بي چون و چرا

اگر خبرها را شنیده باشید، اگر کمی اطلاعات اندک در مورد اوضاع احوال این روزهای ما داشته باشید، از فکر کردن به این موضوع داغ می کنید که:

ایران سالانه 217 میلیارد دلار از فروش نفت و گاز ( بدون احتساب معادن، پتروشیمی، مالیات ) پول می گیرد.

هر دلار 1100 تومان است بنابراین 217 میلیارد دلار یعنی 238700 هزار میلیارد تومان، یعنی روزانه حدودا 650 میلیارد تومان

یعنی با درآمد یک روز نفت و گاز کشور می توان بدون وام و منت کل مسکن مهر یعنی 31000 واحد 75 متری را از ابتدا با قیمت هر متر مربع 300000 تومان ساخت و تمام کرد و به رایگان به مردم داد!

یعنی با در آمد پنج روز ( صبح شنبه تا پایان چهارشنبه) می توان رایانه نقدی کل کسانی که ثبت نام کرده اند یعنی 72 میلیون و پانصد هزار نفر را واریز کرد!

یعنی با در آمد یک روز و نیم کشور می توان ورزشگاهی ساخت که لیاقت برگزاری المپیک لندن را داشته باشد!

یعنی با درآمد یک روز می توان دو نیروگاه 450 تا 500 مگاواتی ساخت یعنی برابر با نیروگاه اتمی بوشهر که قرار است 1100مگاوات نیرو تولید کند.

یعنی با درآمد یک هفته مملکت می توان 104 هواپیمای ایرباس A320 نو خرید!

با درآمد بیست روز کشور می توان 743150 تویوتاکرولا خرید و هر چی ماشین داغونه از سطح کشور جمع کرد و سرانه مصرف بنزین رو به 6.5 لیتر در 100 کیلومتر رسوند.

پس با حدود یک ماه درآمد نفت و گاز می توان نصف مشکلات سی ساله مملکت رو حل کرد! با 12 ماه چه کارهایی می شه کرد؟

سوال اینه!

این پول ها کجان؟

من در سرزمینی زندگی می کنم که زبان آن پارسی است

اما به آن فارسی می گویند

چون عربی «پ» ندارد !!!!!!!!

در معبدی گربه ای بود که هنگام مراقبه ی راهب ها مزاحم تمرکز آن ها می شد. بنابراین استاد بزرگ دستور داد هر وقت زمان مراقبه می رسد، یک نفر گربه را گرفته و به ته باغ ببرد و به درختی ببندد. این روال سال ها ادامه پیدا کرد و یکی از اصول کار آن مذهب شد. 

سال ها بعد استاد بزرگ درگذشت. گربه هم مرد. راهبان آن معبد گربه ای خریدند و به معبد آوردند تا هنگام مراقبه به درخت ببندند تا اصول مراقبه را درست به جای آورده باشند. سال ها بعد استاد بزرگ دیگری رساله ای نوشت درباره ی اهمیت بستن گربه.

تصميم گرفتم چند دختربچه دبستاني را با خود وارد فضاي وبلاگ نويسي كنم. با اين اطمينان كه نظارت من مي تواند كمك كننده باشد استفاده صحيح از فضاي مجازي را از هم اكنون بياموزند و براي فردا خود را آماده كنند. نوشتن و فكر كردن و تعامل درست انديشه ها را ياد بگيرند و وارد دنياي اطلاعات شوند.

چند روزي گذشت. به هر كدام ياد دادم چگونه وارد وبلاگ گروهي اي كه ساخته بودم بشوند،‌ رمز خود را داشته باشند، در مورد چه چيزي بنويسند، چگونه بنويسند و ...

دختران كوچكي كه اشتياق فراوان براي آموختن داشتند.، خوش ذوق بودند و اهل قلم..

هر روز همه چيز را كنترل مي كردم...

مطالب آن ها را...

نظرات آن ها را ....

اشتباهات را مي گفتم....

تشويق شان مي كردم....

از دوستانم مي خواستم تا براي اين دخترها پيام بگذارند و اشتياق ارتباط صحيح را در آن ها ايجاد كنند.

