♥♣♥ عشـــــق زیــبـــــایی روح است♥♣♥

خـــوابهـایـم گاهــ ـ ــ ـــــی...


زیباتر از زندگـــی ام** مـی شـونــد...


کـاش گـ ــ/ ــاهــی...


بــــــرای همیشه خـــواب مــی مــانــدم

سکوتم تمام حرفهای من است

سکوتم را گوش کن

گریه ات می گیرد

تو نبودی دل به دل راهی نداشت

از خیال عشق آگاهی نداشت

تو نباشی تا قیامت بیکسم

در تمام زندگیم دلواپسم …

من اگر در بندم

یا اسیر سرِ پر درد هنوز

به هوای لب خندان تو لب می‌دوزم

تا مبادا یک دم ، غصه در جان و دلت رخنه کند

آه ای همسفر خسته ی من

به پرستوی سفر کرده ز یار

و به مرغی که درون قفسش هست به دار

سوگند

زندگی شیرین‌است

در هوایی که نفس‌های تو هست...

من سالهاست که مرده ام...

دفن شده ام زیر خروارها خاک از جنس غم...

فرشته نگهبانی دارم با لباسی سپید ...

که روح اماده به پروازم را ارام میکند...

فرشته من نه اسمش نکیر است و نه منکر...

نخ سیگاریست ساکت...

باز خواستت نمی کند ...

وظیفه اش سوختن است و بس...

انقدر می سوزد ...

تا سلول به سلول به خاطرم بیاورد ...

زهر خاطراتت را...

درد یعنی؛ اشکــــــ خشکیـــــده...سکــــوتـــــ گــــوش خــــراش...

افکـــــار در هـــم...تنهــــــایی غـــرق در تاریــــکی...

درد یعنی؛ امشبــــــــــ ...درد یعنی مــــــن....

کافیست جای زخمت را بلد باشند

آنگاه از اعلاترین نمک برایت مرهم می سازند

همان هایی که از جان برایشان مایه می گذاشتی !

ســــــرخـــوشانـــه میخنــــــدم!!!!

شوخــــــی میکنم....آرام و شـــــــــادم!

و هیچــــــکس نمیفهمـــــد چقـــــدر سختــــــــ استـــ....

احســــــاس خفگــــــی کردن...

پشتـــــ این نقـــــــابــــــ لعنتـــــــی!!!

مـــیخـنـدم ! ! !

تظاهــر بـه شـــــــــــــادی مـیکـنـم! ! !

حــرف مـیـزنــم مثـل همـه

امـــا

خیلــــی وقـت اسـت مــرده ام

خیلــــی وقـت اسـت دلم میخواهد

روزه سکــــوت بگیرم

دلم میخواهد ببـــــــــــــــــــــارم

و کسـی نپرسد چـــرا. . . .

زمانی فرا می رسد که خواهی فهمید

بهترین جلوه ی تردید، همین سکوت لعنتی ست

سکوتی از جنس خفقانی مبهم

وحال که ترس جزیی از وجود من دیوانه است مرا باور کن

افسون سبز چشمان سردش را هر از گاهی به یاد میاورم

از نامهربانی اش فرار می کنم و در آغوش محبتش خود را پیدا می کنم

از نگاه های غضب ناکش ناله می کنم و با لحن آبی صدایش آرام می گیرم

خداوندا این چه حکایتی ست؟

ثانیه ای ترس و دقیقه ای آرامش

لحظه ای سکوت و روزی هیجان

هفته ای انتظار و ماهی وصال

نبسته ام به کس دل، نبســـــته کس به من دل

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت. در تهاجم با زمان اتش زدم...کشتم

خدایا …

دلم همراهی می خواهد از جنس خودت!

نزدیـــک؛

بی خطــــر،

بخشــــنده…

بی منّـــــــــــــــــت … !

آمدنت را حیران بمانم،یا رفتنت را مات بنگرم...

بادآورده را باد میبرد، قبول...

دلم را که باد نیاورده بود..!!!

دســت بـــہ دلـــــم نذاریـــــــد !!!
مــــے سوزیــــــد !!!
داغ خیلـــــے چیــز هـــا به دلــــ م مـانده

---

یه وقتایی ؛

یه حرفایی...،

چنان آتیشت میزنه... ،

که دوست داری فریاد بزنی ...

ولی نمیتونی !

دوست داری اشک بریزی،

ولی نمیتونی !

حتی دیگه نفس کشیدنم برات سخت میشه!

تمام وجودت میشه بغضی که نمیترکه،

به این میگن :

"درد بی درمون"

---

هی روزگـــــــــار

مــــن به درک...

خودت خسته نشدی

از دیدن تصویر تکراریه درد کشیدن من؟؟

 

---

عادت کرده ام به این حوالی دل نبندم

من از تبار ثانیه های سکونم..

خاطرم نیست چند سال پیش مرده ام

حرفهایم را کنار گذاشته ام برای نگفتن!

و "دوست داشتن" را برای کوله بار سفری دور

در این حوالی جاده ها به بن بست می رسند

و هیچ مسافری به مقصد نمی رسد...

من عادت کرده ام به این حوالی دل نبندم

به این حوالی که دوستش دارم!

