آن‌ها

ان‌شاء‌الله استحضار دارید ـ دارید؟ ـ که حقیر از آن‌هاش هستم که محال است حرفی بزند و بماند سر حرف‌اش! یا وعده‌ای بدهد و بیاید مثل آدمی‌زاد عمل کند به وعده‌اش. اما این‌بار محض غافلگیر کردن خودم هم که شده، جوهر پستِ قبلی  و طبعاً وعده‌ی معهودش دال بر نقل مکان به یک جای در خور و آبرومند، خشک نشده، آستین همت را بالا زده و طی یک اقدام عاجل ـ حالا خودمان‌ایم چندان عاجل هم نبود ـ  خانه‌ی زیر را بنا نهادم با این امید که جای پایی از خود به جا بگذارم:

      جایِ پا

پیشاپیش قدم‌تان روی چشم.

عنوان: یک مشت حرف نا حساب 3

اول؛ به قول حضرت اخوان ثالث: گنه ناکرده بادافره کشیدن/خدا داند که این درد کمی نیست...
واقعیت امر این است که خیلی زور دارد آشِ نخورده و دهانِ دوخته و آن‌جایِ سوخته! البت ناگفته پیداست که در این بین آشِ نخورده و دهانِ دوخته از آنِ من است و آن‌جایِ سوخته از آنِ عمو فیلترباف که لابد به گمان‌اش با این کار ـ فیلتر کردن وبلاگ پشت پرچین ـ زده به خال و قائل شده به قول آن بزرگ‌مردِ فسقلی! و ارواح عمه‌اش مثلاً  آب را ریخته همان‌جا که سوخته! بگذریم. همان‌جایِ سوخته و البت لق‌شان!

دوم؛ از بدایع به شدت بدِ روزگار معاصر، یکی همین بی احترامی اولاد است به والدین. گمان نمی‌کنم بتوان بد خُلقی‌ای دون‌تر و یا حتا هم‌پایه با این رفتار قبیح متصور شد. البت بنده خودم از آن‌هاش هستم که اساساً و در اکثر موارد نظرم نزدیک نیست به نظرات پدر و مادرم و تا دلتان بخواهد اهل جر و مَنجر هم هستم لیکن هیچ‌ وقت بی احترامی و جسارتی سر نمی‌زند از طرفین جدل و در بستری آرام و فضایی منطقی نوکِ تیز پیکانِ انتقادات را به سوی هم نشانه می‌رویم!

سوم؛ اگر از اکثر مردانِ مردِ ایرانی بپرسی دوست داری بچه‌ات پسر باشد یا دختر، فی‌الفور جواب می‌دهند: «ای آقا! چه توفیری داره حالا. بچه سالم باشه، پسر و دختر نداره.»
فقط خواستم از باب استحضار، اطمینانِ بلا قید و شرط بدهم خدمت‌تان که این‌ها اغلب شراویری (جمع مکسر شر و ور!) بیش نیستند. یارو از دیروز ـ حالا دیروز که تعطیل بود، منظورم روز شنبه است ـ که توی سونوگرافی مشخص شده بچه دختر است، کارد بزنی خون‌اش در نمی‌آید! در همچه جامعه‌ی مفلوک و عقب افتاده‌ای زندگی می‌کنیم ما!
باز هم این‌جا می‌طلبد راساً و شخصاً وارد شده و متذکر گردم حقیر از آن‌هاش هستم که با بچه‌ی پسر بیشتر دوست می‌شوم تا دختر. لذا طبیعتاً دوست‌تر می‌دارم اگر روزی روزگاری قرار بر استمرار سلاله‌ی پاک و شجره‌ی طیبه‌ی خاندان‌ام بنا نهاده شد ـ البت قبل‌تر جنابِ اخوی تقبل زحمت کرده و به نوبه‌ی خودش در راستای تنومندتر و ریشه‌دارتر شدن درخت کذا اقدامات اساسی‌ای انجام داده من‌جمله تولید وروجکی به نام صدرا و لابد کماکان بر آن عهد و میثاق پایدار است و صدراهای دیگری هم تقدیم خواهد کرد به جامعه! ـ، فرزندان‌ام هر هفت‌تاشان (!) پسر باشند. مع‌هذا خدا به سر شاهد است هیچ عناد و مشکلی با دختر بچه‌ها هم ندارم چه بسا در بازه‌های زمانی زیر نیم ساعت حتا بهتر از پسرها تحمل‌شان می‌کنم.

