ویــــگـــــــــــــــــــــــــــــل من

گفتی بخوان هزار بار خواندمت

گفتی که نا امید مشو باز خواندمت

چشمان من به درگه تو خیره مانده است

جز نام تو خدای من این دل نخوانده است

درمان درد ندادی دلم شکست

در چشم بار دگر اشک خیمه بست

خود گفته ای بخوان که اجابت کنم تو را

سجاده غرق اشک و دلم غرق در دعا

من باز گریه می کنم ومست می شوم

از تو دوباره پر شده و هست می شوم

ای آشنا به غم دلشکستگان زمین

این قایق نشسته به گل را ز من ببین!

  با  تو همه رنگهاي اين سرزمين را آشنا ميبينم...

سر سجاده نشسته دستاشو گرفته بالا

تو چشاش غمی بزرگه درد بی درمون دنیا

رو به سوی تو خداجون واسه تنهاییش می ناله

تو اونو نگا کن این بار دیگه آخرای ساله

تو نذار تنهایی هاشو بشه همسفره شیطون

نذار از دل بزرگش غصه ها بریزه بیرون

همصداش یه بیصدا شه که فقط اداشه زاری

توی قلب نازنینش بشونه یه زخم کاری

سر سجاده نشسته دستاشو گرفته بالا

تو چشاش غمی بزرگه درد بی درمون دنیا

درد اون بی کسی هاشه درد من رنج زمونست

تو رو داریم و همیشه بی کسی هامون بهونست

در این حضور باد های وحشی و سرد

در اتحاد برف و بوران مرگ آتش

طرز نگاهت برد از یادم غم و درد

امشب زمین هم تا سحر شب زنده دار است

دل از نگاه گرم تو شب بی قرار است

امشب در این مهتاب برفی کوچه شب

همچون دلم رسوای جای پای یار است

سرد است تن از سوز سرما سر به زیر است

در آتش عشق تو اما دل اسیر است

دیگر ندارد این سکوتم رنگ ابهام

باید که رسوا گردد این دل گرچه دیر است

                                                                                                      (پانیـــــــــــــــــــذ)

دیدی چـگونه فاصـــــله افتــــــاد بین ما

وقتـی منــی نبود، تو بودی تمـــــــام ِمن

اما نــــه،چشــمهای تـو آن روزبسته بود

زیرا ســــکوت بود تمـــــــام ِ کــلام مــن

تقصیــــر تو نبود که چشمـــت مـــرا ندید

من خود ز چشمــهای تو نادیـــده رد شدم

تقصیر تو نبود ز هجــرت دلـــم شکســت

مـن بی اجازه ، بر ســر راه تو ســد شدم

رفتـی ، سکوت کـردم و دیدم که می روی

یک کاسـه اشک بدرقـه کـــردم به پای تو

یک لحظه خواستم که بخوانـم حدیث عشق

شــــرمم شد از حیــای خودم از حیــای تو

اکنون ، تمام ِ وسعـت تنـهایی از من اسـت

از مـن که با تمــام جهان قـهــــر کــرده ام

تنـــهایی ام گنـــــاه کسی نیست جـز خودم

دل را بـــــرای با تـــو شدن نـــذر کرده ام

گاهی دلم وقتی که دلتنگ است

وقتی نگاهم کور و بی رنگ است

وقتی اسیر واژه ها هستم

هر واژه هم بی وزن و آهنگ است

گاهی که دلگیرم و اشکی نیست

تا بشکند بغض گلویم را

گاهی که می میرم ز تنهایی

گاهی که می لرزد دلم هر جا

گاهی که می سوزم و آبی نیست

گاهی که می نالم و چاهی نیست

گاهی که تاریکم و ماهی نیست

گاهی که هر لحظه است وگاهی نیست

یا رب در آن گهگاه هر روزه

وقتی چنین بی تاب و غمگینم

وقتی تمام سرنوشتم را

مصداق یک مرثیه می بینم

تنها توبا من باش آن لحظه

تنها توبا من باش معبودم

یارب مگیر از من نگاهت را

من با توهستم،بی تو، نابودم

                                                                                                   (پانیـــــــــــــذ)

دیگر نمی خواهم ز غم لبریز باشم

بانوی سرد فصل ها پاییــــــز باشم

دیگر نمی خواهم پر از انـــدوه باشم

تکرار هر روز زنی بی روح باشم

دیگر نمی خواهم پر از تقصیر باشم

زندانی زندان بی زنجیــــــــــر باشم

دیگر نمی خواهم  پر از تردید باشم

معشوقه ماه و زن خورشیـــــد باشم

دیگر نمی خواهم من دیـــروز باشم

وقتش رسیده دختر امـــــروز باشم

                                                                                                                    (پانیـــــــــــــــذ)

شانزده سال گذشت

و تو چونان سروی

راست قامت به افق می خندی

شانزده سال گذشت

و تو چونان خورشید

از بر پنجره باز خدا

به حریم دل بی تاب سحر می تابی

مثل یک برکه جه آرام و صبور

مثل طوفان در خشم

مثل امواج شرور

.

.

.

نگاهی اشکبــــــــار و ســـــــــرد دارم

مترسک قصــــه دارم قصــــه ای  تلخ

ز روز و روزگـــار و دور   این  چرخ

مترســک ای عروس بیشــــــــه زاران

مترســـــک تکیــــه گاه سبــــزه زاران

تو که قلبــــی چنین بی کینــــــــه داری

چرا چون من غمی در سینــــــه داری؟

تو را هم دسـت دنیا سیلی ات کوفــت؟

تو را هم لشکـر غـم بی گنه سوخــت؟

تو هــــم چون مــــن فدایی جنونـــــی؟

در این مــرداب دنیــــا واژگونــــــــی؟

مترسک زندگی میدان جنــــــگ اسـت

دلش گاهی ز شیشه گاه سنــگ اسـت

همیشه دور گردون در تضــــاد اسـت

مسیـــــــر گردشش عکـس مراد است

دلـــــــــــــــم در انحنـای جاده ها ماند

چو دیدم کودکـــــی از عدل می خواند

معلــــــم گفته بودش مشقت این است

بگو آقا عدالــــــــــــــت اینچنین است

عدالـــــــت قیمــــت نان است امروز

تـــن تبـــــــدار باران اســـــت امروز

برنــــــج و چای در بازار عدل است

معلـــــم جان ببین این کار عدل است

الا ای بچـــــــــــه ها کاغــــذ بیــارید

به روی دفتـــــــــر خود این نــگارید

که بابا در دهانش هســــــــــت دندان

ولی اندر بساطـــــــــش گم شده نان

(پانیـــــــــــــــذ)