شايد آخرين نامه ام باشد....آخرين شکايت...
هر چه مي خواهم مي نويسم .....تا ديگر کلامي نماند ناگفته
تا هر چه مي گويم پس از اين تکراري باشد و آزاردهنده
تا ديگر نه من بگريم و نه تو ..نه خدا
راهي براي بازگشت نيست و پل هاي پيش رو و پشت سر همه ريخته ....
من ويرانه اي بيش نيستم و بخوبي اين را حس مي کنم ....نيازي نيست کسي يا چيزي به يادم بياورد زمان از دست رفته را....شايد تنها کاري که ناخواسته آن را زياد انجام دادم فکر کردن بوده به خيلي چيزهايي که نبايد و رويا پردازي براي چيزهايي که بايد...

مي خواهم بگويم گذشته ام نيز ديگر برايم اهميتي ندارد ...از هيچ حسي، کاري، کلامي نادم نيستم ...مي دانم اگر به آن لحظه به آن حس با ان تجربه بازگردم کار ديگري غير از آن که کردم نمي کنم....اگر به جبر و سرنوشت به ديده ي تحقير وبا پوزخند نگاه مي کردم اکنون دستي قدرتمند تر از سرنوشت را بر گلوي خود حس نمي کنم....

باز هم زياد فکر کردم که چه مي خواهم و چرا و چرا و چرا
ديدم هيچ چيز و هيچ کس مثل تو مرا سيراب نمي کند ...حتي خدا...نمي دانم چرا هر چه مي نويسم به او ختم مي شود ...من که به او کاري ندارم...حتي خيلي وقت است که دعا نمي کنم...البته به غير از دفعاتي که براي تو از او خواستم که بشنودکه او باز هم خودش را به نشنيدن زد ....به نفهميدن .... به حس نکردن....به خدايي...

زياد فکر کردم که تو را براي چه مي خواهم ....چه چيزي را مي خواهم با تو تجربه کنم ؟؟؟
ايا من و توو دريا به هنگام طلوع يا غروب خورشيد اينقدر خواستني است که روح مرا پاره پاره کند؟
يا قدم زدن با تو در باران غمگين پاييزي ....يا برف بازي شادمانه ي ما وقتي که گلوله هاي برف را پر از عاشقانه هايمان مي کنيم و به سوي هم پرتاب...؟؟؟

يا خيره شدن در ني ني چشماني که همه ي آسمان من در اوست؟؟
بوسيدن لبهايي که سرچشمه ي شرابهاي آسماني است؟
و حس کردن دستاني که مهرباني اهورايي را در رگهاي سرد من جاري مي کند؟
براستي من تو را براي چه مي خواهم؟
براي همآغوشي ناگزير ببرهاي وحشي تنم با مارهاي خوش ترکيب پيکر بيقرار تو؟
براي کودکاني که از من و تو زادن را مي طلبند و نام پدر و مادر براي من و تو؟
براي چه ديوانه وار بر ديوارهاي اتشين دلم چنگ مي زنم و تو را صدا مي کنم؟

زياد فکر کردم....شايدي براي يه شب سرد زمستان مي خواهمت....که من باشم و تو باشي و هيچ....براي اتشي و فنجان گرم و دستهاي گرمتر ما...و گم شدن در اغوش مهربان تو تا ابد....براي صبحي که چشمان من فقط بر چهره ي نازنين تو باز شود و رخوت بي مانند خواب دوباره ...وقتي که در آغوش من پناه مي گيري و سرانگشتان عاشق من خطوط صورتت را نوازش مي کند...يا غروبي که با هميم و دلتنگي مرا خرد نمي کند ....چرا که دليلي براي دلتنگيم نيست...شايد تو را براي خودم مي خواهم .....که احساس کنم خوشبخت تر از من کسي نيست و کاشف واقعي مرزهاي ناشناخته ي روح تو تنها دستان هميشه پرسشگر من بوده است...که حست کنم و با هم ترانه هايي را بشنويم که من در نبودت با انها زندگي کرده ام .....

مي خواهمت براي بهانه اي که باشي ومرا نجات دهي از هجوم بي رحمانه ي گريه... آرامم کني وقتي که هيچ خدايي توجيه کننده ي زندگي نيست ....و نوازشم کني وقتي گلايه مي کنم از اين دل سرکش وحشي ي دوست داشتني ....؟؟؟

مي خواستم اخرين نامه ام باشد تا پيدايت کنم که چرا بايد باشي و چرا و چرا ....
اما هر چه بيشتر مي نويسم بيشتر تهي مي شوم از معنا و به نوشته هايم که نگاه مي کنم نيستي در هيچ کلام ناقصي نمي گنجي ....باز هم فکر ميکنم که چرا بايد باشي و چرا نيستي...که چرا مي خواهمت "اي دوريت آزمون تلخ زنده بگوري"
باز هم فردا فکر مي کنم.... و فردا و فردا....