خدایا         دوستت دارم ...

بارالهااااااا  ... 

به من آرامش ده

تا بتوانم آنچه را نمی توانم تغییر دهم درک کنم

دلیری ده

تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم

بینش ده

تا تفاوت این دو را بدانم

مرا فهم ده

بارالها مرا فهم ده

و تا در اعماق وجودم بباوران تمام عشقت را

بارالها

روزگاریست احساس بی توبودن میکنم

مرا دریاب

احساسم را پر ز لطف بی پایانت کن

و تو خود میدانی من مدتهاست که تو را فریاد می زنم

 مرا و نگاهم را و فریادهایم را اجابت کن

بارالها نباشد لحظه ای که تو از من دلگیر باشی و من خرسند باشم

خدای من ، امید من،

تو آرامم باش که بی تو اگر دنیا هم مال من باشد آرامشی نخواهد بود

امشب اگر از آسمان باران ببارد مال تو

 حتی اگر دستی فقط یک گل بکارد مال تو

آغوش سبز خاطره یا دامن رنگین کمان

یا ماه اگر در آسمان جان می سپارد مال تو

در کوچه های حسرتم چیزی ندارم قابلت

هر چیز خوبی چشم من تا می شمارد مال تو

روئید اگر یک اطلسی در شور شیرین دلم

حتی اگر باغ لبم یک غنچه دارد مال تو

با دست خالی یا غزل فرقی ندارد آمدن 

این شعر حرفی با خودش دارد،ندارد،مال تو

در این حال مستی صفا کرده ام

تو را ای خدا من صدا کرده ام

از این روزگاری که من دیده ام

چه شبها خدایا خدا کرده ام

نهادم سر سجده بر خاکت

تو را ای خدا من صدا کرده ام ...

خدایا قمار زندگی را لحظه لحظه باختم

دود وآه شد هر آنچه که ساختم

زکرم کن نظری سوی همه خسته دلان

ما که جز این درگه نکنیم روی به سمت دگران....

خدايا اين گمشده رو به آغوش گرم خانواده برگردان ...

به دنیایی از این جا ساده تر برد

به دنیای گل و نور وترانه

میون لحظه های عاشقانه

تو تنها دلخوشی،تنها امیدی

تو حرفی که نمی گفتم شنیدی

تو با من بودی و من بی تو افسوس

تو خورشیدی و من دنبال فانوس

تو رقص ماه و خورشید و ستاره

خودم رو با تو می دیدم دوباره

میون خواب و بیداری نشستم

هنوز هم پیش چشم های تو هستم

بارالها  ...

نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم نه تو انی که گدا را ننوازی به نگاهی.
در اگر باز نگردد،نروم باز به جایی.
پشت دیوار نشینم،چو گدا بر سر راهی.
کس به غیر از تو نخواهم،چه بخواهی چه نخواهی.
باز کن در که جز این خانه مرا نیست پناهی.

خدا جونم شكرت كه اينهمه خوبي و بخشنده ..

دلخوشم به تو ..

خداوندا تو خیلی بزرگی و من خیلی کوچک
ولی جالب اینجاست که ....
تو به این بزرگی من کوچک را فراموش نمیکنی ؛
ولی من به این کوچکی تو را فراموش کرده ام . . .

******

ًخدا تنها روزنه امیدی است که هیچگاه بسته نمیشود،
تنها کسی است که با ددهان بسته هم میتوان صدایش کرد
و با پای شکسته هم میتوان سراغش رفت
تنها خریداریست که اجناس شکسته را بهتر برمیدارد و بیشتر میخرد
او تنها کسی است که وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت میشود.
زندگیتون سرشار از خداا

توهدفی ، من دنبال توام
تو معبودی ، من عبد توام
توعشقی ، من عاشق توام
تو نوری ، من شب پره توام
تو بال باش ، من پرنده ام
تو ارباب باش ، من برده ام
تو همراه باش ، من رونده ام
تو ناز باشی ، من نیازم
تو آوازباشی ، من یه سازم
خدایا فقط باش ، که بی تومی بازم . . .

