خط خطي هاي من...

سلام و درودی بی پایان...

امیدوارم تا الان از خط خطی های من خوشتون اومده باشه.

یه نکته مهم:

چون بلاگفا خیلی امکانات بالایی نداره و هر چی بنویسم میاد اول صفحه شما ابتدا از قسمت موضوعات قصه ای رو که میخواید انتخاب کنید تا یه وقت گیج نشید....

الهی که به همهتون خوش بگذره.....

امیر

به نام خدا

خونه ي آقا گرگه

گرگين لبخند زد و گفت:"اميد به يه همچين روزي منو زنده نگه داشت آقا گرگه." آقا گرگه لبخند ممتدي زد و بعدش ادامه داد:"خب وقتشه بريم سر اصل مطلب...من و گرگين مديريت اين پروژه رو به عهده داريم، مکار مهندس و برنامه ريز ماجراست،گربه نره عامل اجرايي ماست و در نهايت به يه نيروي پشتيبان نياز داريم که فعلا خبرش نميکنيم...تام."

گربه نره اخم کرد و ميخواست اعتراض کنه که آقا گرگه دستشو بالا آورد و گفت:"نخير...فعلا اعتراض وارد نيست." بعد رو کرد به روباه مکار و گفت:"شروع کن مکار."

روباه مکار لپ تاپشو باز کرد و گفت:"خب؛شروع مي کنيم...همونطوري که همتون ميدونيد...البته شايد جناب گرگين و آقا گرگه ندونن،يا شايد گربه نره هم ندونه...خلاصه اينکه خانم بزي ديگه اون بزک زنگوله پاي سابق نيست،اون بزي که يه گوشه جنگل ساکت و آروم واسه خودش زندگي ميکرد.اون الان يه جورايي سلطان جنگله،ظاهر قضيه خيلي اينو نشون نميده اما باطنش اينه که همه در خدمت خانم بزي هستن. در مورد بچه هاش هم بايد بگم که حبه انگور دکتر شده و واسه خودش دم و دستگاهي به هم زده،منگول فعلا سربازيه و يکي دو ماهه ديگه تموم ميکنه،اما شنگول تو کار خلافه و تو دسته ي اسپايک آفتابه دزدي ميکنه؛جهت اطلاعتون هم بايد بگم اسپايک هنوز خودشو لو نداده و همچنان همه فکر ميکنن حيوون خوبيه.من عمدا کاري کردم شنگول بيوفته تو دار و دسته ي اسپايک،گفتم شايد به درد بخوره!" گربه نره گفت:" به چه دردمون ميخوره؟ نميتونيم بگيم بيا با مامانت بجنگ که!" آقا گرگه گفت:" حالا اينا رو بذار واسه بعد...ادامه بده مکار."

روباه مکار بعد از چند لحظه ور رفتن با لپ تاپش گفت:" دار و دسته هايي که يه زماني تو جنگل واسه خودشون کسي بودن الان پنچر شدن و خبري ازشون نيست.در واقع سه فاکتور جداگانه وجود داره؛ خانم بزي که تمام ارگان هاي جنگل و زير نظر داره،دار و دسته هايي که هنوز اسکلتشونو حفظ کردن ولي واسه خانم بزي کار ميکنن و نهايتا دسته ي اسپايک که شريک دزد و رفيق قافله است."

گرگين گفت:" خب اين يعني اسپايک خوبه يا بد؟" روباه مکار گفت:" اسپايک رسما از همه کارا کشيده کنار... يکم گيج کننده اس؛ببين اسپايک يه تيم حقيقي داره که مثل خودش خلاف و بوسيدن و گذاشتن کنار و شدن شهروند پاک. در کنار اين هم يه تيم مجازي و مخفي داره که اندک خلاف هاي باقيمونده تو جنگل انجام ميدن. اما به جز من کسي از اين تيم دوم خبري نداره!."