دو هفته بيشتر نگذشته بود...

مطلب ساده يكي از اين دخترها روي وبلاگ آمد:

سلام، من .... هستم، يه دختر كلاس پنجمي خيلي باحال هستم. خواستم بگم خيلي دوست تون دارم...

حرف بدي نزده بود! خواسته بود صميمي بنويسد. ما هم هميشه به هم مي گوييم دوستتون داريم. توي وبلاگ مون حرف دلمون مي زنيم و كاري نداريم كي چي فكر مي كنه! چون كاري به كار كسي نداريم.

حالا يكي براي اين دختر نظر گذاشته بود. نظر را باز كردم تا ببينم چه كسي بوده و چه چيزي نوشته. من به عنوان خانم معلم بايد بتوانم با اشراف بر همه چيز مواظب دخترانم باشم!

نظر را باز كردم:

سلام ... جونم، من هم مجيد هستم. من هم كلاس پنجمي هستم مث تو، كمي فقط ريش و سبيل دارم و يه كم هم چاقم! خوش وقتم دختر باحال!

خونم به جوش آمد. اگر كسي براي من همچين پيامي مي گذاشت، به راحتي مي توانستم به ريش طرف بخندم و در دلم بگويم: هر انتري كه مي خواي باش!

اما حالا، يكي از شاگردان من....

حتما با خواندن اين پيام ذوق مي كرد...

فكر مي كرد چون من پشتيبان اين وبلاگ هستم، از همه چيز پشتيباني مي كنم...

ذهن پاك و بي آلايش و كمي شيطانتش تحريك مي شد و خيال مي كرد آن چه در اين وبلاگ هست، عين واقعيت است....

شايد فكر مي كرد كه اشكالي ندارد جوابي بدهد و جوابي بگيرد...

شايد فكر كند كه مي تواند بدين ترتيب كسان ديگر نيز با او ارتباط داشته باشند...

شايد خيال مي كرد پسر بودن يك مخاطب چقدر برايش هيجان برانگيز است! يك پسر للاس پنجمي مثل من! او كيست؟ از كجا آمده؟ به من گفته غزل جونم؟ يعني دوستم داره يعني يعني يعني يعني.........

شايد باز هم پيام مي گذاشت... باز هم دنبال كس ديگري مي گذشت تا كنجكاوي ذهني اش را ارضا كند.

ياد مي گرفت كه مجيد و مجيدهايي هستند كه پاسخگو باشند... شايد بتواند با او دوستي كند.... به هر حال او يك دختر با حال است!!!!

و فكر كردم به بي شعوري آن فردي كه اين نظر را گذاشته است. سرتاسر وبلاگ فرياد مي زند كه اين وبلاگ كودكان است! اما كو عقلي كه اين چيزها را بفهمد؟

وبلاگي كه مخصوص كودكان است يعني بايد عاري از هر خطري براي بچه ها باشد...

آمارهاي زياد خطرات وبلاگ و اينترنت براي كودكان، در ذهنم تند و تند تردد مي كردند....

يعني من دارم چيزي را ياد اين بچه ها مي دهم كه براي شان خطرناك است؟

يعني اين دختر اين همه بي جنبه است و با اين پيام ها ذوق مي كند؟

يعني ممكن است برداشت بد داشته باشد؟

يعني آدم بي شعوري كه پاكي كودكي را درك نكند وجود دارد؟ يعني نمي فهمند كه به هر حال براي بچه هاي ما، جنس مخالف يك علامت سوال است و صندوق سربسته اي است كه باز شدنش مي تواند باعث دريدگي دختربچه ها شود؟ بايد آسيب به دختربچه ها وارد شود تا بفهميم چه چيز خطرناك است؟

اگر روزي اين دختر كه هيچ از دنيا نمي داند در دام اين چنين تله هاي احمقانه اي بيفتد تقصير كيست؟ متن احمقانه اي كه او نوشته است،‌ نظر احمقانه اي كه يك نفر ديگر گذاشته است، يا خيال احمقانه من كه خيال مي كردم مي توانم هميشه مراقب همه چيز باشم؟

