کـه مـی آیـی

پلاک ِ کوچک ِ امن یجیب ِ مــن گم شد!

بـه شهر ِ کوچک ِ چشمان ِ من نمی آیی؟

تـو عطـر پیرهـن ِ خـاک ِ تـازه دامـادی

عروس ِ حجله ی هفت آسمان و دنیایی

خـدا تـو را زتـن ِ خـویش آفـریـده مگـر

کـه واژه واژه تـری، آبــروی دریـایـی

نشان ِ روسریت هفت رنگ ِ قوس ِ قزح

بـه هــر کجا کـه روی بـاز هـم هویدایی

.

پلاک ِ خـانـه ی مـا  را بـه خاطرت بسپار

همان مکان ِ قدیمی ست .....زود باز آیی

¤¤¤¤¤¤¤

شهد گل

از روی گونه هایتان جاری می شود

وقتی

نفس می کشید بهار را

ای چشمه های جوشان ساوالان

خبری از خورشید ندارید؟!!

مثل ِ پـرنــده هـای غـریبی مهـاجــرم

پــرواز مـی کنم کـه کمی دورتـر بـرم

آبی بــریـز پشت ِ سرم نـازنین مــن

روی ِ دو خط ِ ممتد ِ چشمت مسافرم

خُلقم شبیه ِ آیینه های مکـدر است

هـرچند مدتی ست شبیه به شاعرم

از کوچه های باور ِخود خط بزن مرا

تصـویر بـی کـرامت صـدهـا معابرم

امشب تمام ِ باور ِ من زخم می خورد

قدری نمک بپاش بـه شالیز ِ خاطرم

گـرچه"طلب نکرده مرا آب می دهید"

این ذبح ِ سر حرام شما بـاد، حاضـرم

گریه می بارد از آن لحظه ی خندیدن ها

کـار سختی ست نفهمیدن و فهمیدن ها!!

چاه ِ چشمان ِ من آنقدر عمیق است،عمیق

آن تـه اش زل زده انباشت ِ رنجیدن هــا

بـاز در بـرکـه تیمم بــه تـن ِ بـاران داد

خون ِ دل خورد دوباره دل ِ بـاریـدن هـا

هـر کسی نقش ِ صلیبی بـه تن انداخته است

می کشد خویش در ایـن صبح ِ خرامیدن ها

دانـه های رج ِ تسبیح و بــه هـم قل دادن

روی سجاده ی رنگـین ِ پــرستیدن هـا

.

بـاز در ممتد ِ چشمان ِ خـودت گم گشتن

زل زدن در تـن ِ آیینه و لب چیدن ها!

در خـودم سالهاست گـم شده ام ،بـاز هـم جستجو بکـن مـن را

روی از من مگیر و آینه باش،مثل ِ آیینه، رو بکن من را

قـدر ِ یک ذره، بازخنده بـریـز،دود بـر چشم های  حادثـه پـاش

با غـزل همسری بـرایـم کـن،بـا غـزل ها هـوو بکن مـن را

وزن ِ شعر جـدیـد مـن هستی ، واژه هـای نجیب ِ قـافیه ای

باز هندی ترین غزل شده ای،خوب ِ من زیر و رو بکن من را

بتکان بـرگ هـای ِ بـی بارم،زیـر پاهای خود بـریز و بپاش

دست ِ چنگیزیت شبی رو کـن، بـاغ ِ بـی آبـرو بکن من را

باز کـن آیه هـای معجزه را،چـوب  ِ اعجاز خـویش را بـردار

پیش ِ چشمم دوبـاره بـر هـم زن،بـا خودت روبرو بکن من را

حس ِ نـا ساز ِ بـی قراری ها، پیش ِ پای تـو رفت تا دریا

اسب ِ سهراب هـا نمی آیـد،بـاز تهمینه جـو بکـن مـن را

حیف ِ دل ِ شما کـه به پـر گریه می کنید

بـر پیکـر ِ ستبر ِ تبـر گــریـه مـی کنید

چشمانـتـان بـه تـلـخی ِشعر ِ جهنم است

وارونه گشته اید و به سر گریه می کنید

حـوا شکسته حـرمت ِ قـلیان ِ سیب ِ تان

آدم نگشته ایـد مگـــر گــریــه مـی کنید!

پیچیده ایـد لای کـفـن مــرگ ِ جـاده را

در پشت ِ راهها بـه سفـر گـریـه می کنید

در شهر با وفای شماها کـه چـاه نیست!!

دلگیـر یوسف اید اگــر،گـریه می کنید!

