گروه کوهنوردی آرین اصفهان

با درود به پیشگاه شما همنوردان عزیز
خرسندیم که در سال 1392 توانستیم در خدمت شما دوستان و همنوردان عزیز در مجمع عمومی سالیانه باشیم.
امید است  با حضور شما سروران گرامی بتوان در به نتیجه رسیدن هر چه بهتر اهداف گروه گامهای محکم برداریم.
با توجه به رای گیری در روز مجمع اعضای هیئت مدیره جدید گروه آرین به ترتیب بیشترین آراء به شرح زیر اعلام میگردد
1-علی فولادی
2-هوشمند امینی
3-هادی اسدی
4-امیرحسین ترابی
5-محمد ریاحی
و همچنین بازرس  آقای رحمت صادقی
با آرزوی موفقیت روزافزون برای تک تک اعضای جامعه کوهنوردی.

صعود سراسری کرگز

گروه آرین به سرپرستی آقای هاشمی

آقایان: رضا فریدنی، رحمت صادقی، محمد خادمی، عباس لدنی و رعنا فرزین

 

جمعه 18.11.92

ساعت 6:30 دقیقه صبح به همراه گروه "پرواز" به سرپرستی آقای عشاقی به سمت میمه راه افتادیم.

تا آقای هاشمی شاهین شهر به ما بپیوندند، ما حلیم شیر خوشمزه یی را تمام کرده بودیم. البته از آش آبادانی که آقای هاشمی در آن سرما داغِ داغ نگه داشته بودند هم چیزی اضافه نماند. جز لکه های برف در دشتهای پهناورِ اطرافِ جاده تا میمه چیزی ندیدم! شاید تنها دلیلش یخ زدن شیشه ی مینی بوس بود که تمام حواسم را مشغول کرده بود. خوب می شد روی لایه ی نازک یخ خط خطی کرد!

اما از همه چیز جالب تر نام نزدیک ترین روستایی بود که پای کوه نشسته بود؛ روستای کامو، با شباهت اسمی عجیبش به نویسنده ی محبوب من آلبر کامو؛  البته قبل از آن روستاهای جوشقان و قالی را رد کرده بودیم و آقای فریدنی برایم توضیح داده بودند که محل تولد و مدفن سهراب سپهری همان جاست؛ جایی که باید نرم و آهسته رفت!

 

عبور باید کرد.

صدای باد می آید، عبور باید کرد.

و من مسافرم ای بادهای همواره!

مرا به وسعت تشکیل ابرها ببرید*

 

نشانه ی جاده ی خاکیِ خروج از جاده ی اصلی، کارخانه ی یک و یک بود وبعد از آن یک کلبه ی گِلیِ سرخ رنگ، که با تک درخت های اطرافش برای همیشه ثبت خواهد شد. اینجا پیاده شدیم و با هیئت کوه نوردی و گروه های دیگری که با یک اتوبوس آمده بودند به هم پیوستیم. ساعت 9 بود که بعد از معرفی و کمی نرمش به سرپرستی خانم؟ از دامنه ی غربیِ دره ای پر برف، به سمت شمال، صعود را آغاز کردیم. جاهایی برف کم بود و لکه لکه قهوه ای کوه پیدا بود. اما جاهایی هم بود که برف نرم بود و زیاد، و برف کوبی لازم؛ بعد از عبور از یک قله ی فرعی، ساعت 10 دقیقه مانده به یک از دور کرگز را دیدیم؛ همزمان ماه شب هفتم هم از پس قله بیرون جهید!. اما نه، کرگز قله ی بعدی بود که یک دکل مخابراتی از دورها معرفی اش می کرد. کرکس هم از میان مه اطرافش سمت راست ما سر در آورده بود.