و شايد ايراد از آنجايي شروع شده است كه اين همه دخترها و پسرها را با هم بيگانه كرده است تا ما اين قدر سريع به وحشت بيفتيم؟

بايد چه كنم؟ چگونه فكر كنم؟ آيا مي توانم اين نگرش را در كودكان درست كنم و مراقب آنها باشم يا بايد بي خيال كل ماجرا شوم و بگويم همان تاريخ و جغرافياي خودشان را بخوانند و بس؟

میدونین عهدنامه ترکمانچای امسال به اتمام میرسه و قانونا آذربایجان شوروی دیگه مال ایرانه چون طبق این عهدنامه آذربایجان شمالی ایران یا ایران شمالی رو به مدت 100 سال به روسیه دادن که امسال آخرین سالشه!!! اما کجاست کسی که بخواد دنباله این کارو بگیره . .

بهتره به جای این که به دنبال گرفتن حق دیگران از دیگران باشیم کمی هم به فکر این باشیم که این یک وجب خاک مون رو از دیگرون بگیریم.

اگه می خوایم متن کامل عهدنامه ترکمنچای رو بخونین برین به ادامه مطلب

ساختمان کتابخانه انگلستان قدیمی است و تعمیر آن نیز فایده ای ندارد. قرار بر این شد کتابخانه جدیدی ساخته شود.

اما وقتی ساخت بنا به پایان رسید، کارمندان کتابخانه برای انتقال میلیون ها جلد کتاب دچار مشکلات دیگر شدند.

یک شرکت انتقال اثاثیه از دفتر کتابخانه خواست که برای این کار سه میلیون و پانصد هزار پوند بپردازد تا این کار را انجام دهد.

 اما به دلیل فقدان سرمایه کافی، این درخواست از سوی کتابخانه رد شد.

فصل باران فرا رسید، اگر کتاب ها به زودی منتقل نمی شد، خسارات سنگین فرهنگی و مادی متوجه انگلیس می گردید.

 رئیس کتابخانه بیشتر نگران شد و بیمار گردید.

روزی، کارمند جوانی از دفتر رئیس کتابخانه عبور کرد.

با دیدن صورت سفید و رنگ پریده رئیس، بسیار تعجب کرد و از او پرسید که چرا این قدر ناراحت است.

رئیس کتابخانه مشکل کتابخانه را برای کارمند جوان تشریح کرد، اما برخلاف توقع وی،

جوان پاسخ داد: سعی می کنم مسئله را حل کنم.

روز بعد، در همه شبکه های تلویزیونی و روزنامه ها آگهی منتشر شد به این مضمون:

همه شهروندان می توانند به رایگان و بدون محدودیت کتاب های کتابخانه انگلستان را امانت بگیرند

و بعد از بازگرداندن آن را به نشانی جدید تحویل دهند.

دختری ازدواج کرد و به خانه شوهر رفت ولی هرگز نمی توانست با مادر شوهرش کنار بیاید و هر روز باهم جرّ و بحث می کردند.

عاقبت روزی دختر نزد داروسازی که دوست صمیمی پدرش بود رفت و از او تقاضا کرد تا سمی به او بدهد تا بتواند مادر شوهرش را بکشد!

داروساز گفت که اگر سم خطرناکی به او بدهد و مادر شوهرش کشته شود همه به او شک خواهند برد. پس معجونی به دختر داد و گفت : که هر روز مقداری از آن را در غذای مادر شوهرت بریز تا سم معجون کم کم در او اثر کند و او را بکشد و توصیه کرد تا در این مدت با مادر شوهر مدارا کند تا کسی به او شک نکند.

دختر معجون را گرفت و خوشحال به خانه برگشت و هر روز مقداری از آن را در غذای مادر شوهر می ریخت و با مهربانی به او می داد.

هفته ها گذشت و با مهر و محبت عروس، اخلاق مادر شوهر هم بهتر و بهتر شد تا آنجا که یک روز دختر نزد داروساز رفت و به او گفت: آقای دکتر عزیز دیگر از مادر شوهرم متنفر نیستم. حالا او را مانند مادرم دوست دارم و دیگر دلم نمی خواهد بمیرد. خواهش می کنم داروی دیگری به من بدهید تا سم را از بدنش خارج کند.