خدای من
نه آن قدر پاکم که کمکم کنی و نه آن قدر بدم که رهایم کنی
میان این دو گمم
هم خود را و هم تو را آزار میدهم
هر چه قدر تلاش کردم نتوانستم آنی باشم که تو خواستی
و هرگز دوست ندارم آنی باشم که تو رهایم کنی
آنقدر بی تو تنها هستم که بی تو یعنی “هیچ” یعنی “پوچ”
خدایا هیچ وقت رهـــایم نکن . . .

دوستت دارم

با تو از نابترین لحظه سخن خواهم گفت

دوستت خواهم داشت

هیچ میدانی چیست ؟

لحظه ای نیست که در خاطر من یاد تو نیست . . .

من وجودم به تو مدیون و دلم مامن توست

آرزویم نظری روی تو و دیدن توست

من اگر دور ز تو هستم و دلتنگ شدم

با صدای خوش تو غرق در آهنگ شدم . .

در کجای عادت از آیینه پنهانم بگو

در کدامین چالش از کف رفت ایمانم بگو

با کدامین ظلم غم راهی به قلبم باز کرد

با کدامین صبر شد آخر به لب جانم بگو

با کدامین جلوه دیگر کارم از بودن گذشت

شد کجای باورم تردید مهمانم بگو

در کدامین لغزش افتاد آخر این تنگ غرور

گو کجا این عقل غافل گفت میدانم بگو

گو لگد را در کجا این کاهلی بر بخت زد

یا کدامین سستی ام دزدید سامانم بگو

در کدامین لحظه ام افتاده ام در خاطرات

گفت ساعت در کجای راه می مانم بگو

گو به دور از چشم من کی این گلو بغضی شکست؟

از چه وقتی خواستی اینسان پریشانم بگو

گو عبادت بر خودش این خنده کی آغاز کرد؟

در کدام افطار فرصت رفت از خوانم بگو

در کجا زین نام و از این ننگ من فارغ شدم

در کدامین پر زدن جا ماند انسانم بگو

این طلب کردن چه شد دیگر نشد مطلوب من

گو چه سان مطلوب شد کالای ارزانم بگو

گو رضایت در کجای خواستن گم گشته بود

از کجا فارغ ز هر تشویش امکانم بگو

کشتی میلم کجا یک ساحل آرام یافت

کین چنین بر بحر غم دیگر نمی رانم بگو

این غزل ها از کجا حال رضا را یافتند

من که از خود هم دگر شعری نمی خوانم بگو

                      شاخـه را محکـم گـرفـتـن این زمان بی­‌فایده است
                      بـرگ می­‌ریـزد، ستـیـزش بـا خـزان بی­‌فایده است

                        بـاز می­‌پرسی چـه شـد که عاشق جبـرت شـدم
                       در دل طـوفـان کـه بـاشی بـادبــان بی­‌فایده است

                        بــال وقتی بـشـکـنـد از کــوچ هـم بـایـد گــذشـت
                       دسـت و پـا وقـتـی نـبـاشـد نردبان بی­‌فایده است

                       تـا تـو بــوی زلف­ها را مـی­‌فـرسـتـی بـا نـسـیــم
                        سعی من در سر به­زیری بی­‌گمان بی­‌فایده است

                      تـیــر از جـایی کـه فـکــرش را نمی‌­کــردم رسـیــد
                      دوری از آن دلــبـــر ابـــرو کـــمـــان بی­‌فایده است

                     در مـن ِ عـاشـق تــوان ِ ذره­ای پـرهــیـــز نـیـسـت
                      پـرت کـن مـا را بـه دوزخ،امـتـحــان بی­‌فایده است

