علی (ع)

این جملات به امام علی (ع) منسوب است که می‌فرماید:

مراقب افـکــارت بــــــاش که گفتــارت می‌شود،

مراقب گفتــارت بــــــاش که رفتـــارت می شود،

مراقب رفتـــارت بــــــاش که عــــادتت می شود،

مراقب عــــادتت بـــــاش که شخصیتت می‌شود،

مراقب شــخـصیتت بــــــاش که سرنوشتت می‌شود.

این انتساب به درستی مشخص نیست و احتمال می رود از بزرگانی چون گاندی یا امرسون و … نقل شده باشد.

در هر صورت کلام عمیقی است که سراسر پند و حکمت است.

به این معناست که فرد به چیزی فکر می کند و سپس درباره رفتار دیگران نیز مشابه افکار خود قضاوت می کند.

سپس این قضاوت را به صورت افکار بروز می دهد.

از اینرو اگر به کلمات دیگران به اندازه کافی آگاه باشیم تا حدودی به ویژگیهای درونی و شخصیت آنان پی می بریم.

حالا می دانیم که کلام، افکار، احساسات و رفتار ما مثل یک زنجیر به هم متصل هستند.

آنچه که فرد عمیقا فکر می کند یا درباره دیگران معتقد باشد، بخشی از رفتارهایش را تحت تاثیر قرار می دهد.

در نتیجه کلماتش هم همان رنگ و بو را می دهند. تاثیر کلمات بر ذهن را می شود مدیریت کرد.

اگر بخواهیم حضرت علی علیه السلام را در یک جمله وصف نمائیم آن یک جمله، نفس پیغمبر(ص) می باشد.

آنچه ذکر شد از آیه مباهله، که در سوره آل عمران واقع شده است قابل استفاده است که می فرماید:

(فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَی الْکاذِبِینَ)[1]

این آیه به دنبال آیات قبل و استدلالی که در آنها بر نفی خدا بودن مسیح (ع) شده بود، به پیامبر( ص) دستور می‏دهد:" هر گاه بعد از علم و دانش که (در باره مسیح) برای تو آمده (باز) کسانی با تو در آن به محاجه و ستیز برخاستند، به آنها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت می‏کنیم و شما هم فرزندان خود را، ما زنان خویش را دعوت می‏نماییم، شما هم زنان خود را، ما از نفوس خود (کسانی که به منزله جان هستند) دعوت می‏کنیم، شما هم از نفوس خود دعوت کنید، سپس مباهله می‏کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار می‏دهیم".

ناگفته پیدا است منظور از "مباهله" این نیست که این افراد جمع شوند و نفرین کنند و سپس پراکنده شوند زیرا چنین عملی به تنهایی هیچ فایده‏ای ندارد، بلکه منظور این است که این نفرین مؤثر گردد، و با آشکار شدن اثر آن، دروغگویان به عذاب گرفتار شوند و شناخته گردند.[2]

تا حال کسی ادّعا نکرده که رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله هنگام مباهله با نصاری کسی را جز علیّ بن أبی طالب و فاطمه و حسن و حسین را به همراه خود و در زیر ردای خود قرار داده‏اند، پس مراد از «أَبْناءَنا» در آیه؛ حسن و حسین، و مراد از «نِساءَنا» فاطمه، و «أَنْفُسَنا»

 (کسی که بمنزله خودمان است) علیّ بن أبی طالب علیهم السّلام می‏باشد، افزون بر اینکه تمام علما بر این خبر اجماع کرده‏اند که جبریل در روز احد (که همه پراکنده شده و تنها علیّ در مقام دفاع آن حضرت ماند) گفت: ای محمّد این عمل علیّ نشانه فداکاری و جانفشانی حقیقی است، و رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله فرمود: چون او از من است و من از او.[3] با ذکر مطالب فوق معلوم می شود که علی، جان پیامبر است یعنی همه صفات پیامبر، به غیر از صفاتی که مخصوص نبوت است در وجود ایشان می باشد. در وصف علی(ع) همین بس که شیخ بهائی رحمت الله علیه فرموده است: در وصف علی بس که بود دست خدا * در وصف خدا بس که علی بنده ی اوست.

موفق باشید.