داروساز لبخندی زد و گفت:

دخترم نگران نباش آن معجونی که به تو دادم سم نبود، بلکه سم در ذهن خود تو بود که حالا با عشق به مادر شوهرت از بین رفته است.

دو پیرمرد که یکی از آنها قدبلند و قوی هیکل و دیگری قدخمیده و ناتوان بود و بر عصای خود تکیه داده بود، نزد قاضی به شکایت از یکدیگر آمدند.

اولي گفت: به مقدار 10 قطعه طلا به این شخص قرض دادم تا در وقت امکان به من برگرداند و اکنون توانایی ادا کردن بدهکاریش را دارد ولی تاخیر می اندازد و اینک می گوید گمان می کنم طلب تو را داده ام. حضرت قاضی! از شما تقاضا دارم وی را سوگند بده که آیا بدهکاری خودش را داده است، یا خیر. چنانچه قسم یاد کرد که من دیگر حرفی ندارم.

دومي گفت: من اقرار می کنم که ده قطعه طلا از وی قرض نموده ام ولی بدهکاری را ادا کردم و برای قسم یاد کردن، آماده هستم.

قاضي گفت: دست راست خود را بلند کن و قسم یاد کن.

پيرمرد گفت: یک دست که سهل است، هر دو دست را بلند می کنم.

سپس عصاي را به مرد مدعي داد و هر دو دستش را بلند كرد و گفت:  به خدا قسم که من قطعات طلا را به این شخص دادم و اگر بار دیگر از من مطالبه کند، از روی فراموشکاری و نا آگاهی است.

قاضي به طلبكار گفت: اکنون چه می گویی؟

او در جواب گفت: من می دانم که این شخص قسم دروغ یاد نمی کند، شاید من فراموش کرده باشم، امیدوارم حقیقت آشکار شود.

قاضی به آن دو نفر اجازه مرخصی داد، پیرمرد عصای خود را از دیگری گرفت. در این موقع قاضی به فکر فرو رفت و بی درنگ هر دوی آنها را صدا زد. قاضی عصا را گرفت و با کنجکاوی دیواره آن را نگاه کرد و دیواره اش را تراشید، ناگاه دید که ده قطعه طلا در میان عصا جاسازی شده است. به طلبکار گفت: بدهکار وقتی که عصا را به دست تو داد، حیله کرد که قسم دروغ نخورد ولی من از او زیرک تر بودم.

البته بعضی ها با این نظر مخالفن و می گن قصه ها اگه قشنگن واسه این هستن که واقعی نیستن...

...

پونیو ماهی عجیب دریاها، وقتی با محبت یه پسربچه مواجه می شه، دل از ماهی بودن می کنه و تصمیم می گیره یه آدم بشه...

دریا و امواجش ابهت وحشت زایی برای انسان ها داره اما قدمگاه پونیو است و قدرت اون محسوب می شه...

دنیای شیرین کودکانه ای که  خلاصه می شه به یک قایق اسباب بازی روی سطح دریا همسفر با آرزویی که برای خیلی ها فقط و فقط یه خواب شیرین یا یه کارتون تلویزیونی جذابه...

یه ماهی کوچولو که کالباس می خوره...

دست و پا داره و می تونه بدو بدو حرکت کنه...

شیرین باشه به اندازه تموم بچه ها...

لبخند بزنه و شادی ببخشه...

حالا یه چیز جالب که احتمالا ندیده بودید...

اکسولوتل( Axolotl ) مخلوق کوچک و ناشناخته که محبوبیت زیادی به عنوان یک حیوان خانگی دارد. این حیوان به “ماهی راه رونده مکزیکی” مشهور است، اکسولوتل همانند قورباغه و وزغ واقعا دوزیست است.

اما من می گم همون پونیو ی خودمونه با همون لبخند قشنگش و شیرینیه همون داستان...

