از انساني كه...

لابه لای انگشتانِ بی شمارم
تصاویر می لغزند
درد می کشند ، جانهای بی شماری
بی زبان
بی اندام
چون جنینی برهنه در دهانه ی واژنم
"_نمی خواهم زاده شوم
_باید زاده شوی"

خون از رگه های بودنم فواره است..
لخته بسته است تقلای جوانه،
در انهدامِ دانه ای که دهانِ فریادش دوخته است..

تمامِ رنجِ جهان در نوک پستانهایم، کبودِ سوخته ایست
چون قیرگونِ آسمانِ امید..
لب می گزم که انفجارِ خویش را به تعویق بیندازم...
که انفجار خویش را به تعویق بیندازم..
...خویش را به تعویق بیندازم..
...به تعویق بیندازم..

جان است که در امتدادِ تن ام،
از فرقِ سر تا نوکِ انگشتانِ پا تیر می کشند..
من از زاییدن واهمه دارم!

ناخنهایم یکی یکی در قیر شب فرو می روند
و تصاویر با خونابه های نگاهم در زمین...

شب از نیمه گذشته است
ماه می تابد
و زنی ماه زده،
با اندامی مواج
در شبی استوایی
نوزادش را به پستان گرفته است..

م.پرنده

یک چیزهایی کم است
یک چیزهایی اساسی، مهم
مثل ِ اینکه بخواهی بروی ، اما راهی نباشد
راهی نداشته باشی
یا اینکه بخواهی که بخواهی! اما دلی نباشد
که دلی نداشته باشی
یا اینکه بخواهی بخندی، اما لبی نباشد
که دهانی نداشته باشی
یک چیزهایی کم است
یک چیزهایی که نمیگذارد با خودت عاشقانه و آزاد بنشینی و و چشم در چشم ِ خودت بدوزی و خودت را ببینی و بیابی و بشناسی اش!
یک چیزهایی که نمیگذارد تو را بخواهم و
بخوانم و بیابم و ببینمت!
.............
"زن، جرم است"
و من ناخواسته این جرم را مرتکب شدم
این روزهای "زن بودنم" ، غربتی دارد که نگو..
گو اینکه نمیشناسمش
سالهاست!!

کم می آوری و اما یک چیز را خوب میفهمی.. اینکه در جوار ِ آنها حسابی کم آورده ای...حسابی...

...

زن ِ بساز نیستم

و با میانه ها ، میانه ای ندارم

نمیسازد این دل با غمش..

"طوفان اگر سراغت را گرفت ، کوه باش
نسیم اگر به سراغت آمد ، باغ.."
شیرکو بیکس

//

با سکوت هم سایه ام
و با طغیان ِ پی در پی ِ زمان ، هم راه...

"اصولا پروسه ها آرام مینماید

وکمیت در تغییر ، ناگزیر به لحظهء تحول نابهنگام میرسد"

//

ای عزیز

اگرماجراهات رو به پیشه خوبه

اگرچه میدانی که خوب و بد بلافاصله ی یکدیگرند

گاهی یکی رخ مینمایدو دیگری سر فرود میاورد.

از اندازه ی واقعیت،دانایی و آگاهی نمیشود جلو  زد.

خیال سرکوبت را نجوا میکنی در حالی که فقط باید

به احترام متقابل عمل کنی

واقعگرا و حقیقتجو باشی 

انسانگرا بوده با آرزوهایی انسانی

احساست را مدیریت و اندیشه را پرورش دهی.

م.ن

....

"از پی هم میتازند و نمیدانند به کجا.
یکدیگر را برمیافروزند و ندانند چرا.
از پشیزهایشان درنگ درنگ صدا برمیآورند و از دینارهاشان جرنگ جرنگ.
سردند و گرما را در آبهای آتشناک میجویند و همگی از افکار ِ عمومی بیمارند و رنجور.
اینجا خانه ی همه ی شهوتها و رزیلتهاست اما از مردم ِ فضیلتمند نیز خالی نیست و نیز از بسی فصیلتهای زرنگ ِ کارآمد
بسا فصیلتهای زرنگ با انگشتهای نویسا و ماهیچه های سفت برای نشستن و انتظار کشیدن . شاد از داشتن ِ ستاره های کوچک بر سینه
اینجا همچنین بسی دینداری هست و بسی تف لیسی ِ مومنانه و چاپلوسی در پیشگاه ِ خداوند ِ لشکرها!
زیرا ستاره و تف ِ رحمت "از بالا" فرو میبارد و هر سینه ی بی ستاره روی اشتیاق به جانب ِ بالا دارد.
ماه بهر ِ خود خرگاهی دارد و بارگاه بهر ِ خود خرگاهی!
باری مردم ِ گدامنش در برابر ِ هر چه از بارگاه آید نماز میبرند:
"من خدمتگزارم، تو خدمت گزاری،
ما خدمتگزاریم"
تا آنکه ستاره ی سزاوار ِ ایشان را بر سینه ی تنگشان سنجاف کنند!
اما ماه هنوز گردِ هر آنچه زمینی ست میگردد
شهریار نیز همچنین گرد ِ زمینی ترین چیزها که همانا زر ِ دکانداران است!
خداوند ِ لشکر، نه خداوند ِ شمشهای زر است.از شهریار حرکت ، از دکاندار برکت!
ای زرتشت تو را به آنچه در تو نورانی ست و نیرومند و نیک سوگند که بر این شهر ِ دکانداران تفی کن و بازگرد.

...

"همه چیز در گذر است ، پس همه چیز سزاوار ِ درگذشتن است"

...

"هر آنکس که نخواهد در میان ِ آدمها از تشنگی هلاک شود باید بیاموزد که از هر جام بنوشد و هر آنکس که بخواهد در میان ِ بشر پاک بماند ، باید بداند که چگونه خویشتن را با هر آب ِ ناپاک بشوید"