ماه بالای سر تنهایی است...

احساسات لعنتیم تموم شد.

بارونو دوست دارم هنوز،چون تو رو یادم میاره...
حس می کنم پیش منی وقتی که بارون می باره
بارونو دوست دارم هنوز،بدون چتر و سرپناه
وقتی که حرفای دلم جا می گیه توی یه آه..
شونه به شونه می رفتیم منو تو تو جشن بارون
حالا تو نیستی و خیسه چشمای من و خیابون..
بارونو دوست داشتی یه روز،تو خلوت پیاده رو
پرسه پایزی ما،مرداد داغ دست تو
بارونو دوست داشتی یه روز،عزیز هم پرسه من
بیا دوباره پا به پام تو کوچه ها قدم بزن..

 

  روزهایی که دارم سپری می کنم پُرن از آشفتگی ذهنی..آشفتگی که فقط درمورد خودمه..مخصوصن این چند روز اخیر خیلی ذهنم درگیره.........

کاش یکی رو کنارم داشتم که غم رو از نگاهم می خوند،تا خیالم راحت می شد که یکی هست که حالمو حتا از پشت این همه تظاهر به بی غمی می فهمید.حال عجیبی دارم.این روزها بیشتر از هر وقت دیگه ای تنهایی رو حس می کنم..دلم تنگه.خیلی تنگه.آرامش ندارم.آرامش روحی ندارم.به معنای واقعی کلمه از درون داغونم.

چند روز پیش یه دوستی بهم گفت که دلت از سنگه...راسته و شاید حالی که دارم به خاطر همینه......

نمی دونم تا کی می تونم طاقت بیارم.

طيعت به طرز خارق العاده اي آرومم ميكنه و بهم قدرت مي ده!
آرامشش بي نظيره..
ديروز هم اولين هديه تولدم رو از طبيعت گرفتم!
چشم اندازي زيبا از استقامت و سخاوت و بزرگيِ ِ كوه،
صداهايي روح نواز از خروش ِ نرم ِ آب و وزش ِ خنك ِ باد و فرياد پرنده ها..
يا اون لحظه ي طلوع خورشيد...اون تركيب رنگ محشري كه آسمون داره رو هيچ جاي ديگه نمي شه ديد!
همه اينها هديه هايي فوق العاده هستند كه هر بار كه به دامن طبيعت پناه مي برم بهم ميدتشون!!ولي ديروز چون تولدم بود من كادوي تولد حسابشون كردم!

روز تولد همچنان چيز غريبيه...انگار يه چيزي رو بايد كشف كنم!

 

انگار هرگز عاشق نشده ام
وقتي احساس تو را مي نگرم.
وقتِ شنيدنت،
زنانگي ام را به ياد مي آورم و
مي بالمش!
زنانگي که هر ماه،به نوعي ديگر
به يادم مي آيد..
تو اما مرا غرق مي کني
در فلسفه ی من!
فارغ از چراي ِ بودن،
بهترين بودن را مي خواهم براي مال ِتو بودن.

کاش هرشب که به نظاره آسمان مي نشينم،
تو نيز مي ديديَش.
تا در آن لحظه وجود هر دويمان سرشار از حس ِتحسين و زيبايي مي شد.
چون من همه زيبايي ها و خوبي ها را،
همه سرشار شدن هاي لذت بخش را
با تو مي خواهم.
غم را هم با تو مي خواهم!
اما نه اينکه شريکت کنم،
می خواهم در حال غمگینی،تو کنارم بنشینی
و اشکهایم را دامن بگیری...

سراسر رازی برای من.
روزی اگر فاش شوی برایم
وادار به تسلیمم.
می خواهم بدانمت.
تا برایت کامل زنی شوم
که در کنار کوه انسانیتت
باهم بودن را به اوج آفتاب برسانیم.

ابرهاي تيره،بدون باران.

آفتاب تابان،بدون درخشش

كوه هاي سرخ،دست يافتني..

آسمان،خالي از پرنده..از ستاره...

.

.

و من،زنده،بدون زندگي......

احساس غریبی دارم.

یه چیزی قلبمو درون سینه م می فشاره..

غم عجیبی درونمه.

همه احساساتم مُردن..

هیچ هیجانی وجود نداره.

احساسی نیست که باعث شه فکر کنم زنده م..که از زنده بودنم لذت ببرم.