معمولا تولید مثل دوزیستان با تولید تخم و تبدیل تخم به لارو و بعد بالغ شدن همراه است درحالی که اکسولوتل در تمامی عمرش لارو باقی میماند و اگر رشد کند بالغ نمیشود. اکسولوتل خویشاوندی نزدیکی با سمندر مکزیکی دارد، سمندر در جزیره زندگی میکند اما اکسولوتل کاملا وابسته به آب می باشد. هردو آنها دارای شش می باشند اما تنفس اصلی آنها بیشتر از آبشش است که در طول بدن و در میان پوستشان قرار دارد.

اکسولوتل فقط هر دو یا سه روز یکبار نیاز به غذا دارد. غذای آنها تشکیل شده از بچه قورباغه(لارو قورباغه)، حشره نرم، کرم و ماهیان کوچک همچنین گوشت خام چرخ کرده را نیز میتوانند بخورند.

این ماهی خوشگل خیلی هم خوش شانسه!

اگر  پا یا دستش رو از دست می ده، دست و پاش دوباره رشد می کنند ( قابل توجه اردی بهشت و داستان وبلاگش که اگه ما هم این خصلت رو داشتیم، دیگه نگران قطع شدن دستامون نبودیم)

اکسولوتل در ترمیم اعضاء بدنش در بین مخلوقات معروف است، آنها میتوانند قسمتهای آسیب دیده بدنشان را احیا کنند یا در صورت قطع شدن آن اعضاء دوباره آنرا اضافه کنند. دم، پوست و هر عضو عمده بدنشان مثل قلب، جکر و کلیه قابل ترمیم یا اضافه شدن است.

اکسولوتل میتواند بین 20 تا 40 سانتیمتر رشد کرده همچنین بین 10 تا 15 سال عمر کند.

آها...

حالا شد....

یهو واسه خودش رنگ عوض می کنه!

تصمیم گرفتم تا وقتی نتونم رنگ وبلاگم رو به سیاه برگردونم دیگه نیام و حتی نگاه هم بهش نندازم...

من سیاه صادقانه رو به سفید پر ز پلیدی ترجیح می دم...

ترجیح می دم سیاه باشم اما هیچ گاه خودم رو سفید ندونم و با این اسم خودم و دیگرون رو فریب ندم...

ترجیح می دم در قعر یک چاه سیاه باشم تا در اوج سفیدی و مغرور از سفید بودن خویش با نگاه خودخواهانه به دیگران نگاه کنم...

ترجیح می دم سیاه باشم....

سیاه سیاه سیاه.....

خداوند او را به سمت دو در هدايت کرد و يکی از آنها را باز کرد، آن فرد نگاهی به داخل انداخت، درست در وسط اتاق يک ميز گرد بزرگ وجود داشت که روی آن يک ظرف خورش بود، که آنقدر بوی خوبی داشت که دهانش آب افتاد، افرادی که دور ميز نشسته بودند بسيار لاغر مردنی و مريض حال بودند، به نظر قحطی زده می آمدند، آنها در دست خود قاشق هايی با دسته بسيار بلند داشتند که اين دسته ها به بالای بازوهايشان وصل شده بود و هر کدام از آنها به راحتی می توانستند دست خود را داخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر نمایند، اما از آن جايی که اين دسته ها از بازوهايشان بلند تر بود، نمی توانستند دستشان را برگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند. 

آن فرد با ديدن صحنه بدبختی و عذاب آنها غمگين شد، خداوند گفت: 'تو جهنم را ديدی، حال نوبت بهشت است'

آنها به سمت اتاق بعدی رفتند و خدا در را باز کرد، آنجا هم دقيقا مثل اتاق قبلی بود، يک ميز گرد با يک ظرف خورش روی آن و افراد دور ميز، آنها مانند اتاق قبل همان قاشق های دسته بلند را داشتند، ولی به اندازه کافی قوی و چاق بوده، می گفتند و می خنديدند، آن فرد با تعجب گفت: 'خداوندا نمی فهمم!'

خداوند پاسخ داد: 'ساده است، فقط احتياج به يک مهارت دارد، می بينی؟ اينها ياد گرفته اند که به یکديگر غذا بدهند، در حالی که آدم های طمع کار اتاق قبل تنها به خودشان فکر می کنند!' 

این راز بهشت و جهنم است!!!