چهارم؛ این بلاگفا هزاری هم خودش را جر بدهد و سرخاب و غازه بمالد به سر و روی‌اش، من یکی که کماکان حال‌ام ازش به هم می‌خورد. لذا به رغم این‌که هجرت سرابی بیش نیست، باز سودای مهاجرت در سر دارم و یحتمل به زودی در یک جای باکلاس‌تر (!) سکنا خواهم گزید.

پنجم؛ از آن‌جایی که این اولین پستِ وبلاگی امسال‌ است جا دارد برای همه‌تان آرزوی بهاری خوب و خوش و خرم و نکو داشته باشم. جملگی‌تان را ـ من ذکر او انثی ـ دوست می‌دارم.

ششم؛ اوصیکم به مجاهدت در راه خلق حماسه. حالا از هر نوعی که وسع‌تان می‌رسد. مهم، نفسِ خلق حماسه است!

هفتم؛ تو دور دست امیدی و پایِ من خسته‌ست...

عنوان: رفیق نوشت!

اعتقاد کنید توی این وانفسا، یافتن رفیقِ خوب از یافتنِ سوزن توی انبار کاه سخت‌تر است! ولی اگر خدا قبول کند و ریا نشود توی دست و بال ما تا چشم کار می‌کند رفیق خوب ریخته آن هم فت و فراوان، کانه ریگ! و گفتن هم ندارد دلیل اول و آخرش خوبیِ خودمان است که یک‌سره جاذب همه‌ی خوبی‌ها عالم هستیم! (باز این احساساتِ کوفتیِ نارسیستی ما غلیان کرد! شما جدی نگیرید). نقلِ رفاقت و رفیق‌بازی بود. الحق بعضی رفقا هستند که به تعریفِ آدم از رفاقت وسعت می‌دهند. یکی‌شان همین آقا امین خودمان. جالب این‌جاست آقایِ همیشه‌رفیق، هیچ‌گاه وجنات و سکنات و حرکات و رفتار و کردار و لباس پوشیدن و حرف زدن و اعتقادات مذهبی و فرهنگی و سیاسی و هنری و ادبی و کوفتی! و نشست و برخاست‌ها و آمد و شُدها و دوست اختیار کردن‌ها و خیلی چیزهای دیگرش به نظرات بنده نزدیک نبوده [تکبیر حضار!]، تازه عدل نقطه‌ی مخالف‌شان هم بوده در اکثر نزدیک به اتفاق‌شان! مع‌الوصف آن‌قدری صداقت و روراستی، جاری بوده توی رفاقت‌مان که امروز حتا از برادر هم نزدیک‌تر و صمیمی‌تر باشیم نسبت به هم. خب همه‌ی این‌ها را گفتم که پشت بندش از همین منبر ـ که یک جورهایی رسانه‌ی رسمی ماست! ـ تولد این رفیق هماره مهربان را تبریک بگویم و براش کلی آرزوی خوب بکنم و تشکر و قدردانی‌ای هم کرده باشم بابت همه زحماتی که همیشه‌ی خدا تحمیل می‌کنم بر گُرده‌ی نازنین‌اش!
دیگر این‌که خب از قدیم گفته‌اند خانه‌نشینی بی‌بی، از بی چادری است. خداوکیل دوری ما هم از این خانه‌ فقط و فقط به دلیل بی اینترنتی است. جا دارد تا بساط منبرمان بر جاست، جد و آباء دست اندر کاران شرکت نامحترم "مبین‌نت" را مورد عنایات خاص و ویژه‌مان قرار دهیم! نامردها هربار نوزده هزار تومان ما را می‌سلفند، اما به قاعده‌ی هزار و نهصد تومان هم خدمات ارائه نمی‌دهند! بگذریم.
دیگرتر این‌که فیلم "دفترچه‌ای با خطوط نقره‌ای" (Silver Linings Playbook - 2012) هم فیلم خوبی‌ست و می‌ارزد که ببینیدش.
عجالتاً همین!