آقا گرگه گفت:"خب تو از کجا ميدوني؟" روباه مکار ابرويي بالا انداخت و گفت:"چيزي از من پنهون نميمونه!" آقا گرگه پرسيد:"عرض کردم تو از کجا ميدوني؟" روباه مکار گفت:"آها...خب تام واسه اسپايک کار ميکنه،کار سختي نبود از زبونش بکشم بيرون."

گربه نره گفت:"برو بابا...اسپايک چشم ديدن تام و نداشت." روباه مکار گفت:" اون که ميگي ماله قديما بود الان شرايط تغيير کرده،از هر کسي بايد کمک گرفت."

گرگين گفت:"خب حالا اين اسپايک اگه نقشه ما رو بدونه چه تصميمي ميگيره؟" روباه مکار گفت:" اونش ديگه به محکم بودن نقشه ما بستگي داره،شوخي که نيست ما داريم با کل جنگل در ميوفتيم." گرگين گفت:"حالا نقشه چيه؟"

روباه مکار گفت:"سوال خوبيه...ابتدا ما بايد ارازل رو دوباره جمع کنيم و بهشون بفهمونيم که قراره بجنگيم و اينبار با دفعات قبلي فرق مي کنه." آقا گرگه پرسيد:"مگه قبل از ما هم کسي جنگيده؟" روباه مکار پاسخ داد:" چيز مهمي نبودن،فقط ميخواستن بگن هستيم! البته يکيشون يخورده پيش رفت ولي سريع ناکارش کردن." گرگين پرسيد:"کي بود؟" روباه مکار گفت:باگز باني!." گرگين گفت:" اون که خوب بود! اون ديگه چرا؟" روباه مکار گفت:" خيلي سال پيش توي يه حادثه نصف صورتش و يه گوشش با اسيد از بين رفت، از اون به بعد وحشي شد و شروع کرد به گند زدن تو جنگل." گرگين پرسيد:"خب آخرش چي شد؟ الان کجاست؟" روباه مکار گفت:" همه فکر ميکنن مرده ولي از اونجايي که هيچي از من پنهون نميمونه بايد عرض کنم توي زندانه...و در ادامه بايد بگم حمله به اين زندون مي تونه اولين قدم ما براي حمله باشه."

آقا گرگه گفت:"خب،اين زندان که ميگي کجاست؟" روباه مکار به زمين اشاره کرد و گفت:"زير زمين...يه سياهچال به تمام معنا." آقا گرگه پرسيد:"و چجوري ميشه بهش دسترسي پيدا کرد؟" روباه مکار پاسخ داد:" به کمک تام... اون خودش يه مدت اونجا کار ميکرده و در حال حاظر هم کلي از رفيقاش اونجا مشغولن...من واسه يه همچين روزي چندتاشونو از قبل خريدم."

آقا گرگه گغت:"خب...پس هدف اول مشخصه،من و روباه مکار ميريم سراغ اسپايک، گرگين و گربه نره هم تام و ميارن اينجا. وقتي همه جمع شدن نقشه اصلي رو ميکشيم."...

پرونده ها را روی میز انداختم و گفتم:" من که پاک گیج شدم...هر طرفشو که میگیری یه طرف باز وله..." جوادی که کلافه شده بود گفت:"بالاخره میگی داستان چیه یا نه؟" گفتم:"بابا من خودمم تو شوکم." جوادی کلافه تر از من گفت:"بالاخره واسه رئیس که باید توضیح بدی..." به محض اتمام سخن جوادی رئیس وارد اتاق شد و ما هر دو ایستادیم و سلام کردیم.