در اثر حیرت خودم در مشاهده یک معجزه الهی ( که نمی شه اسم دیگه ای هم روش گذاشت) گفتم یه حالی به دوستان بدم و این رو نشون بدم بهتون...

یه جای این دنیا به اسم تایلند یه درختی هست که میوه اش شبیه اندام یک دختره! زیبا، نجیب، محجوب، خانه دار، می گن آشپزیش هم خوبه خدا رو شکر! 

اسم اسن درخت nareepol می باشه 

کلمه naree ره معنی دختره، کلمه pol هم یعنی گیاه یا درخت.....

می گن این درخت یه جایی کاشته شده که یه دختری مظلومانه به قتل رسیده و بعدها بی گناهی اون ثابت شد و این درخت هم حجتیه واسه بی گناهیه اون!...

گفته شده ثریا هم بعد از سنگسار شدن یه درخت شد....

بعضی ها هم گفتن تازگی ها تو خیابون انقلاب هم یه چندتایی از این درختای عجیب داره از دل آسفالت می آد بیرون...

این درخت به اسم درخت دختران خونده می شه و از اونجا که ما تو مکتب تهران خیلی علاقه به مباحث فمنیستی داریم، تصمیم گرفتیم تو حیاط مکتب مون یه دونه از این درخت ها بکاریم.

داستان سنگسار، قوانین پر از تبعیض جنسی، موقعیت فرودست زنان در مقابل مردان....

این داستان طولانی و کهنه است که تو همه ی واحدهای درسی ما یه بحثی در موردش می شه و تو امتحان هم یه سوال 3 نمره ای می دن که یادمون باشه، بعضی چیزا باید درست بشن!

این رو هم خیلی از خانوما تو زندگی شون تجربه کردن که ما خانوم ها تو تناقض شدید اون چه جا افتاده که باید باشیم و چیزی که باید در استقلال و به عنوان یک آدم (نه یک زن) داشته باشیم داریم بال بال می زنیم...

واسه همین این و اون و روشنفکر و استاد و خارجی و ایرانی و اجنبی و غیراجنبی همه و همه این بحث ها رو همه جا مطرح می کنن تا شاید یه قدم به سمت عدالت جنسی نزدیک تر بشیم و این عذاب ناشی از تنش رو کنار بگذاریم... نه با برگشت به عقب که با خیرمقدم گفتن به جهان بینی خاص! باز شدن ذهن ها به افکار جدید و کنار گذاشتن خط قرمزهای فکری!

فیلم سنگسار ثریا یکی از این تلاش ها بود که چند تا قانون ضدزن ایرانی رو تشریح کنه!

یه فیلم غیرایرانی در مورد ایرانی!

نگاهی تلخ و یک جانبه به ایران و زنان روستایی!

این که مردها مالک زن هاشون هستن...

این که قانون طرف مردها است...

این که زن ها چه وقتی متهم می شن چه وقتی متهم می کنن، باید ثابت کنن نه مردها!

این که مرد می تونه چهارتا زن بگیره و چهل تا صیغه...

این که زن نمی تونه به راحتی انگ طلاق رو یدک بکشه و خودش رو دوباره مجرد بدونه...

اما چیزی که وجود داره اینه که بعضی چیزها رو فقط ما که تو شرایطش زندگی می کنیم درک می کنیم!!! 

ایرانی بودن این قوانین نوشته نیس! رابطه عمیقیه که با ایرانی ها داریم با آدم های دور مون! 

و این روابط عمیقا جاافتاده ایه که نمی دونیم چه طوری می خوایم اصلاحش کنیم و باید از کجا شروع کنیم...

خوب و بد در کنار هم تعریف می شن! ما آخوند خوب و آخوند بد داریم. ما مرد خوب و مرد بد داریم. ما زن خوب و زن بد داریم. ما درست و غلط داریم، نیرنگ و فریب و کمک و همدوستی رو در کنار هم داریم...

قصه ای که نقص اساسی اش عدم فهم دلایل رفتار ایرانی و غیرت ایرانیه! 

من مرد ایرونی رو با همه نقایصش اون طوری که تو این فیلم نشون می ده نمی شناسم....

