،،،

،،

،

هر کس که به جایی بکشد پیشه ی خود را

خوب است که یادش نرود ریشه ی خود را

​​​​​​...

..

.

،،،

،،

،

مپرس راه من از دوست کی جدا بشود !

،

مگر کمانچه ی کیهان ز نی جدا بشود

،

،

حساب دوست خوب و رفیق بد از هم

،

زمان دست کشیدن ز می جدا بشود ...

،

،

،،،

،،

،

گرچه در آغاز راهم توشه کم برداشتم

،

شانه ام سنگین شده از بس که غم برداشتم

،

،

من نه تنها زخم های دوست را مرهم شدم
،

از جلوی راه دشمن سنگ هم برداشتم

،

،

،

دست یاران را اگر پس می زدم جایز نبود
،

عقل گفت از می... ولی از جام ِ سم برداشتم

،

،

زندگی شمشیر را از رو به رویم بست و من
،

مثل دیگر شاعران ... تنها قلم برداشتم !

،

،

خود قضاوت کن که حق با کیست وقتی هر کسی

،
یک قدم برداشت ، من یک صد قدم برداشتم ...

،،،

،،

،

،

،،
،،،

                  با رفتن خود سست کردی دست و پایم را

این دستمزدم بود ؟ ... کم دادی بهایم را

من بی تو از دریا چگونه رد شوم ای دوست

من با چه رو دریا بیندازم  عصایم را

آنقدر  با مویت  تیمم کرده ام  دیگر

از یاد بردم دین که نه حتی خدایم را

با آشنایانم غریبم با غریبان دوست

پای غریبی  داده ام هر آشنایم  را

زیبایی تو باعث  خود باوری می شد

بعد از تو پنهان کرده ام آیینه هایم را

؛؛؛

؛؛

؛

اردیبهشت 1385

به تو مومن شدم و مرتد یاران قدیم

به سرایی نمی ارزد سر ایمان قدیم

عرش تا فرش دویدم که به تو سجده کنم

روی گرداندم از آن شکرگذاران قدیم

؛؛؛

؛؛

؛

ابتدای غزلی از 1387

بوی عطر دوست از آغاز مستم کرده است

یار هم انگشتری زرین به دستم کرده است

پرسشم این است آن کس که مرا پیروز کرد

پیش خود فکری به پایان و شکستم کرده است ؟

آنچه بر دوشم، مرا انداخت از پا زخم نیست

بار سنگین محبت هاست ..خسته م کرده است

؛؛؛

؛؛

؛

ابتدای یک غزل

 1387

تک بیت های...

آینه خیرگی چشم تو با چشم من است

؛؛؛

؛؛

؛

کنون که مردم من پشت می کنند به من

برای رد شدن از آب یک عصا کافی ست؟

؛؛؛

؛؛

؛

صورتت مثل روز روشن وپاک       گیسوانت شبیه شب تاریک

بی گمان یک خسوف خواهد شد   حاصل ماه و طره ای باریک

بی گمان یک کسوف خواهد شد     من ببوسم اگر لبت را هم

من خریدار هرچه ام از تو ...     نه فقط خنده ات ، غم ات را هم

؛؛؛

؛؛

؛

حرفهایم را زدم حالا پشیمان نیستم

رفتی از دستم پری " اما پریشان نیستم

؛؛؛

؛؛

؛

تا من از عطر تنت پیرهنی میپوشم

مثل یک چای به شوق لب تو میجوشم

؛؛؛

؛؛

؛

مرگ مُزدی ست که دیدار تو داده ست به من

زندگی بر سر تو با سر من چانه زده

؛؛؛

؛؛

؛

دُرشت ماهی دل کنده ای از اقیانوس

که آب دیده ای اما به تُنگ برگشتی

؛؛؛

؛؛

؛

الا گلدان بی گل تو چه کردی با هوای دِه

که آجر کرده ای نان تنوری های شب بو را

؛؛؛

؛؛

؛

با یک لبی که آب دید اما نشد تر خواهد آمد

تن میرود میماند و تنها فقط سر خواهد آمد

خورشید فردا از درون نیزه ها در خواهد آمد

؛؛؛

؛؛

؛

ای اسب سرکشم هله ای مادیان من

این آبشار بر سر توست این که یال نیست

؛؛؛

؛؛

؛

اگر آن سجده ی دیروز مرا کافر کرد

دست کم عقل مرا نزد دلم حاضر کرد

؛؛؛

؛؛

؛

هرچند چشم ت هرکجا را دید غم دارد

این روزها غم چشم های خیس کم دارد

خرداد 1392

یا حق

،،،

،،

،

،،،

،،

،

صفحه رسمی علی حبیب نژاد در فیسبوک

غزلی از من در سایت شاعران پارسی زبان



غزلی از من در سایت شعر نو



غزلی از من در سایت شعر نو

...
...
...
...