پي نوشت: الناس نيام فإذا ماتوا انتبهوا. (مَردم خواب‌اند، وقتي مُردند بيدار مي‌شوند!)

خواندنيِ امروز: اين‌جا (داستان گربه‌هاي آدمخوار از هاروكي موراكامي)

شنيدني‌هايِ امروز: اين‌‌جا (سه تار نوازي مسعود شعاري) و اين‌جا (سلانه‌نوازي حسين عليزاده)

عنوان: وهم!

مي‌دانيد توهم توفير دارد با تخيل آن هم از قرار هر توماني هفت صنار بلكم بيشتر حتا. في‌المثل اگر آدم بيايد آينده‌اش را قدري خوش‌بينانه‌تر يا رويايي‌تر و با پر و بال دادن به جزييات مطلوب‌اش تجسم كند مي‌شود گفت اين شكلي از تخيل است. اما مثلاً اگر يك آدم زردنبوي ريغماسي گمان كند كه مي‌تواند دماوند را جابجا كند خب طبعاً و به‌طور بديهي‌اي اين ديگر مي‌رود توي دسته‌ي موهومات. و من حتا از فكر كردن به موهومات يا گپ زدن راجع بهشان حال‌ام بد مي شود و احساس نامطبوع و چندشناكي بهم دست مي‌دهد (كه البت من دست نمي دهم به آن‌ها!). و به تبع از آدم‌هايي كه توي اين جور فضاهاي فكري سير مي‌كنند هم هيچ‌رقمه خوش‌ام نمي‌آيد. همين يك ساعت پيش تا الان مجبور شدم پاي تلفن يك‌سره گوش فرا دهم به حرف‌هايي از اين دست آن‌هم از جانب آدمي كه هيچ سنخيتي نداريم با هم جز يك رابطه‌ي نسبي دور. خب اعتقاد كنيد كفر آدم در مي‌آيد ـ همان‌طور كه الان مالِ من درآمده! ـ و بعد مي‌طلبد توي دل‌اش هم كه شده چندتا فحش چارواداري آب نكشيده نثار طرف كند ـ همان كاري كه من توي‌ دل‌ام كردم ـ و بعدتر هم مي‌طلبد يك ليوان آب سرد سر بكشد لاجرعه. هيچي ديگر. داشتم فيلم مي‌ديدم كه اين مردك كوفت‌ام كرد. برادران داردن از جمله فيلم‌سازهاي خوب اروپايي هستند. اما نمي‌دانم چرا آن‌ها هم اين اواخر كمي افت كرده‌اند. اين فيلم آخري‌شان "پسربچه‌اي با دوچرخه" (The Kid With A Bike - 2011) كه از قضا از طرف داوران جشنواره‌ي كن مورد تقدير هم واقع شده بود (لابد فقط به خاطر نام و اعتبار كارگردانان‌اش!)، خدايي‌اش فيلم خيلي توپ و عالي‌اي نبود. يكي دو تايي هم داستان كوتاه خواندم. مجموعه داستان آواي نهنگ، نوشته‌ي احمد بيگدلي الحق داستان‌هاي خوب و قوي‌اي دارد و مشعوف شدم از آشنايي با آثار اين نويسنده.
عجالتاً همين!

