الک الکی

میخوام بگم دوستت دارم ولی روم نمیشه


این دل بیقرار من یه لحظه آروم نمیشه


میخوام بگم دوست دارم میخوام که با تو بمونم


شعرای عاشقونمو فقط واسه تو بخونم


میخوام بگم دوست دارم هر جا باشی هرجا باشم


تو شادی و توی غما میخوام کنار تو باشم



میخوام بگم دوست دارم بگم تو قلب من تویی


اگه که درمون ندارم بدون که درد من تویی


میخوام بگم دوست دارم یه عالمه خیلی زیاد


شب که بهت فکر میکنم من دیگه خوابم نمیاد


میخوام بگم دوست دارم میخوام که اینو بدونی


اگه نمیتونم بگم اینو تو شعرام بخونی

 لل

من دارم میام به وب قشنگم هورا

خوشحالم 

من دارم میام به وب قشنگم هورا

خوشحالم 

من دارم میام به وب قشنگم هورا

خوشحالم 

دوست دارم بر شبم مهمان شوی

بر کویر تشنه چون باران شوی

دوست دارم تا شب و روزم شوی

نغمه ی این ساز پر سوزم شوی

دوست دارم خانه ای سازم ز نور

نام تو بر سردرش زیبا ز دور

دوست دارم چهره ات خندان کنم

گریه های خویش را پنهان کنم

دوست دارم بال پروازم شوی

لحظه ی پایان و آغازم شوی

دوست دارم ناله ی دل سر دهم

یا به روی شانه هایت سر نهم

دوست دارم لحظه را ویران کنم

غم ، میان سینه ام زندان کنم

دوست دارم تا ابد یادت کنم

با صدایی خسته فریادت کنم

دوست دارم با تو باشم هر زمان

گر تو باشی،من نبارم بی امان


                                           گاهی نفس به تیزی شمشیر میشود

                                                       از هر چه زندگیست دلت سیرمیشود

                                          کاری ندارم کیستی،کجایی،چه میکنی 

                                                    بی عشق سر مکن که دلت پیر میشود


                                           

