ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ!

Παραμένω ένας ανάξιος κομήτης που κινείται γύρω από άγνωστους πλανήτες, αφού οι ανόητες κινήσεις μου δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν τη σωστή απόσταση. Όσο πλησίαζα πολύ κοντά καιγόμουνα στη ζεστασιά τους κι όσο περνούσα απόμερα πάγωνα από το κρύο.

Υπάρχουν στιγμές που στέκομαι και κοιτάζω τον ουρανό για να μην ξεχνιέμαι. Όταν είμαι μόνος μέσα στο κελί της ψυχής μου, αναζητάω την έκσταση του γαλάζιου κι ηρεμώ. Ψάχνω εκείνες τις μαύρες λέξεις στο φως που να ξεχωρίζουν στις χρυσές αμμουδιές. Λέξεις που να μη γίνονται ρόγχος. Κάπου - κάπου ανοίγω την πόρτα της ψυχής μου να μπουν οι αδυναμίες μου να εξομολογηθούν.

Βλέπεις τα φύλλα να αλλάζουν χρώματα δραματικά, από έντονο πράσινο σε λαμπερό χρυσό. Κάποια φύλλα πέφτουν στο έδαφος, ενώ άλλα καταφέρνουν να κρατηθούν για περισσότερο. Το πεπρωμένο τους είναι στο έλεος του ανέμου. Είτε πρόκειται για ένα απαλό αεράκι, είτε για μια άγρια ​​καταιγίδα. Να λυπάσαι όσους δεν έχουν το χάρισμα να βλέπουν χρώματα.

ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ!

Τώρα, ξέρεις.
Πίσω από κάθε νέο ορίζοντα, προβάλλει ένα αύριο.
Πίσω από κάθε άνοιγμα φτερών, βρίσκεται ο άνεμος.
Πίσω από κάθε κύμα, τρέχει ένα άλλο που ακολουθεί.
Πίσω από κάθε λιακάδα, είναι η ζεστασιά και το φως.
Πίσω από κάθε μάσκα, κρύβονται τα συναισθήματα.
Πίσω από κάθε αναστεναγμό, υπάρχουν οι ευκαιρίες.
Πίσω από κάθε τέλος, ανατέλλει μια νέα αρχή.

Πίσω από κάθε αγάπη, γεννιέται ο Θεός.
Τώρα, ξέρουμε.

ΒΟΥΒΗ ΑΠΩΛΕΙΑ!

Γεια σου! Θυμάσαι τότε που ο κόσμος ήταν χαρούμενος, όταν μπορούσες να ακούσεις τα παιδιά να γελούν ενώ έπαιζαν τα παιχνίδια τους ή έτρεχαν στις αλάνες; Όσο μεγαλώνεις, τόσο σου ραγίζεται η καρδιά. Όσο είσαι παιδί είναι απλά μια περιπέτεια. Όταν γίνεσαι ενήλικας είναι απλά ανείπωτο. Σε ραγίζει όμως. Σου ραγίζει την καρδιά. Είναι ένας πόνος που δε σε αφήνει ποτέ να ανασάνεις. Δε θα δεις ποτέ ξανά ένα βουνό όπως παλιά. Δε θα δεις ποτέ ξανά τη θάλασσα όπως παλιά. Δε θα δεις ποτέ ξανά τα αστέρια όπως παλιά. Αλλάζει ο κόσμος σου και νιώθεις την απώλεια να διαπερνά κάθε φευγαλέα όμορφη εικόνα. Δε θα έχεις ποτέ αρκετά δάκρυα για όλα αυτά και θα συρρικνώνεσαι ανάμεσα στο χρόνο απλά όπως παλιά. Άραγε θυμάσαι τότε που η ζωή σου είχε πραγματικό νόημα; Σ' αγαπώ!

ΕΓΕΝΕΤΟ ΚΑΛΗΜΕΡΑ!

Το ηλιοβασίλεμα αναστέναξε

Η νύχτα σίγησε

Το φεγγάρι πόθησε

Τα αστέρια ψιθύρισαν

Η αυγούλα χάραξε

Το φως χαμογέλασε

Το αεράκι ανάσανε

Τα συννεφάκια σκόρπισαν

Η θάλασσα μάγεψε

Το κυματάκι ταξίδεψε

Ο ήλιος υποσχέθηκε

Νέα μέρα ξεπρόβαλε

Καλημέρα ετέχθη

ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ!

Ένας άνθρωπος στάθηκε στη μέση του δρόμου και σκέφτεται πως ήταν. Τι υπήρξε κάποτε και τι πρόκειται να έρθει. Θυμάται την οικογένεια του. Τη μόνη οικογένεια που είχε γνωρίσει, αλλά η θλίψη δεν τον αφήνει να δει πιο πέρα από αυτήν. Θα αρνηθεί οποιεσδήποτε προσπάθειες να βρει συντροφιά, πλάθοντας συνεχώς δικαιολογίες άλλοτε ο ίδιος κι άλλοτε κάτι άλλο. Δε βλέπει μπροστά του τίποτα, παρά μόνο ερημιά. Είναι αδύναμος κι άμαθος να διαχειριστεί ζωές άλλων. Προτιμάει να περπατάει στο πουθενά, επιλέγοντας να έχει στο πλάι του μόνο μια αγάπη. Μοναξιά!