کجايي؟

بيا و بمان...ببين سرم سنگين است بي شانه ي تو!!!

نفس در سينه حبس مي شود بي سينه ي تو!!!

کجايي که ببيني؟

با این که میدانم برای دل خسته هم مرهم نمی شوی

خدایا 

اگر روزی فراموش کردم خدای بزرگی دارم تو فراموش نکن بنده ی کوچکی داری

با نوازشی یا تلنگری آرام ...

وجودت را..همراهیت را..

  مهربانی و بزرگیت را برایم یادآوری کن.!

  خدایـــــــا

 تمام زیبایی دنیایت

درخشندگی مرواریدهایت

بوی مست کننده ی گل هایت

وابی بودن اسمانت

ونماز های خیس از اشک هایم

همه را فراموش کن

فقط گوش سپار میخواهم رازی گویم

که زخمش ازارم میدهد

خدایاا دوستت دارم

ای رب من

واین همان رازیست که به بخاطرش برایت زندگی میکنم....

خدایاااااااااااااا

فریاد هایم انقدر تاریک اند که شاید توصیف تاریکی باشند

خدایا اگر بنده ات هستم

واگر خدای منی

به بنده بودنم و به خداییت قسمت میدهم

که اجازه ندهی که بال های پروازم در زیر غبار دنیا مدفون شوند

من بی نورت بی شورت بی اشک هایم میمیرم

بال هایم کثیف اند

پاکشان کن......خدایا انقدر خسته ام که دستانم توان پاک کردن

غبارهارا ندارد

اشک هایم را مگیر...

من از این همه نعمت فقط اشک هایم رادارم

برای یاری بال هایم

شاید بااشک هایم بال هایم رابشویی....

   خداوندا  

خسته ام !

از فصل سرد گناه و دلتنگ روزهای پاک…

بارانی بفرست چتر گناه را دور انداخته ام !

 کلبه ای می سازم ...

 پشت تنهایی شب زیر این سقف سیاه که به زیبایی دل تنهای تو باشد 

پنجره هایش از عشق سقفش از عطر بهار

 رنگ دیوار اتاقش گل یاس عکس لبخند تو را می کوبم روی ایوان حیاط

 تا که هر صبح اقاقی ها را از تو سرشار کنم همه ی دلخوشی ام بودن توست

 وچراغ شب تنهایی من نور چشمان تو است کاشکی در سبد احساسم شاخه ای مریم بود 

عطر آن را با عشق توشه راه گل قاصدکی می کردم که به تنهایی تو سربزند توبه من نزدیکی 

 وخودت می دانی شبنم یخ زده

 چشمانم در زمستان سکوت گرمی دست تو را می طلبید...!!!

   آرامم..

کنار ِ بغض هایم  

که راه ِ گلو را بسته اند..

بین موج های ساحل  

میخواهم در خیالــــم، نقش پاهایت را

به تصویر بکشم...

نفس میکشم..

تا به جای مرده هاخاکم نکنند..

اینگونه است حال من چیزی نپرس...

مرگ ِانســـان زمـانیســت که نـــه شـــب بهانــه ای بـرای خـــوابـیـدن دارد 

 و نـــه صـــبح دلیلی بـرای بیــــدار شــــدن...!! 

آه که چه ساده؛

 نشستی بر طاق دیوار نازک قلبم؛

 و چه زیبا آن نگاه معصومت را به نگاهم گره زدی

 وچه آرام به من نزدیک شدی؛

 نزدیک تر از حرم نفسهایت، نزدیک تر از این رگ گردن!

 یعنی خدای من شدی؟؟ 

آرامشی؛روحی،که دمیده شدی بر جسم بی جان من،

جان بخشیدی،جان هم توانی ستان! 

آری،شدی خدای من!

کاش میدانستم که چه کسی میخواهد جای خالی مرا برایت پر کند . . .

آیا او به اندازه من دوستت دارم هایش را در گوش هایت زمزمه خواهد کرد ؟!

   گفته باشم … 

 من درد میکشم اما تو چشمهایت را ببند، 

  سخت است بدانم میبینی و بی خیالی … 

 تویی که روزگاری برایم درمان بودی .. 

فقط از تو...     

امشب گریه میکنم 

به یاد تمام چیزهایی که خواستی و بودم...!

که خواستم و نبودی...!

امشب...!!!

به پاس تمام تحقیرهایی که بخاطرت شنیدم

و هنوز شکست نخوردم..

امشب به یاد تو...!!!

 به یاد دل عاشقم..

به یاد طعم تلخ دوست داشتن گریه میکنم.

 “کنج گلویم قبرستانی است پرازاحساسهایی که زنده بگورشده اند،

  به نام بغض….”  

 عشق گم شده من …

  نبودن هایی هست که هیچ بودنی جبرانشان نمیکند،وآدمهائی که هرگز

    تکرارنمی شوند…. 