هیچ کس کنارم نیست.متنفرم از گفتن این جمله ولی..هیچ کس درکم نمی کنه!

خوب نیستم

امشب اگر نمیرم

-از فکر-

فردا را عزا می گیرم برای افکاری که همین امشب شکستشان خواهم داد.

امشب اگر نمیرم..

فردا،تا ابد

ژوان می مانم!

 

*چرت نوشت اصل!در یک وضعیت گیج

دلم می خواد یکی رو داشتم که بی بهانه کنارم باشه.که درکم کنه.
کاش کسی رو داشتم که این همه حرفِ توی دلم رو بهش بگم.که با هم بریم کوه و طلوع خورشید رو نگاه کنیم.کسی رو می خوام که کاملم کنه،مکملم باشه.یکیو می خوام که هر وقت که دارم می میرم از تنهایی،موهام رو نوازش کنه و غصه ها و مشکلاتو برام قابل تحمل تر کنه.تو چشمهام که نگاه کرد،غرق شم تو دنیاش..
یکی که کلی چیز ازش یاد بگیرم.وقتی باهاشم،آسوده ترین آدم دنیام..کاش کسی رو داشتم که نگاهم براش عزیزه.چشمهامو به یاد میاره...کسی که هر لحظه بتونم باهاش حرف بزنم،حالمو بهش بگم،حالمو بفهمه،
داغون و خسته م.
هر لحظه،مثل نفس کشیدن،
                                  تنهایی رو زندگی می کنم.

 

تپش هاي قلبم گم مي شوند ميان صداي باد..
آسمانِ تاريكِ خاطرم را مي درخشاند ماه...
هوايي سرد،مي نوازد جسمِ مغرورم را.....
و من،با ذهني خسته،
عاشق مي شوم!
عاشقِ اين خلوت بي انتها با باد و ماه و هوا!!

ایتالیا منفورترین تیم فوتبال دنیاس برام.

 

آلمانِ عزیزم...:(

 

 

پ ن:ایتالیا۰-اسپانیا۴ آخیششششششششششششش:))))))))))))))

تو عمرم طرفدار هیچ تیمی جز آلمان نبودم.از جام جهانی ۲۰۰۲ که رو به فوتبال دیدن آوردم!

 

زنی
خسته،
زنی شکسته،
در این غروب شهوتناک بهاری،
زنی با جسمی فراموش شده
می تند تنهاییش را پیله وار به دور خود.

مشام خون آلودش،خسته از هرچه زنانگی
بیزار از بوی نامردی،
می خواهد عطر آزادی..
زنی خسته،
می گرید در درونش.
فریادش در بند،جز به روی کوه
بازش نخواهد کرد.

زنی سرانجام
جان خواهد داد اینجا..
اما پروانه اش پرواز خواهد کرد.

او مردن نمی داند.

 

جاری ام

میان دیوارها،خیابانها،انسانها..

      بدون مرز

جریان دارد در من

                      زندگی.

افکارم جاری اند.

 

*۲۳روز..

 

 

پُرم از غم.

چشمهام غمگینن..(کاش کسی بهم می گفت: ...نمی شود پاییز

                                                                                  ــــ فضای نمناکِ جنگلی اش

                                                                                         برگهای خسته ی زردش ــــ

                                                                غمگین تر از نگاه تو باشد.)

پُرم از حرف..

         از درد..من خودِ دردم،شاید!

 

می ترسم.

عجیب می ترسم.

 

 

 

تنهایی به این معنی نیست که

خونواده نداری،دوست و رفیق نداری

یا آدم دورت نیست.

تنهایی یعنی تنهایی،

یعنی

یه روز کامل از همه بریدی

از همه کشیدی،اعصابت بهم ریخته

داغونی،اشک می ریزی

داد می زنی

اما نه کسی تورو شنیده نه دیده

نه فهمیده.

تنهایی یعنی

یه روز کامل

احساس تنهایی و خفگی می کنی،

در نهایت آشفتگی

منتظر یه زنگ یه حرف

             یه صدا

که باهات حرف بزنه.

که، هه!

حالتو بپرسه

 

تنهایی یعنی همه رو می ریزی تو خودت..

 

دستهایم

روحم

وجودم

خسته ی تنهاییند..

و چشمانم آبستن.

 

کاش جرئت سقط این یاد غم انگیز را داشتم.