خواندنيِ امروز: اين‌جا (داستان شرق بنفشه از شهريار مندني‌پور. كمي بلند است داستان‌اش اما از حق نگذريم عالي‌ست. و البت متاسفانه ديگر گمان نكنم  آثار ايشان چاپ شوند در ايران)

ديدني امروز: اين‌جا (گپي ربع ساعته با شهريار مندني‌پور كه چندي پيش از شبكه‌ي بي‌بي30 پخش شد. حجم‌اش حدود 120 مگابايت است)

شنيدني امروز: اين‌جا (آهنگ اي باران با صداي عليرضا قرباني و آهنگ‌سازي و ترانه‌ي فردين خلعتبري كه خب به نظرم ترانه‌اش خيلي قوي نيست)

عنوان: آفتِ اُفتِ تحصيلي!

اين‌كه آدم از يك طرف بخواهد به مناسبات فردي‌اش انديشه كند و به دنبال تحقق زندگي‌اي باشد با ايده‌آل‌هاي شخصي و مطلوب خودش اصلاً اتفاق بدي نيست، خيلي هم خوب و خداپسندانه است. اما اين‌كه همين آدم از ديگر سو با سيل و خيل عظيمي از موانع و پيش‌فرض‌ها و الگوهاي نادرستِ اجتماعي ـ و يا حتا درست اما مخالف با طبع و ميل او ـ و خاصه خانوادگي مواجه باشد اصلاً روي خوشي ندارد. اما روي ناخوش‌تر آن‌جا نمودار مي‌شود كه اين فرد به رغم همه‌ي اين شرايط ناموافق، دست از تلاش بشويد و اميدش، نااميد شود. نمي‌خواهم از اين پندهايِ دل‌بالاآورِ پدر درآرِ كليشه‌ايِ صدتا يك‌غازِ آب‌گوشتي كه فقط به درد نوشتن تويِ كتاب‌ها مي‌خورد تحويل‌تان دهم. چه اين‌كه هم حد و اندازه‌ام را خوب مي‌دانم و هم نيك واقف‌ام كه دوره‌ي پند و نصايح ـ ولو هزاري هم مشفقانه و دل‌سوزانه باشند ـ سر آمده و هيچ خريداري ندارد. باري، اصل‌اش اين است كه روي سخن‌ام با خودم است كه ملكه‌ي ذهن‌ام شود و هيچ‌وقت در زندگي پا پس نگذارم و راهي را بروم كه دوست دارم. به نظرم اگر كسي غير از اين رفتار كند، مصداق بارز خَسر الدنيا و الآخره مي‌باشد. جان خودتان، يا نه بگذاريد قسم را مغلظ‌تر كنم! جانِ من! راهي را برويد كه دوست‌اش داريد با تمام وجود. غير از اين، بعدش حسابي پشيمان مي‌شويد. از ما گفتن (البت ما هم نمي‌گفتيم خودش به قدر كافي بديهي بود).
ديگر اين‌كه تُف به اين روزگار! خدايي‌اش روزگاري بود كه ما براي خودمان نخبه‌اي بوديم! (البت نمي‌خواهم ريا بشود!). بعد دچار اُفتِ تدريجيِ تحصيلي شديم. بعدتر دچارتر شديم به اُفتِ نقطه‌اي و ناگهاني تحصيلي! سرِ آخر اين اُفت به قاعده‌اي محسوس و ملموس شد كه الان حتا توي آزمون دانشگاه آزاد هم قبول نمي‌شويم! من هي مي‌گويم خدايا عاقبت امور را به خير بگردان، اما خب خدا گويا سرش شلوغ‌تر از اين حرف‌هاست.
ديگرتر اين‌كه باز هم مشعوف و شادكام شديم از شكست فضاحت‌بار و تحقيرآميز تيم ملي فوتبال مقابل لبنان! جيگرمان خنك شد. ما كه از افتخارآفرينيِ اين جماعتِ پيزي گشاد، دل‌سرد و نوميد شده‌ايم. اقل‌كندش باز دم‌شان گرم كه با دلقك بازي‌هاشان موجب دل‌خنكي‌مان مي‌شوند! عوض‌اش اقتدار بر و بچه‌هاي خوب و خوش قد و بالاي واليبال را سير كرديم. درد و بلاشان بخورد توي سر فوتباليست‌ها روزي ده بار و هر بار ده مرتبه!

