کلبه ی تنهایی

                      

     

                  فراموش کردن زیادم سخت نیس

مے خنـבم...ساבه مے گیرم...
ساבه مے گذرم...
بلنـב مے خنـבم و با هر سازے میرقصم ...
نـہ اینڪـہ בل خوشم!
نـہ اینڪـہ شاבم و از هفت בولت آزاב!
مـבتے طولانے شڪستم، زمیـטּ خورבم،
سخــــتے בیـבم، گــــریـہ ڪرבم و حالا ...
براے زنـבه مانـבלּ خوבم را بـہ ڪوچـہ ے علے چپ زבه ام ...!
روحم بزرگ نیــــست! בرבم عمیــق است ...
مے خنـבم ڪہ جاے زخـم ها را نبینے ..

هر روز نبودنت را بر دیوار خط کشیدم
ببین این دیوار لامروت دیگر جایی برای خط زدن ندارد
خوش به حال تو که خودت را راحت کردی
یک خط کشیدی تنها آن هم روی من . . .

                                  دیگر نمیخواهمت گ م ش و  

که دیگر....

نه صدایم رابشنوی...

نه نگاهم راببینی...

نه وجودم راحس کنی...

...ومیشویی...بااشکت...

سنگ قبرخاک گرفته ی مرا...

...واون لحظه ست...که معنی تمام حرفهای گفته ونگفته ام

رامیفهمی

ولی...من..دیگر...نیستم

دلم کسی رامی خواهدکه به چشم  هایم گوش کند

کسی که نگاهم رادرباغچه ی خانه اش بکاردوهر

روزبه بوته های تشنه ی احساسم اب دهد

کسی که از نگاهم بخواندکه امروزهوای دلم

افتابی ست یاابری وسرد

کسی که بداندبعدازهرباردیدنشبازهم قلبم به دیوانگی وبی پروایی

اولین نگاه می تپد

کسی که دلم هرروز برایش تنگ می شود

دلم کسی رو می خواهدکه شبیه هیچ کس نباشد!

تو.....

خسته

دستگاه مشترك مورد نظر ،

از دست " دوستت دارم " های دروغ تو خاموش است ؛

لطفا دیگر تنهایش بگذار !

                                              انـقـدرمـرااز رفـتـنـت نـتـرســـآن

                              قـرار نـیـســــــت تـــا اًبـــدبــــا هـــــــم بـــمآ نــیــم

                                            روزی هــمــهـ رفــــتــنــی اند

                           مـــــآنــدن بـــهـ پـــآی کـــســـی مـــعـــرِفـــت مـــی خـــواهــد

                          بُـــلـــنـــد مـــی گـــوِیَـــم رفـــتـــی بـــهـ درکـــــــــــــــــــــــــــــــ

                                    لــیـآقــــتـــــــــِ مـــــانـــــدن نـــــداشـــتـــی...

                                    بـــیـــهـــودهــ نـــقـــآش بـــودهـ امـــ

                                           ایـــن هـــمـــهـ ســــــآل

                               بـــهـــ چِـــشـــمــ هـــآیَـــت کـــهـ مـــی رِسَـــم

                            قَـــلَـــمـوهـــآیَـــمــ خ ــــــــــیـــس مـــی شَـــونـــد

                                بـــهــ  لَـــب هـــآیَـــت کـــه مـــی رِسَـــم

                                      دَســـــــــــــتـــم مـــی لَـــرزد

                                     رَنـــگـــ هـــا مـــی گُـــریـــزَنـــد

                                     وَقـــآبـــ هـــآیِ خ ـــــــــــآلـــی

                                        تَــــــــنـــــهـــــــــــــــــــآ

                       نـــبـــودَن تـــو را بـــهــ دیـــوآرِ زِنـــدگـــیم مـــی کـــوبَـــند

                                 طَــــعـــمــِ اولـــیـــن هَـــمــ آغـــوشـــی بـــآ تُـــو رآ

                                حَـــتـــی در بِـــهـــشـــتـــ هَـــمــ نِـــمـــی تـــوآنـــم

                                           تَـــج ــــــــــــرُبـــهــ کُـــنم

                                      زَمــــــــــیــــن بـــهــ کِـــنــــــــــــآر