حرف هایم را  زدم  حالا  پشیمان نیستم

رفتی از دستم   پری" اما پریشان نیستم

رود هستم  موج می آید  که طغیان میکنم

اهلی آرامشی ما قبل طوفان  نیستم

راه من از تو جدا بود از همان آغاز کار

این  تو و آینده ات.. من ؟ نه  به قرآن ..نیستم

ماه(من) ،خورشید (تو)؛ وقتی جهان زیباتر است

که  تو در من یا  که من  پشت تو پنهان نیستم

معتقد هستم  به خیلی  چیزها  باور بکن

بنده ی عشقم ولی بی دین و ایمان نیستم

{عشق ما یا خواه یا ناخواه شرط دین ماست }

من به این دینی که  میگویی مسلمان نیستم

فکر کن من را ندیدی فکر کن یک خواب بود

مرد رویای تو هرکس هست من ، آن نیستم

اردیبهشت 1384

،،،

،،

،

،

،،

،،،

                صفحه رسمی علی حبیب نژاد در فیسبوک

غزلی از دور دست ها

1385  فروردین 

/**/

چشم های من همین که از تو یادی می کند

غم  درون چشم من با اشک شادی می کند

گفته بودم تو نباشی مرگ شیرین است...حال

خوب من  این سر  به روی تن  زیادی می کند

عشق  راه مطمئنی  نیست  من هم  دیده ام

 نام است هر کس به حرفش اعتمادی می کند

زندگی یک برگ خشک و میوه بار آورده است

مرگ  مزد  زحمتش را  گردبادی  می کند

شعرهایم   طفل هایی  ناخلف  بار آمدند

شعر  از شاعر درون  قبر  یادی می کند؟

.

​​​​​..

...

     غزلی از من در سایت شعر نو

درپناه حق ، یاعلی

دی ماه 91

،،،

،،

،

،

،،

،،،

آینه ؟ خیرگی چشم تو با چشم من است

...

وقتی که تصمیمش بگیرد بر نمی گردد

یعنی که این تن هم بمیرد ...برنمی گردد

...

همان قدَر که محال است ماه کور شود

نمی شود که تو باشی و شعر دور شود

...

تمام عُمر نشستیم و قرص غم خوردیم

درون سفره محبت نبود و کم خوردیم

...

دلم از این‌همه اندوه در زمانه گرفته

غم ت درون دلم آمده ست و خانه گرفته

...

نیلوفر پیر دل نکن از مرداب

مرداب خدای کودکی های تو بود

...

مانده بودم که اگر پرده بیافتد چه شود

پرده افتاد و تو در طالع من افتادی

...

تو مثل سابقی اما دلم سواری که

درون قلب تو با اسب عشق تاخته نیست

...

باشد برو ولی نگرانم برای تو

باران گرفته حداقل چتر را بگیر...

....

مِس طلا شد  برگ  دفتر  آه اما هیچکس

راه حل عشق -این جانکاه- را پیدا نکرد

...

انقدر نگو کنار من بنشین دوست

وقتی که مقابلت حقیرم... سخت است

...

یا علی

،،،

،،

،

»

»»

»»»

صفحه رسمی علی حبیب نژاد در فیسبوک

اثر صوتی درد نامه ی   تبریز ِ تب ریز   از علی حبیب نژاد

هم آوا :  مهراد حسینی  - فاطمه فدایی

تهیه و پخش در استودیو رسمی پرشین رکورد

با حضور محمد حبیبی محمدرضا شاکری محسن پارسیان

...

سکوت غریبانه ای داشتم

،

بالاخره باید شکسته می شد ...

این خانه از آغاز جای درد و داغم بود

غم مثل یک فانوس نه"چشم و چراغم بود

ایران اگر تو خانه ی اجدادی ام بودی

 تبریز تو  دیوار شرقی اطاقم  بود

......

وقتی که چشم ماجراهای زمان هیز است

این قصه را هروقت می خوانی غم انگیز است

فرقی ندارد زلزله یا جنگ یا طوفان

گویا که قربانی شدن تقدیر تبریز است

...

آوار یعنی که تنت بر ماه عریان است

بی سقف ماندی و دقیقا وقت باران است

..........

بر مرگ هر وصله بدوزی دوختن دارد

وقتی که در فکرش جسد اندوختن دارد

....

این خانه که سقف کوچک ش ریخته است

چون مهد ِ به روی کودک ش ریخته است

از ترس نه تنها دل دختر ...  حتی

موهای سر عروسک ش ریخته است

قسمت هایی از دردنامه ی تبریزِ تب ریز

 و...

تقدیم به ایران صاحب عزا  و شما عزاداران این مصیبت...

​​​​​​

پخش و دانلود فایل کامل صوتی دردنامه تبریز تب ریز

«««

««

«

-

--

---

گاهی وقت ها برای دیدن خیلی چیزها باید آیینه داشته باشی 

 اما.... گاهی آیینه داشتن هم کافی نیست

 بلکه باید خود آیینه باشی

 تا حقیقت های عشق را ببینی

،

بدون ترسیدن از سنگی که درون مشت پسر کوچک همسایه است...

---

--

-

نگو که بین دل و عقل هیچ رابطه نیست

که عقل ریشه دوانده ست در گِل دِل پاک

چو سرو هستم و در جنگ تن به تن با باد

نه مثل بید ِ گریزان ، نه مثل چله ی تاک

،

،،

،،،

دارد برای  فتح دلت دیر  می شود

وقتی زبان به وسوسه درگیر می شود

تا خواستم بگویم ازاینجا نرو...نشد

این خواسته دوباره نمک گیر می شود

بانوی موسیاه ...  کسی موسپید شد

شخصی از این نبودنتان  پیر می شود

من گریه  میکنم  و خدا جمع  میکند

آیا که اشک عاشقی اکسیرمی شود؟

تا دیدمت زبان به دهان لال شد ... ولی

درآینه برای دلم ...شیر می شود

،،،

پای پیاده پشت قطار و دوان دوان

آیینه ای به سنگ زمین‌گیر می شود...

 1383

،،،

،،

،

»

»»

»»»

دوش وقتی که دلت بامن بود

افق زندگی ام روشن بود

 آرزویم  همگی یک جمله

با تو و با تو فقط  بودن بود

.

به یادگار از حوالی ده سالگی ست  ...

«««

«

«