ساعت 2:20 دقیقه با پیشوازی باد شدید و سرد بهمن ماه پا به قله ی کرگز گذاشتیم. تمام زیباییِ اطراف قله با موج کوه ها بین برف و مه و ابر، زیر پایمان، یک طرف، تماشای دماوندِ سرفراز در دور دست هم بسیار لذت بخش بود.

بعد از چند تایی عکس و مراسم های صعود، فرود را آغاز کردیم. وسط راه نهار خوردیم و تا ساعت 20 دقیقه به 5 تمام راه رفته را باز گشتیم. کمی استراحت و سبک کردن لباس و بعد از آن سپیدیِ پاکِ منطقه را به حال خود رها کردیم و به سمت اصفهان راه افتادیم.

 

*سهراب سپهری  

     

جناب آقای امیر جلوانی

      انتخاب شایسته جنابعالی را به عنوان مسئول کارگروه دره نوردی فدراسیون کوهنوردی جمهوری اسلامی ایران  به شما و جامعه کوهنوردی تبریک میگوییم .

                
                                                               هیئت مدیره گروه کوهنوردی آرین اصفهان

                                                                         

همراهان عزیز
به همت چند تن از همنوردانمان نمایشگاه عکس با موضوع طبیعت در خیابان آمادگاه مجتمع فرهنگی هنری سوره گالری نقش خانه حوزه هنری دایر شده است.
آثار از :علی افتخاری،مجید زراوندی،آریا جعفری واحسان ناجی
گشایش :ساعت 16:00 پنج شنبه 3 بهمن 1392
ادامه نمایشگاه تا 15 بهمن 1392
ساعات بازدید : 9:00 الی 12:00---16:00 الی 19:00

با تقدیر و تشکر از اعضای تیم ملی یخنوردی ایران در مسابقات بین المللی کره جنوبی 2014 و کسب مقام دوم تیمی برای اولین بار در تاریخ یخنوردی ایران
و همچنین حضور پر شور دوست عزیزمان محمدرضا صفدریان که با حمایت گروه کوهنوردی آرین پا به عرصه رقابت های جهانی گذاشت.
با آرزوی موفقیت روزافزون برای محمدرضا صفدریان  عزیز.

محمدرضا صفدریان عضو تیم ملی یخنوردی ایران با حمایت گروه کوهنوردی آرین اصفهان رهسپار مسابقات جهانی یخنوردی کره جنوبی شد.با آرزوی موفقیت برای همنورد عزیزمان.

صعود به قله ی توچال - گروه آرین – به سرپرستی آقای مهرداد ابراهیمی

آقایان: جهانگیر فدوی- مهدی تبریزی دوز- حمید رضا فرزادیان-متین حقیری- علی معقول- خادمی- محمد- عطا الله فروهر- مهدی جعفری- وحید و خانمها:سمیه- سارا موسوی- فریبا و رعنا فرزین.

 

"برفِ نو، برفِ نو، سلام، سلام!

بنشین، خوش نشسته ای بر بام

پاکی آوردی ای امید سپید!

همه آلودگی ست این ایام."*

پنجشنبه 28.9.92 ساعت 7 صبح حرکت از ترمینال کاوه (سیروسفر)

14 صندلی آخر اتوبوس وقتی اختصاصی می شود یعنی اتوبوس منزل دوم ما است؛ ریموت کنترل دمای اتوبوس هم که دست خودمان بود؛ در نتیجه صاف نشستیم تا ساعت 1.5 که ترمینال آرژانتین پیاده شدیم؛ به هیچ مسافر دیگری هم هیچ کاری نداشتیم!

بعد از تعویض لباس و آماده شدن برای حرکت با یک وَن به سمت دربند حرکت کردیم (نمی دانم لازم است تاکید کنم که چند نفر بودیم؟). ساعت 4 بعد از ظهر بود که بعد از کمی بالا رفتن، جایی برای نهار توقف کردیم؛ همان جا بود که هوا دگرگون شد و برف گرفت (در حالی که طبق گزارش هواشناسی قرار بود آفتابی باشد). برف، زیبایی خانه و خیابان را معمولاً دو چندان می کند، اما زیبایی کوهستانیِ دربند را با آن درختان تنومند و مسیر دلنشینش صد چندان می کرد.