باید عادت کرد..

تــنــهــایــی ایــن نــیــســت کــه هــیــچـکس اطـرافـت نـباشه!

ایـن نـیست کـه با کسی دوســت نـباشی!

این نــیست که آدمی گـوشــه گـیـر باشی!

ایـن نیست که کسی باهـات حـرف نـزنـه!

ایـن نـیـست کـه هیچوقت نـتـونی خوشـحـال باشی!

این نـیسـت که کـسـی دوسـتـت نداشته باشه! تـنـهـایی ، یـه حـس درونیه!

تنهایی یـعـنـی " هیچکس نمیفهمه حالت بده "

شبــ هـآیی هستــ کــ ه بیخــوآب میشوی

درون رختــ خوآب

بــ ه این سو

بــ ه آنســ و

ن ــه فــآیده ندآرد

بــ ه پنجــ ره پنـآه میبری

بــ ه تمـآشـآی خیــآبـآنــی کــ ه هیچ رهگذری ندآرد

شـآید همــ ه گــ م شده اند

مثلــ او...!

ن ـه این نیــزچـآره سـآزنیستـ

بـ ه فنجــآن قهــوه اتـ پنــآه میبری

یـ ک فنجآن قهـوه همــرآه بـآ گرمــآی یک خـآطــره

لیوآن در دستــ تو بــ ه نقطــ ه ای خیره میشوی

بـ ه خود کــ ه میآیی

یک قهــوه ی ســرد بـآ حســـرتی سرد

نــه این قهوه دیگــر نوشیدن ندآرد

بــ ه سمت تلوزیون میروی

بــرنــآمه هـآی بیخــ ود

نـ ه این نیــز تسکین بخشــ نیست

و در نهایت

دیـآزپــآمهـآ و لورازپآمهـآیی کهـ تنهـآ تو را میخورند

سیگــآر

زیرتختــ

زیر هجوم لحظه هـآ

تو + عشق = زندگی
زندگی + تو = آرامش
من - تو = دیوانگی
عشق + دیوانگی = تو
زندگی - تو = مرگ !!!

آنکه ویران شده از یار مرا میفهمد

آنکه تنها شده بسیار ، مرا میفهمد

چه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام

که فقط ریزش آوار مرا میفهمد

اگر روزی داستانم را نقل کردی، بگو:

بی کس بود اما کسی رو بی کس نکرد

تنها بود اما کسی رو تنها نذاشت

دلشکسته بود اما دل کسی رو نشکست

کوه غم بود اما کسی رو غمگین نکرد

شاید بد بود اما برای کسی بد نخواست

" خداحافظی ات "

عجب خرابه ای به بار آورده!

نگاه کن...

مدت هاست در تلاشند

مرا از زیر آوار تنهایی هایم بیرون کشند!

دو رکعت گـــریه برایِ خـــاطـره هـــایم . . یک قنـــوت ســکوتــ برایِ یـــادت . . دو سجـــده بی قـــراری برایِ عشــقِ بربــــاد رفتــه . . یک تشـهد برایِ مــــرگِ دلـم. .!!

برایت گردن بندی از گریه خریدم...!

فراموش نكنی كه گریه هایم گردن توست...!

وقتی نسیتی

 زانوهایم را بغل میگیرم

تا همه بدانند

 آغوشم جای هر کسی نیست...

خوش به حالت آدم!

خودت بودی و حوایت

کسی نبود حوایت را هوایی کند...!

این روزها تلخ میگذرد

دستم میلرزد از توصیفش!

همین بس که:

نفس کشیدنم در این مرگ تدریجی

مثل خودکشی است

با تیغ کُند....

نگران اشکهایم نباش

از لبخندم بترس که معنایش

اشکهای فردای توست

در دنـیـایـی کـه حـتـی روزی

روح خـودم هـم تـرکـم مـیـکـنـد

هـیـچ انـتـظـاری از دیـگـران نـیـسـت

تـَـخــتـے ڪہ هـَـر شـَـب‬‬
تــنــهــا
بــا یــاנِ کــســے روش بــخوابـے
تـَـخــتـــ نـیســـت…
تــابــوتــه…

لا لا بخواب دنــــیا خسیســــه

واســه کمتر کسی خوب می نویســه

یکی داره هزار و یک ســتاره

یکی جز یاد تو هیچــی نــداره

از بــس توو تنـــهایـی
احساسمــــو کشتم
دستاتــــو رد کــــردم
تا وا نشـــــه مشتـم

مث یـــــــــه دیـــوونه
بدجوری مــیخـوامـت
اما بهــــــــــت میـگم
اصلأ نــــــــمیخوامت...

شـبــهـــا زیــــر دوش آب ســــــــرد
رهــــا میکـــنـم بـغـــــض زخـــمـهــایــم را
در حالی که هــــمــــه میگویند :
خــوش به حـــالــَــش …
چه زود فــــــرامــــــوش کـــرد.

ديرگاهيست که تنها شده ام / قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است / باز هم قسمت غم ها شده ام

دگر آئينه ز من با خبر است / که اسير شب يلدا شده ام

من که بي تاب شقايق بودم / همدم سردي يخ ها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنيد / تا نبينم که چه تنها شده ام . . .