اشعارمناسبتي شاعر آئيني علي اكبر چهارنظم

با همه آشنا حسن زاده

حضرت دلربا حسن زاده

از سرسبز آمل زیبا

آبروتر عطا حسن زاده

یار علامه است علامه

می ستاید به جا حسن زاده

قاضی نازنین چو می خواند

سرکند از سخا حسن زاده

از طبایی و بوعلی گوید

آشناتر بسا حسن زاده

با دوصد از کتابهای خودت

آفرین بر شما حسن زاده

با ادب فلسفه دلاراتر

خوب می خواند!حسن زاده

می شمارد ستاره های قشنگ

مهد هوش و ذکا حسن زاده

در الهی نامه می زیبد

یک غزل راستا حسن زاده

عالمی تسلیت بنوشاند

در ازای ولا حسن زاده

چون دعا می شود فراوانتر

آدمی در دعا حسن زاده

مادر دیگری نمی زاید

یاور باوفا حسن زاده

نامها با حسن فراوانند

واژه ی دلگشا حسن زاده

از زمان بنفشه های غدیر

یار عالی لقا حسن زاده

قاضی اما دوباره آراید

این همه پربها حسن زاده

اهل"ایرای"ناب می گوید

یار صدرائیا حسن زاده

می سراید عزیز شعرانی

با همه آشنا حسن زاده

روز عزای ماه ما تسلیت

بر حضرت امام رضا تسلیت

بهر برادران و خواهر بُوَد

از جا به جا تا جا به جا تسلیت

در راستای دوستداران دو جا

باشد برای آشنا تسلیت

اجر عزاداری خدا می دهد

بر بندگان دلربا تسلیت

صاحب عزا یار عزادار را

گوید دل یارگرا تسلیت

یار غمارا چه صدا می زند

خورشیدهای پربها تسلیت

ناله کند شهر بهشت از چه رو

جار زند آل ولا تسلیت

شاعر شوریده ی با اعتقاد

خواند بر مشکل گشا تسلیت

از سو به سو می شنود نازنین

شافعه ی روز جزا تسلیت

یاد گلوهای پر از سوگوای

حضرت کاظم را بسا تسلیت

آلاله یاری سر نماید بجا

بر لاله های باصفا تسلیت

نوحه سرایند جهاندختران

روز عزای ماه ما تسلیت

 ای جوان وقتی که دانشور شوی

جلوه ی ناب تمدّن سر دهی

با فضیلتهای والاتر بزی

از رذیلتهای دشمن شو بری

اقتصاد آرا برای روز باش

با منیر جامعه دلسوز باش

بی فسادی هم تجلّا می دهد

هم دلاویز تولّا می دهد

بهر استقلال و آزادی بکوش

تا بزیبی بر خوشاوای سروش

گر مقاومتر همای بر سر است

آبروی میهنی زیباتر است

مهر ایرانی برای زندگی

خوش بنوشاند تو را پایندگی

در دو بستان بلبل پروانه ای

عاشق فرزانه ی جانانه ای

بر جوانی جاودانی ها خوش است

هر زمانی ، هر مکانی ها خوش است

هر بهشتی را خدا آرد جوان

پس بیا قدر جوانی را بدان

حامیِ دین خدایی ساقیا

با لدنّی آشنایی ساقیا

با دل شیر خدا گل می کنی

اسوه ی تسلیم آیی ساقیا

جا به جا جارِ منیرانه زنی

فانیِ در بی فنایی ساقیا

در مناجاتند یاران خدا

پاسدار خیمه هایی ساقیا

چون پر پروانه ها می شکند

بال معصوم قطایی ساقیا

اشکهای جاودانه جاری است

مشک می گرید چرایی ساقیا

یا ولد از زهره یعنی یک غزل

گل بَرِ خیرالنّسایی ساقیا

سر سپهدار پناهِ راهبر

تا به اَدرک یا اخایی ساقیا

دست بیمارت به گلدان می برد

همچو مظلوم همایی ساقیا

لطف دلبر داری و الصّالحات

رستگاری می سرایی ساقیا

قاتلت را شیعه گردن می زند

گلشهید کربلایی ساقیا

حضرت باب حوایج می دهد

نغمه ی حاجت روایی ساقیا

هم جهان سر می کند انسان ما

هم وطن می خواند آید جان ما

فرشیان گویند فرشی سر دهد

عرشیان گویند عرشی آشنا

لطف جانانه چو از آتش بود

آفریند نغمه های بابقا

از کلام حق بیارد در کلام

با تولّای دلاویز ولا

نور گفتار نبی می آورد

در بر گفتارهای دلگشا

عاشق خورشیدهایش می شود

آشنای مردمان جا به جا

نغمه های چون عسل مثل مثل

می نشیند بر دل آل خدا

از مقام آدمیّت سر دهد

نزد ناب بارگاه دلربا

دل که از سعدیه دیدن می کند

می گشاید باب شیرین دعا

خوشترینا ! خوشتر نورانی است

هر چه می زیبد بفرمایش عطا

این همه آورده های حضرتت

آبروی میهن آید سعدیا!

