روزی میرســــــــــــــد
بی هیچ خبری
با کولــــــــــــه بار تنــــــــــــهاییم
در جاده های بی انتهای این دنیای عجیب
راه خواهم افــــــــــــــتاد
من که غریبم
چه فرقی دارد کجـــــــــــــای این دنیا باشـــــــــــم
همــــــــــــه جای جهــــــــــان تنـــــــــهایی با مــــــــــــن اســــــــت....
گاهی وسط یک فکـــــــــــــــــــــــر....
گاهی وســــط خیابان....
سردت می کنند،
داغت می کنند،
خاطرات تمام نمی شوند....
تمامـــــــــــــــــــــــت می کنند....
و این درد کمــــــــی نیست که پشـــــت هیچ خـــــــــــــط تلفنی صدای تو نیـــــــــــست....
به امــــــــید همه ی باور هایت
با عشق مدارا می کـــــــنی و
می گویی
کســــــــــی دیگــــــــــــر می آید
تو که می روی
مـــــــــــــــن می مانم و مــــــــــــــن
بی مدارا....
بی عشق....
به امــــــــــــــید هیچ کــــــــــــــس دیــــــــگردی....
ولـــــــی اونقدر بزرگه که اونی که دلت می خواد رو هیــــــــــــــــچ وقــــــــت نمیبینی....
تا از حرارتش کمی گرم شوم
میخواهم گرمایش قلبم را به آتش بکشد
شاید جبران سردی دستانت و سردی احساست شود
دارم در کنـــــــــــــــارت یـــــــــــــــخ میــــــــــــــزنم....
شیشه نیست که روی آن ها کنیم...
بعد با انگشت یه قلب بکشیم و وایسیم
آب شدنش رو تماشا کنیم و کیف کنیم.
روشیشه نازک دل آدما اگه قلبی کشیدی
باید مردونه پاش وایستی...
قرص آرامم نمی کند
آغوش تو
تنها آرام بخش من است...