   وتو آنگونه ای… 

   فقط همین…     

   پشت این چشم ها …

  ابرها درگــــیرند …

  و من … 

        کنار خنده هایتــــــ می مانم … در این دقایق دلتنگی...!   

کاریست که شده

عاشقت شده ام

نه تمام می شود نه کم می آید احساسم

بمان تا عاشقی کنم

....

اما باور کن ، آغوش تــــ♥ــو فقط سهم احساس من است

کنارم که هستی

زمان هم مثل من دستپاچه میشود

عقربه ها دوتا یکی میپرند

اما همین که میروی

تاوان دستپاچگی های ساعت را هم من باید بدهم

جانم را میگیرند ثانیه های

بی تو….

تلخ است

همه فکر کنند سرت شلوغ است و

تنها خودت بدانی که چقدر

تنهایی...

 اگــر دیوانگی نـیـسـت پس چیست ؟

وقتی در این دنیای بـه این بزرگـی 

دلت فقط  هــوای یک نفر را میکند..!

 سردی وجودت را همراه با پائیز غم من به دور ریز وبه شانه هایم تکیه کن...........

 بگذارنغمه ی سبز بهار را درگوش هایت زمزمه کنم......

 می دانم.........

 می دانم که از پائیز بیزاری ..........

 اما من پائیز نیستم که آرزوهایت را به تاراج ببرم.............

 من حدیث روشن بهارم......

 بامن از دردهایت سخن بگو.......

 می خواهم تورا بفهمم........

 می خواهم تو شوم....تا دیگر فراموشم  نکنی.....!

 به حرمت تمام عاشقانه ها 

خوشبحالت "آدم"

روزی می رسد...

که دلت برای هیچ کس به اندازه من تنگ نخواهد شد !!

برای نگاه کردنم ، خندیدنم ، اذیت کردنم...

برای تمام لحظاتی که در کنارم داشتی

روزی خواهد رسید که در حسرت تکرار دوباره من خواهی بود !

من می دانم روزی که نباشم ، 

هیچکس تکرار من نخواهد شد

  گاه و بیگاه خسته میشوم از انتظار , 

  از نبودنهایت آنگاه که باید باشی  

از خیال پردازیهایم تا مرز ِ جنون 

از دیدن ِ گامهایخیالیت که با چشمان ِ همیشه منتظرم حک میکنم  

   بر جادۀ منتهی شده به کلبـۀ قحطی زده از عشقم! 

 و من هنوز عاشقم
 آنقدر که می توانم
 هر شب بدون آنکه خوابم بگیرد از اول تا آخر بی وفایی هایت رابشمارم
 و دست آخر همه را فراموش کنم
 آنقدر که می توانم
 اسمت را روی تمام آبهای دنیا بنویسم
 و باز هم جا کم بیا ورم
 آنقدر که می توانم
 شب ها طوری به یادت گریه کنم که خدا جایم را با آسمان عوض کند!
 و من هنوز عاشقم
 آنقدر که میتوانم
 چشمهایم را ببندم و خیال کنم:هنوز دوستم داری!

 باور تــلـخ نبودنت... 

تاوان کدامین اشتباه بود؟

تو گفتی بمان و من ماندم...

اکنون که تو رفته ای...

من در کوچه های تنهایی به انتظار برگشت تو به بی کسی

خود خیره شده ام...

و نمیدانم اخر چه خواهد شد...

میروی و من نگاهت میکنم...

تعجب نکن که چرا گریه نمیکنم بی تو...

یک عمر برای گریستن وقت دارم...

اما برای تماشای تو همین یک لحظه باقیست...

و شاید همین یک لحظه اجازه زیستن در چشمان تو را داشته باشم

             برای پروانه شدن؛ 

         پیله دستان تو کافیست...

        مرا محکم تر در آغوشت بگیر    

 آغـِـشـتــه بــه تــُـو مے شـَـوَد.... روحـَـمـــ... نــَـفـَـسـَمـــ... بــَـنـد بــَـنــد وجودَمـــــ...

 وَقـــتــے دَر حـِـصارِ دَســتــانــَـتــــــ... بـــوســــه بـــارآنـــــ مے شــَــوَمـــ 

                                             بی بهانه آمدنت  هستم..                                             

                                            هنوز هم دلواپست میشوم                                           

                        و تو نیستی و دلواپست میمانم تا یک شب که دوباره رفتنت را               

                                                     باور کنم                                                      

بهانه ی بودنت کافیست ،

 تا آن روزها که نیستی به انتظار دیدن دوباره ات بنشینم...

گاهی باید دستاشو بگیری تو دستت و ....

فقط یه جمله بهش بگی:

"من واسه یه لحظه بیشتر با تو بودن

حاضرم همه دنیا رو بدم."

 پچ ِ پچ ِ باران را می شنوی؟

  عاشقانه هایش را برای تو فرستاده ست!