"در پسِ ابر و نقاب و پرده، آیا

زمان از نیم روز گذشته است؟

و شب جاودانه آیا

دیگر چندان دور نیست؟"*

با این که برای رسیدن به شیر پلا به شب خوردیم -به خاطر ابر و بارش برف- مسیر چندان تاریک نبود؛ زیبایی ها را هنوز می شد دید، گاهی هم ابری می آمد و ما را در آغوش می کشید. اما پله ها و پل ها یخ زده بود و عبور را سخت تر می کرد، پس مجبور شدیم جایی برای بستن کرامپون متوقف شویم. ساعت 19:25 دقیقه با نور پناهگاهِ شیر پلا از دور، بالاخره ساعتم را دیدم؛ ساعت 8 هم دیگر دورهم نشسته بودیم به گپ و گفت و چایی خوردن، بعد هم شام و پناه بردن به تختِ از پیش رزرو شده ی پناهگاه. دلایل زیادی داشتم برای این که شب را تا صبح بیدار باشم اما بهترین بهانه ام جای خوابم در پناهگاه بود که از آنجا به خوبی می توانستم تهران زیبا و شسته شده به برف را که تا صبح می درخشید تماشا کنم.

 

صبح جمعه 29.9.92 ساعت 5 بیدار شدیم. مراسم آماده شدن برای صعود و صبحانه و غیره وغیره کمی طول کشید. به هر حال 6.5 صبح که حرکت کردیم، ماه هنوز برای ادامه ی سلطنت بر آسمان پا فشاری می کرد  و به خورشید که از مشرق، انگار شب را هُل می داد نگاهی هم نمی انداخت! تا ساعت 7:20 دقیقه که از مرز سایه - آفتاب عبور کردیم و پا به روشنایی گذاشتیم. هنوز آنقدرها ارتفاع نگرفته بودیم و از زیبایی هایی که انتظارمان را می کشیدند خبر نداشتیم، ولی عبور کوهنوردان دیگر از کنارمان با کمی خوش و بش یا درودی، لذت بخش بود.

 10 صبح بعد از کمی استراحت و چند تایی عکس، از جانپناه امیریه راه افتادیم. طول مسیر را پشت به آفتاب بودیم و پشت به شهر تهران و پشت به یک دنیا زیبایی که هر بار به عقب بر می گشتیم حیرت زده مان می کرد؛ نور خورشید کج بر ما می تابید، بخار آب مثل گرد نقره ای که به هوا بپاشی می درخشید و از روی شهر ابرهای تازه می جوشید و یواشکی بالا می آمد و عرض اندام می کرد تا ما را بترساند.

ساعت 12.5 بود که همه جمع شدیم و با مراسم مخصوص گروه آرین پا به قله ی توچال گذاشتیم. دماوند مغرور هم در دور دست سر در ابر فرو کرده بود و رخ به ما نشان نداد که نداد؛ تا 1:15 دقیقه که از سمت غرب (ایستگاه تله کابین) فرود! را شروع کردیم. 4.5 بعد از ظهر بعد از کلی توی صف ماندن به کف رسیدیم، نهار خوردیم (نمازخانه) و آماده شدیم برای حرکت با اتوبوس ساعت 7 به سمت اصفهان، که 1.5 صبح هوایش ریه هایمان را پر کرده بود.

"خام سوزیم، الغرض، بدرود!

تو فرود آی، برفِ تازه، سلام!"*

*شاملو      

اخذ مدرک مربیگری درجه 3 کوهستان از فدراسیون کوهنوردی را به دوست عزیزمان آقای مجید رهنما تبریک عرض می نماییم
با آروزی موفقیت روز افزون برای ایشان