کــردگـــدن ســـاخته ای از مـــن اگــر می دانــــی

بـــرسرراه تـــو بــا گــریـــه زمـین خـوردم اگـــر

بــا همـــه شــادی خــود درپــس غــم مـردم اگــــر

لا بــــه لای ســخــنت حــرف مــرا ســـاده نـکــن

خـــــاطرعــاشـــق خـــود پــیــش دل آزرده نـکــن

دیــــده ای نـــام تـــو را در غـــزلـــم فــاش کــنـم؟

رســـتــه ام از نــفسـت در دلــــم ای کـــاش کــنــم

دل عاشـق ، نـفسـش ، دســت  خــودش نیست بدان

زنــــده ی مـــرده ی مــعــشوق سـرش نـیست بدان

دل وا مــانــده ی او شــب به ســـحر حـیـران است

راه می جـــوید وهـــر جــا بـــرســد کــتـمان اسـت

خــانـــه ام ســـوخت مــرا صــبرو شکیبایی خوش

چشم بر راه تو من ماندم اگر،چـشم پریشانی خوش

حـــس و حـــال دل مــن زلـــزلـــه و طــوفـانیست

قـطــره ای مــانـده بـجـوشـد ز مـن و ویـرانـیـست

مـــــــن نـــه بـــر ظـــاهر تـــو چـشـم ارادت دارم

نــــی بـــر آن خاطـــر تو حـــس حــســـادت دارم

دل مـــــن قدرت هـــــر عــقـــل پـــریــشـــان دارد

بـــا هـــمـــه نـــاقـــصی اش هیــبــت ویــران دارد

بـیـــش از ایــن ظـــاهر آرام مـــرا خـــــار نــکــن

مــــن نمــــیدانـــم از ایــــن حـادثه تـکرار نـــکــن

ذره ای سوخت دلــت بــر مــــن اگــــر پــنــهانــی

کــردگـــدن ســـاخته ای از مـــن اگــر می دانــــی

لـحـــظــه ای چــشم تــرم را  بــه دل انــکار نـکن

آه پــــر سـوز مــــرا بـــر دلـــــت  اجـــبــار نکــن

خـــط آخـــر ،سخـــنــم  والـــه و شـــعرم حــــیران

حــــرف دل گـــمشـــده ورغـــبت جـــانـم ویــــران

اقدم

نـکند فـکـر کنـی جـای تـو معـشوق دگـر بنشانم

من نفس کشتم و دستان تو از عشق شکایت دارد

سـردی فاصله ها از غـم ایـن جـاده حکایت دارد

کـن صبـوری کـه دلـت گـرم هـوس بـازان اسـت

بـیـش از ایـن کـشـتـن مــن سـخـت قـباهــت دارد

دل و دلـتـنـگـی مــن بـغـض و غمـش گـل کـرده

بــــردن نــــام تـــــو در گـــریـه خـجـالـــت دارد

من غروبم تو طـلـــوعی ، بـــــرو جـــار بــــزن

شـــهر مــــن بـــر نــظــر افـــتــادنم عـادت دارد

نـکند فـکـر کنـی  جـای تـو معـشوق دگـر بنشانم

دل تن پوش کـفن بـر قـدمـت سـخـت ارادت دارد

جـان مـن کـی تـو از ایـن ناله غـزل ها خواندی؟

انــدکی مــانده به پـایـانِ مـن و درد قـناعـت دارد

حرف آخر، سخنم پیچ و تب محنت بسـیار کـشیـد

قــــانعــم کــن کــه دلــم صــد گـــره راحـت دارد

شـب ازاین نیمه گذشت وهمـه جا غـرق سـکوت

دسـت من نـیـسـت که ایــن قـصــه شـمـاتـت دارد ..

اقدم

در خــیال بـــی خیالت عـــهد مـی خواهم چه کار؟

مـسـت در پـیـوند تـو دل داده میـخـواهـم چـه کـار؟

گـوشـه ویــرانـه ها ، پــروانه مـی خواهم چه کار؟

سـیـرم از دلـواپــسـی  مــدیـــون هـــر دیــوانه ای

در عبور ازکوچه ها گـلخانه مـی خواهم چه کـار؟

بــارها بـا خـــود در ایـــن خــلوت مـدارا ـکرده ام

کشتی ام بر گل نشست ، افسارمی خواهم چه کار؟

ای قــــرار کــهنــه ی ایـــن درد هـــای نــاگــزیـر

بـی تـو مـن در خـلـوتـم امــید میـخـواهم چـه کـار؟

شــــب دراز اســـت و قـلــنـدرهـــــا به خــــــواب

مایه ی آسایشم ، مـن خـواب می خـواهم چـه کـار؟

دل گـرفـتار است و در بـندش گرفـتن سـخت بــود

در خــیال بـــی خیالت عـــهد مـی خواهم چه کار؟



زردی خــاطره اش جــامــــه دریدن دارد


چــون غروبی که دل از روز بریدن دارد

بر مزار غـــزلم فـــاتــحه خــــواندن دارد

من که از قهر خدا کوله کشــیدم بـر دوش

قـــامـــت ســبـز دلـم مـیـل خــمــیدن دارد

ذره ای کـم نـشـود عـشـق رسیـدن بـر تــو

بــــر جـــهنم قـــدمـت ارزش دیـــدن دارد

آن چه ذکریست که در شوق رسیدن مانده

قـصـه ی  تـلـخـی تـــو بــاز شــنیدن دارد

گــرچه ایـن خـانه خـرابی نفسِ ویرانیست

آفـــت ســبـز غـــمـم شــعله کشـــیدن دارد

ایـن بهار تا لـب این خانه کمی پاییز است

زردی خــاطره اش جــامــــه دریدن دارد

اقدم