مرد ایرونی خودش رو صاحب تام و تمام زن می دونه....

تو چنینی شرایطی زن شر محسوب نمی شه!!! 

مرد ایرانی به هیچ دلیلی زنش رو به کشتن نمی ده! خصوصا به خاطر این که یه زن دیگه رو بگیره! 

وقتی تو محله، هم محله ای نسبت به دخترها و زن های محل احساس غیرت می کنه، شوهر به هیچ دلیل آبروی خودش رو با تهمت به زن خودش به این شکل، به خطر نمی اندازه!

سنگشار شدن یک زن، برای مرد آزادی به ارمغان نمی آره که تو این فیلم این رو نشون داده!

حداقل باید دلیل خیلی محکمی واسه این موضوع وجود داشته باشه و مرد مطمئن بشه که بی ناموسی وجود داره و برای این که دهن مردم رو ببنده و خودش رو پاک کنه، به سنگسار رضایت می ده! نه این که خودش بره هوار بزنه و بگه زنم بدکاره است!

مرد ایرانی تو زمینه ی ناموس خیلی محتاط عمل می کنه و در مورد هر زنی که بخواد شوخی و خنده کنه و جدی نباشه، ناموس خودش رو به تمسخر نمی گیره و انگشت نما نمی کنه چون این ناموس ملکش محسوب می شه!

واسه همین باید بگم زن ها در ایران شری برای مردها حساب نمی شن که باید شرشون کم شه!

زن ها اصلا حساب نمی شن!

زن ها دارایی مردها هستن!

این اون چیزیه که باید بهش توجه می شد!

اما درکش فقط و فقط از طرف کسی ممکنه که داره تجربه اش می کنه و می فهمه چون داره زندگی می کنه!

وقتی زن ها می پذیرن اختیاردارشان مردها هستن، و وقتی مردها خود را اختیاردار زن ها می دانن....

طلاق ...

این یه حرف مدرنه!

مال ما امروزی ها است!

نه مال زمان های نزدیک به انقلاب....

و نه حتی مال روستاها و شهرستان ها....

هنوز که هنوزه زن ها خودشون رو محتاج مردها می دونن.... 

دیدین گفتم؟

دیدین؟

من که گفته بودم! 

چند روزی بود در فکر بودم آخه چرا؟

استادامون می گفتن بچه جون این استاده دوست ما بود! ما در جریانیم که اطلاعاتش واسه بعضی ها خطرناک بود و فرستادنش اون دنیا! ما تو جریان نامه های تهدید آمیز و اجبار برای همکاری بودیم! ما می دونیم که چه طور می خواست فرار کنه تا مبادا مجبور شه دست به کاری بزنه که نمی خواد و اعتقادش اجازه نمی ده!

تو دلم گفتم: نه جریان نمی تونه این قدرا سیاسی باشه! مگه می شه؟

بعد تو ویزیون تله دیدم که می گفتن این صهیونیست ها اومدن کشتن و رفتن! نکه از حسودی دارن می ترکن! 

باز هم با خودم فکر کردم دیدم نه بابا جون! مگه می شه؟ آخه مگه بیکارن؟ این همه آدم!!!

بعد فهمیدم....

این یه نشونه بود!

یه تهدید!

می گین از طرف کی؟

از طرف همین مکتب بیرمنگامی ها!

اینها دیدن که دارم مکتب تهران رو می زنم و به زودی رو دستشون بلند می شم، ترسیدن! یکی رو زدن کشتن که بگن از این غلطا نکنی ها! و الا نخبه ی بعدی تویی که می فرستیمت اون دنبا!

بعله عزیزانم!

این ماجرا یه دعوای خونوادگی علمی بود!!! هیچ ربطی هم به مسائل سیاسی نداشت که نداشت! 

پ ی : نگران نباشین دوستان! من کوتا نمی آم! مکتب تهران رو می زنم حتی اگه مجبور شم که هر روز وقتی از پارکینگ می آم بیرون، ته دلم بلرزه که مبادا منفجر شم...

وقتشه به خودمون اعتماد کنیم!

پ ن : زبونم مو درآورده به خدا...