پي‌نوشت: قرار است با رفقايِ گرامِ اهل شعر و ادب، توي فيس‌بوق محفلي ترتيب دهيم كه شب‌ها دورِ همي مشاعره كنيم. شماهايي كه عضوِ آن شبكه‌ي ضاله نيستيد بدانيد و آگاه باشيد كه خسران عظيمي گريبان‌تان را گرفته كه محروم و مخذول مانده‌ايد از فيض عظيم مشاركت در مشاعره‌ي شبانه‌مان. از ما گفتن و لابد از شما هم نشنفتن!

عنوان: در بستر تنهايي

تنهايي، يك فضاي خالي است! براي رفع‌اش هم بايد يك جوري پُرش كرد. اين يك جوري يعني اين‌كه مثلاً بروي پيش يك آدمِ موجود يا مكانِ موجود! يك نوع ديگر اين پر كردن اين است كه بروي پيش يك آدم ناموجود يا يك مكانِ ناموجود! اين شكلِ دوم اتفاقاً عميق‌تر تنهايي را پر مي‌كند و لحظات ناب‌تري مي‌دهد به آدم. توضيح‌اش براي‌ام سخت است اما زياد پيش آمده كه تنهايي‌هام را با كسان و جاهايي كه وجودِ خارجي ندارند تقسيم كرده‌ام. چون بيش‌ترِ اوقات آدم‌هايي كه اطراف‌ام هستند يا فضاهايي كه توي‌شان حضور فيزيكي دارم نمي‌توانند آن فضاي خالي را پر كنند... بگذريم.
ديگر اين‌كه آدم وقتي از ديگران انتقاد مي‌كند احتمالاً چيزي عايدش نمي‌شود كه هيچ، حتا ممكن است كلي دشمن و مخالف هم پيدا كند. ولي وقتي از خودش انتقاد كند آن‌هم از نوع اصولي و منطقي‌اش، تازه مي‌تواند كلي دوست و رفيق خوب هم پيدا كند. البت من خب گاهي كار را از انتقاد به خود ويران‌گري مي‌كشانم! كه اين هم رويه‌ي درستي نيست و بايد بكوشم تعادلي برقرار كنم. از اين هم بگذريم كه هيچ تمركز كافي ندارم براي پرداختن به يك بحث.
چشم‌تان روز بد نبيند چند روزي‌ست دچار يك دل‌شوره‌ي بي‌دليل شده‌ام كه بدجور باعث به‌هم ريختگي‌ام شده. باور كنيد خودم هم مي‌دانم كاملاً بي‌مورد است اما باز از شدت‌اش كم نمي‌شود. ديروز و امروز كانه يك جنازه‌ بودم و حتا رمقي براي تكان خوردن نداشتم. چند مسأله‌ي كوچك هم هستند كه ذهن‌ام را حسابي مشغول و درگير كرده‌اند. خلاصه اين‌جور بگويم هيچ كيف‌ام كوك نيست و آن موسيقي ملايمي كه پيوسته در صحنِ حيات‌ام (!) پخش مي‌شد، فالش مي‌زند.
ديگرتر اين‌كه امروز چندتايي داستان كوتاه از مجموعه داستان "دختران دلريز" نوشته‌ي داوود غفارزادگان خواندم كه داستان‌هاي بدي نبودند. همين طور فيلم زيباي "فارست گامپ" (Forrest Gump) ساخته‌ي رابرت زمكيس را ديدم كه بسيار دوست‌اش داشتم.

دانلود: اين‌جا (يك قطه موسيقي بي‌كلام از آلبوم چهارده قطعه براي بازپريدن ساخته‌ي آقاي رضا قاسمي)

داستان: اين‌جا (داستان ابر صورتي از آقاي عليرضا محمودي ايرانمهر)

عنوان: یک مشت حرفِ ناحساب!