                      از نـصـیـحـت کـردنـم پـیـغـمـبــرانـت خـسـتــه­‌انـد
                        حرف موسی را نمی‌­فهمد شبـان،بی­‌فایده است

                      مــن بــه دنــبـــال خــدایـی کـه بــســوزانــد مـــرا
                        همـچنـان می­‌گردم امـا همـچنـان بی­‌فایده اسـت

آخر از جور تو عالم را خبر خواهیم کرد

خلق را از طره‌ات آشفته‌تر خواهیم کرد

اول از عشق جهانسوزت مدد خواهیم خواست

پس جهانی را ز شوقت پر شرر خواهیم کرد

جان اگر باید، به کویت نقد جان خواهیم باخت

سر اگر باید، به راهت ترک سر خواهیم کرد

در غم عشق تو با این ناله های دردناک

اخنر بیدادگر را دادگر خواهیم کرد

هرکسی کام دلی آورده در کویت به دست

ما هم آخر در غمت خاکی به سر خواهیم کرد

تا جهانی در خور شرح غمت پیدا کنیم

خویش را زین عالم فانی به در خواهیم کرد

تا که ننشیند به دامانت غبار از خاک ما

روی گیتی را ز آب دیده تر خواهیم کرد

یا ز آه نیمشب، یا از دعا، یا از نگاه

هرچه باشد در دل سختت اثر خواهیم کرد

لابه‌ها خواهیم کردن تا به ما رحم آوری

ور به بی‌رحمی زدی، فکر دگر خواهیم کرد

چون بهار از جان شیرین دست برخواهیم داشت

پس سر کوی تو را پرشور و شر خواهیم کرد

 چون نامه جرم ما به هم پیچیدند
بردند به دیوان عمل سنجیدند
بیش از همگان گناه ما بود، ولی
ما را به محبت علی علیه السلام بخشیدند
.

آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد

شاید دعای مادرت زهرا بگیرد

آقا بیا تا با ظهور چشمهایت

این چشمهای ما کمی تقوا بگیرد

پایین بیا خورشید پشت ابر غیبت

تا قبل از آنکه کار ما بالا بگیرد

آقا خلاصه یک نفر باید بیاید

تا انتقام دست زهرا را بگیرد

آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد

شاید دعای مادرت زهرا بگیرد


من گریه میریزم به پای جاده ات تا

آیینه کاری کرده باشم مقدمت را

اول ضمیر غائب مفرد کجایی

ای پاسخ آدینه های پر معما

حتمی بی چون و چرا برگرد شاید

راحت شویم از دست اما و اگر ها

آقا نماز جمعه این هفته با تو

پای برهنه آمدن تا کوفه با ما


آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد

شاید دعای مادرت زهرا بگیرد


پایان شبهای بلند انتظاری

آیا برای آمدن میلی نداری ؟ 

من نذر کردم خاک پایت را ببوسم

آیا سر این بنده منت میگذاری

من دل ندادم تا که روزی پس بگیرم

میخواستم پیشت بماند یادگاری

آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد

شاید دعای مادرت زهرا بگیرد

 عزيزم ..

با تو متولد شدم و شايد براي با تو بودن 

 و متولد شدم براي با تو زيستن و با تو عاشق شدن و تا آخرين لحظه هاي عمرم كنارت ماندن

بهترينم

اي تمامي آرامش من

اي همه احساسهاي ناب من

هر لحظه با تو خواهم بود

با تو خواهم ماند و هميشه با تو خواهم زيست و براي هميشه دوستت خواهم داشت

اي باران محبت بر سر من

اي بزرگترين موهبت خدا براي دل كوچك من

اي همه عشق

دوستت دارم

ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﺧﺎﻟﻘﻲ ﺩاﺭﻡ

ﭼﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺧﺪاﻱ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺩاﺭﻡ

ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮاﻧﺪ ﻣﺮا ، ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻴﺪاﻧﺪ ﮔﻨﻪ ﻛﺎﺭﻡ . . .