دیوار را به دست ِ کج ِ کــوچـه ریختید

حالا نشسته اید و به در گـریه می کنید

آهسته می کشید نفس، خـواب ِ باغ را

بـر پیکـر ِ ستبر تبـر گــریـه مـی کنید

نقدی بر این غزل توسط محمد حسن چگنی زاده

بــه روی سر گــرفتم آسمان  ِبـاور ِ خــود را

کجا انـداختم  آری  نـمـی دانـم پــر ِ خــود را

تـو گویی شعر هم با من رفـاقـت را نمـی دانـد

قـلـم ساکت نـمـی مـانـد ببندم دفـتـر ِ خــود را

درون ِ کـوچه ی مـا حس خـوب ِ آشنایی کــو؟!

کجا رفت آن همه شوری که می دادی سر خودرا

صلیبی بـر تـن ِ خاموش ِ در زد صاعقـه دیشب

چـراغـی نیست تـا پیـدا کنـم خـاکستر ِ خـود را

بـه روی  شیشه ی ها کـرده مـانـده رد ِ انگشتت

بیا تـا بـاز هـم دستت کـنـم انـگشتـر ِ خــود را

چو آبی خسته از خود می روم هم دوش ِ رویاها

بیا روزی بـه ساحـل تـا بیابم بستـر ِ خــود را

شیرین شده تمام ِشب از قنـد ِچشم ِتـو

راهـی نمانـده تـا بـه دمـاونـد چشم ِتـو

تـا لا بـه لای مـوی بلنـدت رسیـده ام

مـی آیم از مسیـر ِ کمـربند ِ چشم ِ تــو

کـی مـی رسم بـه شهر ِبخـارای حاجتم؟

تـا جـان دهم بـه پای سمـرقندِ چشم تـو

خورشید ِ آسمان ِ تو هـرگز نـدیده است

سقفی پــر از ستاره همانند ِ چشم ِ تــو

قلبم چو قلب ِ مـاهـی ِ قرمز درون ِ تُنگ

در می زند کـه باز رسد بنـد ِ چشم ِ تــو

یک روز ِ جمعه بود به تقویم ِ مشتـری

سرها سپـرده گشت بـه آونـد ِ چشم ِ تو

دیشب که بسته های دعایم حـوالـه شـد

دستی زدم بـه دست ِ خـداونـد ِ چشم تو

.

دوربین/پـلان ِ یک/مـکـان/شهر ِ آرزو

بـرداشت از عـجـایب ِ لبخند ِ چشم تــو

¤¤¤¤¤¤¤¤¤

اینجا پـر از بهانـه شده پـا بـه پـایمان

هـرگز نشد کـه عشق شود همصدایمان

گـم کــرده در بلندی ِ حسرت چــراغ را

مـا را کجـا نمـی بــرد ایـن نـاخـدایمان

هـجـری تـر از تمام ِ قـمـرهای عـالمیم

یک مشتری نشد که بچـرخـد به پایمان

دیـوار هم بـه سقف ِ صـدامان نمی رسد

این روزها که کهنه شـده های و هویمان

پـر کن برای ما سبـدی آسمان.......بیا

شایـد نـمـی رسد بــه بلنـدی دعـایمـان

اینـجا بـرای مـانـدن ِ مــا جـا نمی شود

اصلا" بیا/ بیا بــرویـم هــر دو تایمـان

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤ 

نقدی بر یکی از غزلهایم(خلسه های حیرت) توسط مهدی خطیبی

اینجا لطفا"

آب از سرم گـذشت....سرم را کـجا بـرم

این کـور سوی ِ مختصـرم را کجا بـــرم

رفتی وجـاده رفت شبی پشت ِ پـای تـــو

حالا بـگـــو تـــن ِ سفـرم را کـجـا بـــرم

بـا آسمان، دوبـال ِ قشنگ ِ پـــرنـــده ای

بـی آسمان، حضـور ِ پـرم را کـجـا بــرم

با دست ِ خاک،پنجره را کاه و گِـل گرفت

دیـوار را بگــوکـه....درم را کـجـا بـــرم

هـرگز بـه آسمـان ِ دو چشمت نمـی رسم

ای راز.....ابـر بــارورم را کـجـا بـــرم

هــر  روز می رسم کـه بمیرم بــرای تـو

ایـن جـاده هـای محتضـرم را کـجـا بــرم

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬ 

نه آمدنم را دیدی

     نه رفتنم را.......

               این روزها

"آب از آب تکان نمی خورد!"