یکم؛ به قول رضا قاسمی، خطِ راست خطی بود که فقط در کتاب هندسه بود! راست‌اش به تجربه دریافته‌ام که تا حدود زیادی راست می‌گویند ایشان. انگار گام نهادن و طی طریق در مسیر راست و هموار، چیز نشدی‌ست. یعنی چاله چوله‌ها و عوراضِ غیر طبیعی‌ای که توی مسیر راست، جلوی پای‌ات سبز می‌شوند بیش‌تر است تا مسیرهای انحرافی. راه‌هایی که از مسیر کج می‌گذرند هم ایمن ترند و هم پر سودتر!
دوم؛ فراموشی چیز خوبی‌‌ست. نمی‌دانم این تعریف‌ام چقدر منطبق است با اصول علمی و روانشناسی و این‌ها. اما به نظرم یک واکنش فیزیولوژیکی‌ست در برابر رنج و تلخی! خب آدم معمولاً اتفاقات خوب و خوش زندگی‌اش را فراموش نمی‌کند. و عملاً فراموشی، بیش‌تر ـ و نه همیشه ـ برای تلخی‌هاست. پیش‌ترها هم گفته بودم بنده بالکل بی نصیب‌ام از این چیز خیلی خوب!
سوم؛ می‌گویند درها برای بسته شدن آفریده شده‌اند. پس اگر در بسته‌ای جلوی‌ات دیدی طبعاً نباید خیلی تعجب کنی. لابد کلیدی دارد. اصلاً اگر درها ساخته شده‌ بودند که مطلقاً بسته باشند خب از همان اول‌ دیوار می‌ساختند! راست هم می‌گویند. لذا آدم اگر به در بسته بخورد باید بنشیند و به فکر باز کردن‌اش باشد. چون هر چه باشد دَر است و می‌شود بازش کرد (می‌خواهم بگویم یعنی راهِ حل منطقی برای‌اش هست). اما گاهی هم با دیواری بلند مواجه می‌شویم. خب دیوار که دیگر کلید گشایش ندارد. پس اگر بنشینیم و به فکر راه‌حل منطقی باشیم خیلی کار بی‌خودی‌ست. باید تخریب‌اش کرد. این یعنی تخریب کردن برخی چیزها و برخی افراد، خودش اِندِ منطق است!
چهارم؛ آدم یک‌بار بیش‌تر زندگی نمی‌کند. یا نه! این‌جور بگویم حداقل‌اش یک بار در این قالب و شکل فعلی‌اش که بیش‌تر زندگی نمی‌کند! پس می‌طلبد هر چه که دارد خرج کند. هرچه به این معنا نه ‌که مثلاً آبرو و حیثیت‌اش را خرج کند! منظورم این است که پول و وقت و انرژی و عشق و صفا و محبت و چیزهای از این دست‌اش را سخاوت‌مندانه خرج کند. حال‌ام به‌هم می‌خورد از خِست پاری آدم‌ها.
پنجم؛ این حرف آقای همینگوی هم خیلی حرف حساب است! می فرماد: کسی که کار مورد علاقه‌اش را می‌کند و از طریق آن راضی می‌شود، کسی نیست که از فقر، در رنج و عذاب باشد. حیف که اهل شرب خمر نیستم که به افتخارش یک پیک بالا بیاندازم. خدابیامرز عاشق نوشیدنی‌های خاک بر سری بود. لازم می‌دانم بگویم که از نگاه من کار فقط یک فرآیند جهت کسب پول نیست. پول‌اش خیلی مهم است. خیلی خیلی هم مهم است. ولی آن کاری که آدم به خاطر پول‌اش انجام می‌دهد به نوعی وظیفه و اجبار است. اما کاری که برای لذت و رضایت خاطر باشد، بی شک عشقِ محض است ولاغیر! دیگر این‌که جالب است از لحاظ تعریف فیزیکی آدم اگر یک جسم شانصد کیلویی را شصتاد دقیقه روی دوش‌اش بگذارد ولی تکان نخورد، هزاری خودش را هم جر بدهد باز کار محسوب نمی‌شود. پس لازمه‌ی کار پویایی و حرکت است (تازه اگر حرکتی باشد که برگرداندت سر جای اول باز هم کار نیست!).
ششم؛ فیلمِ "زندگی شگفت‌انگیز امیلی پولن" ساخته‌ی آقای ژان پیر ژانت خیلی فیلم خوب و با حالی‌ست. من که خیلی خوش‌ام آمد. همین‌طور فیلم "روزی روزگاری در غرب"، ساخته‌ی سرجیو لئونه هم پیشنهاد خوبی‌ست. کتاب هم در حال خواندن "سرگذشت موسیقی ایرانی" به قلم استاد روح‌الله خالقی هستم. البت دوست‌تر می‌داشتم که این سرگذشت به جای آن‌که از سال 1280 تا 1330 باشد، از 1330 به این‌ور می‌بود...
هفتم؛ خب هفت عدد مقدسی‌ست. همین تقدس‌اش باعث رُند شدن هم می‌شود گاهی!
امروز زیادی حرف زدم. بگذاریدش به حساب غیبت‌های نامنظمی که چند وقت اخیر داشته‌ام.