جشن روز نازنینت می سزد

تا مبارک در مبارک باشدا !

دل سحر ندیده دلبرانه بیند

در بر سپیده دلبرانه بیند

می شود برای دانه ی محبّت

دمبدم تپیده دلبرانه بیند

از بهار خوشتر شاخه شاخه ی تر

چیده یا نچیده دلبرانه بیند

تا ستاره خواند از بر شکرریز

واژه ی حمیده ، دلبرانه بیند

هرم گفتگو بی بگو مگویت

هر چه می چشیده دلبرانه بیند

لحظه ای که نوشد از نگاه نازت

خنده ی چکیده دلبرانه بیند

چون شكوفه آيد در بَرَش نشيند

 نگهت وزيده دلبرانه ‌بيند

 گر خبر بيايد رشته‌هاي هجرت

 بر تنش تنيده دلبرانه بيند

ور کبوترت را تا خدا ، بیابد

پر به پر کشیده دلبرانه بیند

تا تو را به گلدان آسمان بگرید

بر گل شهیده دلبرانه بیند

چون به پرپر آید تا به حسّ بروید

دل به دل رسیده دلبرانه بیند

دست را به دستت یک هماره گیرد

بخت خوش خریده دلبرانه بیند

گل ابن الرّضا آقا جواد است

هماره باصفا آقا جواد است

امام مردمان در نوجوانی

چه اولای ولا آقا جواد است

فراوانِ خبرها می رساند

فراوان بانوا آقا جواد است

چه شیرین شرح قرآن می نماید

کلام دلربا آقا جواد است

بفرماید که با مردم بسازند

همام دلگشا آقا جواد است

دروغ آید فتادن از لب بام

غریب الغربا آقا جواد است

همای خوشتر امروز و فردا

برای درعزا آقا جواد است

تسلّا می دهد آل خدارا

((گل سرخ شما آقا جواد است))

دل باب المرادش می سراید

شفیع دوسرا آقا جواد است

قناری در میان سینه خواند

عزیز غمزدا آقا جواد است

من آبم که اسب ریاحی بنوشد

الهی گلوی تباهی ننوشد

زلال وضوی نماز حسینم

برای مناجات ناز حسینم

صفای سجود شب زینبانه

به بود و نمود تب عاشقانه

منم در بر انتظار سکینه

به گریانی نوبهار سکینه

چو آئینه ی روی ماه ابالفضل

چه دایم بنوشم نگاه ابالفضل

خدایا بصیری چگونه به سرّم

رگ و ریشه های ستم را ببرّم

من آبم شهادت مرا آبرو داد

به اذن تو تحریم بی آبرو باد

لب تشنه وقتی که نوشم نماید

سلامی برای حسین می سراید

چنان لعنت امّا به ظالم بگوید

که حسّ حسینی به عالم بروید

اگر پیش خدایم گریه کردم

برای آشنایم گریه کردم

به یاد نه که می پاشید و می رفت

هجا پشت هجایم گریه کردم

پر از نفرین به روی بی وفایی

وفا پیش وفایم گریه کردم

حیای آنطرفتر کوچ می کرد

من امّا تا حیایم گریه کردم

دل باغ قناری آب می خواست

بَرِ عقده گشایم گریه کردم

گل سرخ مرا در پونه دیدم

به پای پُربهایم گریه کردم

غریبی تر چرا وقت غروبست

قریب این چرایم گریه کردم

نگاه نابتر را آه ای آه

بگویم تا کجایم گریه کردم؟

به احساس گلو تا پشت کردن

از این جا تا لقایم گریه کردم

سحاب آشیان عاشقانه

در آن حال و هوایم گریه کردم

کلام خون گل معنا چه می شد

همان را در دعایم گریه کردم

تمام پونه ها سر داده بودند

که ای تو ای شمایم گریه کردم

چه گفتم ؟ آخ ! گفتم ، آخ !...گفتم

همین بوده سزایم ؟! گریه کردم ؟!

عزیزان خدا را خاک کردند

هی امّا پیش پایم گریه کردم ؟!

بیا ای واژه باهم گُر بگیریم

اگر بال بلایم گریه کردم ،

تجلّای تبسّم آری ام داد

که من پیش خدایم گریه کردم

در غریبی آشنا را کشته اند

آشنای دلگشا را کشته اند

در نبرد نابرابرها چرا

نابرادرها چرا را کشته اند

واژه های من بیا خون گریه کن

عاشقان بی ریا را کشته اند

سر اگر می خواست تنها از حسین

یک قوا یک بی قوا را کشته اند

بر زمین تن ها و سرها روی نی

بار دیگر لاله ها را کشته اند

یا محمد ! داد از آن نامردها

از چه مردان خدا را کشته اند

دل اگر قربان دلبر می رود

در خیالشان بقا را کشته اند