رئیس جلو آمد،پشت میزش نشست و گفت:"خب اصغری...خبرای خوب داری یا بد؟" مردد گفتم:"راستش نمیدونم." اخم کرد و گفت:"یعنی چی؟" جوادی که عصبانی شده بود گفت:"بابا بگو دیگه کشتیمون." رئیس با دیدن واکنش جوادی تعجب کرد و گفت:"نگرانم کردی اصغری! بگو ببینم چی شده؟"

به نام خدا

از طرفی ترسیده بودم و از طرفی از خودم می پرسیدم چرا می ترسم. نگاهی به حمید کردم و گفتم:"میگم این چرا داره اینوری میاد؟" حمید من من کنان گفت:" نمیدونم...ولی خیالت راحت حرفی زد همچین میزنم تو ..." آنقدر سریع اتفاق افتاد که فرصت هیچ گونه عکس العملی نداشتیم.صحبت حمید نیمه تمام مانده بود که طرف به ما رسید و روبروی ما ایستاد.، کمی سکوت کرد و سپس گفت:"سلام." نگاهی به حمید انداختم و گفتم:" علیک سلام،بفرمایین." دستی به سرش کشید و گفت:" عذر میخوام شما تو این پاساژ روبرو کار میکنین؟" حمید پرسید:" چطور مگه؟" با مکث زیاد پاسخ داد:" هیچی همینجوری...یعنی در واقع من چون زیاد میام اینجا شما رو زیاد دیدم." کمی فکر کردم و پرسیدم:"خب اگه ما رو دیدی چرا سوال میکنی؟" جواب داد:" راستش یه چند دقیقه قبل یکی از دوستام اینجا بود می گفت ظاهرا دیشب پاساژ و تعطیل کردین رفتین..." حمید گفت:" همه مردم شبا تعطیل میکنن میرن." با سماجت ادامه داد:"نه...آخه مثل اینکه پاساژ باز بوده همه فروشنده ها با هم تعطیل کردن رفتن.الانم که هنوز کسی نیومده...خب آدم سوال پیش میاد واسش دیگه."

کمی به شک افتادم، چیزی به من می گفت این شخص به نوعی با مسئله دیشب در ارتباط است. فکری به سرم زد. حمید آنقدر جواب سر بالا داد که طرف منصرف شد و راهش را کج کرد، بلافاصله موبایلم را بالا آوردم و گفتم:" الو، سلام آقای ایزد پناه، بله بله، کیف جاش امنه، خیالتون راحت..." چیزی که منتظرش بودم را حس کردم، با شنیدن نام ایزد پناه کمی گردنش را چرخاند تا صحبت هایم را گوش دهد.حال دیگر مطمئن بودم که او و قصه دیشب با هم مرطبتند.

به نام خدا

هر چه قصه را بالا و پايين کردم چيزي دستگيرم نشد، تازه بيشتر هم گيج شدم...
دو شماره ناشناس، دست نخوردن محتويات کيف، سوال در مورد اسم دخترم.....
سرم را بين دستهايم مخفي کرده شده بود و مشغول فکر کردن بودم که صداييمرا از اين افکار بيرون پراند.
"به به...آقاي ناپيدا خان! کجا رفتي يهو؟" يکي از دوستان نزديکم بود،شريک هميشگي ام شهرام نوروزي.
سرم را بالا آوردم و گفتم:" سلام شهرام! از اين ورا؟" خنده اي تحويلم داد و گفت:" ما که هميشه اين دور و بر تلپيم، شما يهو غيبت زده بود...." گفتم:" حالا که اينجام! اوضاع تو چطوره؟" شهرام گفت:" نود و نه درصد حله! مونده يه پاساژ که اونم امروز فردا دارم ميفروشم بره پي کارش، بگذريم، کارا چطور پيش ميره؟ همه چي حله؟" سرم را به سمتي چرخاندم و گفتم:" چي ميشه اگه بگم...من ديگه نيستم؟"

صدای موبایل مرا از افکارم خارج کرد.صفحه گوشی را نگاه کردم،حمید بود،پاسخ دادم:"الو سلام...چی؟ ها! تازه یادم اومد،خوب شد گفتی. کجایی؟...خب من الان راه میوفتم...خداحافظ."

به نام خدا

به نام خدا