دانلود نوشت: این‌جا (هم‌خوانی فرحناز صاحب‌قلم و حسین بهاربین در آلبوم غروب ساخته‌ی مسعود شعاری)

خب درست‌اش اين است كه آدم نزد كسي بنشيند كه از دل خبر دارد! هم‌دم و هم‌نشينِ اين يكي دو روز من هم كسي نيست جز شيخِ هماره شاب و مردِ نكونام، حضرت سعدي‌ شيرازي. آن اوايل و در اوان نوجواني كه تازه با سعدي اُخت شده بودم فقط گلستان و بوستان‌اش را مي‌خواندم. يادش به‌خير پول‌هام را جمع كردم و با سه‌هزار و پانصد تومان يك كليات سعدي خريدم. البت همين چندي پيش يك نسخه‌ي نو گرفتم كه جخت ده برابر شده بود قيمت‌اش كه آن را هم جناب برادر برد و دوباره يك نسخه‌ي ديگر خريدم كه اين يكي كمي ارزان‌تر بود! بعدتر و حتا تا همين حالاي‌اش فقط غزليات‌اش را مي‌خوانم. خب سر سبزترين جوانه‌هاي غزلِ ناب پارسي در حيات (حياط!) پر بركت سعدي روئيده است. خوش‌بختانه سعدي شايد نخستين شاعري باشد كه در زمانِ زنده بودن‌اش، حق‌اش را بر گردن ادبيات حس كرد و بارها با گوش خود زمزمه‌ي زيباي شعرش را از زبان قوالان هندي و ساربانان عرب و ... شنفته است.
ديگر اين‌كه ديروز بعد از مدت‌ها نشستم و يك دلِ سير فيلم ديدم. اول "اسب حيوانِ نجيبي‌ست" كه فيلم خوب و خوش‌ساختي بود ولي راست‌اش آن چيزي كه رفقا تعريف مي‌كردند و در مدحت‌اش داد سخن سر داده بودند را نديدم توي اين فيلم كه لابد ناشي از كج‌فهمي بنده است. بعد اما بالاخره "پرستيژ" (The Prestige) كريستوفر نولان را ديدم كه فيلم بسيار خوب و ديدني‌اي بود. الان هم فيلم "سلوك سگ و روح سامورايي" (Ghost Dog The Way of the Samurai) ساخته‌ي جيم جارموش را مي‌بينم (بديهي‌ست موقع تايپ اين مطلب، ديدن فيلم را متوقف كرده‌ام!). موسيقي هم آلبوم بي‌كلامِ "تنها نخواهم ماند" ساخته‌ي كيهان كلهر و علي بهرامي‌فرد پيشنهاد بدي نيست. گرچه به نظرم صداي كمانچه كمي تو دماغي‌‌ست و چندان ساز دوست داشتني‌اي نيست براي‌ام ولي از نوازندگيِ مسحور كننده‌ي كيهان كلهر هيچ رقمه نمي‌شود گذشت.