  گاه در کوچه می رقصد و پای کوبی می کند!

گاه شیشه ی ِ پنجره ی ِ اتاقت را می نوازد…

  و برای قدم زدن، می خواندت ..

 برخیز و خویش را از غمی که تا مرگ ِ احساس می بردت،

  رها ساز ،

 خیس شو در بارانی که روحت را طراوات می دهد

  باران، همه بهانه است 

 موهبتی ست از سوی ِ خدا گاه، خدا نیز بهانه می کند

 و مست می شود برای بارش ِبوسه هایش

 و تا آغوش بکشد تو رااز همه ی ِ آن لرزه گناهانی 

 که سبب ِ اندوهت می شوند

 آری، سروده ام را بگذار به حساب ِ تب و هذیان        

 اما باور دار 

 کهآغوش ِ او بسیار بزرگ است 

 گاهی به پچ پچ های باران گوش کن .

آمده بودم و در قلبت را زدم ،تو بودی اما در باز نکردی…

حال آمده ای به در خانه ام،من هستم ولی در را باز نمی کنم…

یادت هست؟!

آمدم به در قلبت و آرام گفتم:

«ای بنده ی من!
ای عزیزتر از هر چه آفریده ام!
در را باز کن…
آمدهام تا صدایت را بشنوم…
آمده ام تا همه بدی ها و گناهان و پلیدی ها را از قلبت بیرون کنم…
آمده ام سلطان قلبت شوم…
آمده ام در قلبت جای گیرم و قلبت را بهترینِ قلب ها کنم»

تو پشت در بودی،اما در نگشودی و حرفی نزدی…

حال تو آمده ای به در خانه ام و فریاد می زنی و می گویی:

«ای خدای من!
ای آفریننده ی هر چه هست!
در را باز کن و این غم را از من بگیر…
بگیر که دیگر تاب تحملش را ندارم…»

من پشت در هستم،اما در نمی گشایم…

در نمی گشایم…

می خواهم صدای زیبایت را بشنوم…

می خواهم تو را نزدیکِ خود نگه دارم…

اگر در باز کنم و غمَت را بگیرم، تو می روی…
می روی و از من دور می شوی…
می روی میان شیاطین،هوا و هوس ها و پلیدی ها…
می روی و دیگر بر نمی گردی…

من دوستت دارم و نمی خواهم بروی…

بروی و از من دور شوی…

نمی خواهم تنها رهایت کنم،در میان شیاطین و هوس ها و پلیدی ها…

فریاد بزن…
دعا کن…
مرا بخوان…
گله کن…
درِ خانه ام را بکوب…
اما…
اما نرو و از من دور نشو…
بنده ی عزیزتر از هر چه آفریده ام!

وقتی تو را آفریدم

بر خود احسنت گفتم مگر آیا کسی هم با خدایش قهر میگردد؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی،ببینم؛من تورا از درگهم راندم؟

که میترساندت از من؟!رها کن آن خدای دور آن نا مهربان معبود

آن مخلوق خود را....این منم؛پروردگار مهربانت،خالقت

اینک صدایم کن مرا با قطره اشکی..........

به پیش آور دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم لیک غوغای دل بشکسته ات را دوست دارم

غریب این زمین خاکیم     

ایا عزیزم حاجتی داری؟ بگو...

جز من کس دیگر نمیفهمد...

                                                                      

                                          

 خــدایــا.. 

 دلــم مـرهــمــی مــی خــواهــد از جــنــس خــودت ،

 نــزدیــک ... بــی خـطــر ... بـخـشـنــده ... بــی مــنّـت ... !                                   

                                   

                                        عشق

      همان خداست چون شریکــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی ندارد.....

تو ازکجامی آیـــــی ؟؟؟

از کدامین سرزمین؟؟

از کدامین دیار شکفتن و جوانه زدن ؟

که قفل های دلم را با اشاره می گشایــی.....

که در حریم خلوت عاشقانه ی من تنها جلوه ی یگانه ای..!!

چگونه نرم می آیی؟؟

چگونه نرم آهسته می آیی که من !

منی که در تمام شب بیدارم صدای پایت را نمی شنوم....

ظهورت به دیداری مشتاق آن چنان آرام که هجوم لطیف ترین عطریاس بهارانی..!!!

تو از کجا می آیی؟؟

از کدامین قبیله مهـــرورزی؟؟  

که بر قامت بلند احساسم حلقه های عشق را پیراهنی..!!

ای آشنا با زمزمه های گنگ تنم که پروازانبوه پروانه ها را به تصویر می کشی و

قلبت آشیان تمام ستاره هاست.!

نامت را با من بگو...؟؟؟  

دوست خوبم ازهدیه زیبا و دوست داشتنی بسیار ممنونم واقعا لذت بردم عزیزدلم.