اما،

      اما

              این دل لعنتی

                          می خواهد

                                   یادگاری آن لعنتی را.......

 

*دیگه نمی تونم..باید تمومش کنم.این یاد رو نابود خواهم کرد..همین روزها

 

تهی تر از همیشه

           لبریزم از تنهایی...

مثل دانه های برف،

               تنهاییم

                       می بارد در درونم.

برفهای حیاطمان آب شد

          اما من،

           کوه یخ شده ام

                   در قطب جنوب.

 

من سالهاست که با گرما

غریبم.

 

 

 فریادی درونمه که وای از آزاد کردنش.

 

 

 

آسمانو میسوزونه

 

درد دارم خيلي زياد...
دلم هواي آزاد ميخواد..
يه کلبه چوبي وسط کوهستان..اطرافش پر از درخت کاج،
واي که چقدر دلم ميخوادش.
تنها جلو کلبه رو سکوي چوبي نشستي و داري آسمان شب رو نگاه ميکني
و ماه کامل(يا هلال ماه)از پشت نوک درختا معلومه و
نسيم خنکي گونه هات رو نوازش ميکنه،موهاتو ميرقصونه..
و هرچي ياد و خاطره و فکر رو با خودش ميبره....
آخ..

 

شب سیاه،

روز سیاه،

همه چیز سیاه.

همه چیز رنگ سیاهی گرفته

اما سیاهکارانِ این شب و روزها و چیزها

     تظاهر به روشنایی و رنگ میکنند!

 

کاش حداقل سیاه و سفید بود..

           اما سیاهِ سیاه است این روزها..

                        و دریغ از یک جرعه روشنایی..

 

*کاش میتونستم کاری بکنم برای نجات..نجات همه چیزهایی که دارن از دست میرن..برای نجات مردمم،خاکم وخودم.اما به تنهایی هیچ نمیشود کرد در  این سیاه روزها...

 

 

 

حوصله م سر رفته به شدت!چیکار کنم!

یه کم هیجان لازم دارم.

بی حوصله مممممممممممممم

ای ..

دیوونه شدم اااااااااااااااااااااااااااااااااا

 

 

 

                                            scream my name  

  

 

 

 

سردمه.

دارم راه میرم.

بارون میباره.

دستام تو جیبامن و موهام ریختن رو صورتم.

آروم دارم قدم برمیدارم..رو به جلو.

نگاهم مات روبروه و سرد و تنها..

 

دستی دور کمرم حلقه میشود،جسمی دربرم میگیرد.

سرم روی شانه ای خم میشود و چشمانم بسته میشود و قطره ای گرم روی گونه ام جاری..

دستی اشکی را روی گونه خیس بارانم نوازش میکند،آرام.

صدایی در گوشم می آوازد نامم را.

می آساید مرا از یاد.

میخشکاند مرا از باران! گرمم..

 

نگاهم همچنان مات و سرده.

                     میروم همچنان سرد و تنها

                                                 در فکر خیالی لعنتی..

 

 

خیلی وقتا هست

که محتاجی.

      محتاجی به اینکه عشق یه نفرو لمس کنی.

  بودن یک  نفرو داشته باشی.

احساس کنی یکی عاشقته.

           دلخوش شی به اینکه هست.

                          آرومت میکنه.

محتاجی به دونستن اینکه

                           اشکهات به جز خودت واسه یه نفر دیگه م مهمن.

                           غمگینیت رو میفهمه.

                                               نگاهت رو تا ابد میخواد..

 

 

آخ............

 

 

 

خیلی خسته م.

خسته م از زندگی.

واقعن دلم گرفته..

دوست دارم از اینجا برم.

تحمل کردن این اوضاع سخته.

میدونی،

سخته..

خیلی سخته

اینکه تمام تصوراتت درمورد یه نفر اشتباه باشه.

اینکه بفهمی اونقدرهام که فکر میکردی

                                 قهرمان نیست.

کسی که تمام عمرت بتت بود...

 

تنهام و کسی نیست که آرومم کنه....

اینجا فقط منم و افکار درهم و اشک هایی گرم رو گونه م.

 

*درس میخونم و فکر کنم همین تا حالا نجاتم داده وگرنه دیوونه میشدم(حالا نه که نیستم!!)خداییش وقت درس خوندن ذهنم درگیر درسه فقط  فراموش میکنم بقیه مسائلو..باحاله!