پ.ن1: به‌قول اخوان‌ثالثِ بزرگ؛ منزلي در دور دستي هست بي‌شك هر مسافر را/اين‌چنين دانسته بودم، وين چنين دانم./ليك/اي ندانم چون و چند! اي دور!...
من هم خيلي به داشتن اين منزل در دور دست‌ها ايمان دارم. ولي به اين هم ايمان دارم منزل‌ام خيلي دور است. خيلي خيلي دور...
پ.ن2: خانم سونيا اخيراً خداحافاظي‌نامه‌اي نوشته و گويا قصد ترك وبلاگ‌نويسي دارند. درست است خودم هم جسته و گريخته حضور دارم و به نوعي بيشتر نيستم! اما مي‌خواستم استدعا كنم كه زير لب هوالرزاقي، يا هو مددي، چيزي بگوييد و كركره‌ي وبلاگ‌تان را بالا بكشيد از نو!
پ.ن3: خانم پري‌وش هم در وبلاگ‌ محترم‌شان بازي‌اي به راه انداخته‌اند. اگر دوست داشتيد ما را نقد كنيد و يا حتا نسيه، تشريف ببريد: اين‌‌جا (اين‌جا يعني اين‌جا: http://www.wild-woman.blogfa.com)

عنوان: تفسيرِِ اكنون‌هايِ بي‌رنگِ من!

از حال‌ام اگر بخواهم بگويم راست‌اش در حال تعميرِ تفكر و اصلاحِ احساس‌‌ام هستم. الان هم آمدم فقط جيك‌جيكي بكنم و بگويم گرچه گويي منجمد شده‌ام، اما هستم! هستم ولو خيلي دور، خيلي نزديك...
هستم حتا اگر كسي ديگر به جاي‌ام حرف بزند. آخر مي‌دانيد اين كلمات، اهلِ دلِ من نيستند! نمي‌دانم از كجا وارد شده‌اند. اين جمله‌هاي متجاسر، اين واژه‌هاي مخلوع، اين هجاهاي منقلب هيچ نسبتي ندارند با ساكنان آباديِ دل‌ام. نه اين جمله‌هايي كه اين‌جا مي‌نويسم. آن جملاتي را مي‌گويم كه هي وول مي‌خورند توي كله‌ام و كانه ابوعطا خوانيِ قورباغه‌اند!!!
مي‌دانيد هوا خيلي گرم است. به طرز فجيعي هم گرم است. عملاَ چاره‌اي نمانده براي‌ام جز خانه‌نشيني. پيش‌ترها هم گفته بودم خانه‌نشيني به رغم اين‌كه ملال‌آور و خسته‌كننده‌ست در عين حال فرصت خوبي‌ست براي تنها شدن با خودت. اصل‌اش اين است كه آدم توي اين تنهايي‌ها زيرِ پتك‌هاي ممتد پريشاني، مثل ماري زخم‌خورده با باباكرمِ تقدير برقصد و به سلامتي "بي‌خيالي" پياله‌اي از آن تلخ‌وَشِ كوفتي بالا بياندازد و از سرِ كرم جرعه‌اي هم بر خاك افشاند! يا شايد هم اصل‌اش اين است كه توي اين تنهايي‌ها آدم بايد آيينه‌وار مقابل خودش بايستد. بايستد و ببيند كه بلكم بفهمد! بفهمد هر چه هست از قامتِ ناسازِ بي‌اندامِ خودش است! اين موردِ لعنتي دوم، حكايت‌اش مثل تُفِ سربالاست! اما گريزي نيست ازش. بايد بايستد تا ببيند طرحِ هميشه واهي و موهومِ راستينِ "انسان بودن" را...
فردا تيرِ خلاص بر پيكرِ اين تيرِ بي‌روزن وارد مي‌شود. بدترين تيرِ عمرم بود! تيري كه به خطا رفت!