غروب دلها

خداياكفر ميگويم پريشانم پريشانم

چه ميخواهي تو از جانم نميدانم نميدانم

مرا بي انكه خود خواهم اسير زندگي كردي

تو  مسئولي  خداوندا  به  اين  اغازو  پايانم

من ان بازيچه اي هستم كه ميرقصم به هرسازت

تو ميخنديدي از ان ور به اين چشمان گريانم

نه در مسجد نه  ميخانه نه در ديرين نه در كعبه

من ان بيدم كه مي لرزم دگر بر مرگ وايمانم

خدايي .نا خدايي . هرچه هستي غافلي يارا

.كه من ان كشتي بشكسته اي در كام طوفانم

تو اي قادر تواي مطلق  نسوزان خشك وتر باهم

كه من فرياد به نسلي اصي و   قومي پريشانم.

               با تب تنهایی جانکاه خویش 

              زیر باران می سپارم راه خویش

              سیل غم در سینه غوغا می کند

              قطره ی دل میل دریا می کند

              قطره ی تنها کجا دریا کجا 

              دور ماندم از رفیقان تا کجا

              همدلی کو تا شوم همراه او

              سر نهم هرجا که خاطر خواه او

              شاید از این تیرگی ها بگذریم

             ره به سوی روشنایی ها بریم

             می روم شاید کسی پیدا شود

             بی تو کی این قطره دل دریا شود.......

             ساعت ها رو بگذاریدبخوابند بیهوده زیستن

                  نیازی به شمردن نیست.........

                   دنیا رو نگه دارید

   دنیا رو نگه دارید وقتی خواستم زندگی کنم راهم را بستند

  وقتی خواستم ستایش کنم گفتند خرافات است

   وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است

  وقتی گریستم  گفتند بهانست

   خندیدم گفتند دیوانست

   دنیا رو نگه دارید می خوام پیاده شوم..........

       خدایا کفـــــــر میگویم پریشانم پریشانم

       چه دارم تا به تو بخشم نمیدانم نمیدانم

       مرا به انکه خود خواهی اسیر زندگی کردی

       تو مسئولی خداوندا ازاین اغازو پایانم.......  

              

     برای گفتن من شعر هــــم به گل مانده

     نمانده عمری وصدها سخن به دل مانده

      صدا که مرحم فریاد بود

       زخم مرابه پیش دردعظیم دلم خجل مانده

       از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

       گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

        سر گرمه به خود زخم زدن در همه عمرم

        هر لحظه جزاین دسته مرامشغله ای نیست

                    خدایا از تو می خواهم

هر شب قلبم را خاشعانه به ستاره‌های مهربان

 دوردستت می‌آویزم. . .

هنوز هم همواره با زنجیرهای نامرئی شیطان درگیرم. . .

چشمان قلبم همواره در انتظار رویش لطف جان‌بخش

 تواَند. . .

خدایا دوستت دارم...

شهر من : سی سخت

شهر بسیار زیبا وخوش آب و هوای سی سخت با مساحت تقریبی 5/2 کیلومتر مربع با برخورداری از بهترین موقعیت ممکن طبیعی در 35 کیلومتری شمال غرب یاسوج مرکز استان کهگیلویه و بویراحمد به مانند تابلویی زیبا در دامنه سرافراز و پر جاذبه 4409 متری دنا با بوی آویشن و چویل و گیاهان معطر واقع گردیده است برای مسافرت به شهر زیبا و خوش آب و هوای سی سخت می توان از راه های مختلف به این شهر زمردین و شهر میوه ها مسافرت نموده یکی از طریق جاده یاسوج به سی سخت.
آب‌وهوای سی‌سخت تحت تأثیر کوهستان دنا سردسیری است و قسمتی از پائیز و سرتاسر زمستان از برف پوشیده است. و همین امر موجب پر آبی منطقه‌ی سی‌سخت است. و جویبارها و چشمه‌سارهای دائمی از مناطق برفی سرازیر شده و منطقه را سیراب می‌سازد. بزرگترین و پرآب‌ترین چشمه‌اش چشمه «بشو = Bocu» یا چشمه میشی است که در پائین گردنه بیژن قرار گرفته وآب آن زمینهای زراعی ده بزرگ سی‌سخت را آبیاری می‌کند.

عکسهایی از زیبایی های بهشت گمشده ایران: سی سخت

       شهر من  شهر سی سخت

                 زندگی کن تا هـــــــــمه یارت  

                   کنند

       دلبری کن گـــــــــــل سزاورت

                   کنند

       همچوسروی دربیابان سخت

                   کوش

       مسلمی کن حق به دیدارت

                  کـــنند

                           سید حمید صالحی

   دراین دنیایی که مردانش عصا از

   کورمیدزدند من نادان خوش بـاور

    محبت جستجو کردم

     غروب غم ها وطلوع شادیهایت را 

                   خواستارم 

    ا ززنـــــــــــــــدگانیم گله دارد

               جوانیم

    شرمنده ی جوانی ازایـــــــن 

            زنــــــدگانیم 

    دارم هوای صحبت یـــــــاران 

           رفتــــــــــه را

    یاری کن ای عجل که به یاران 

                 رسانیم

       برای انسانهای بزرگ

  بنبستی نیست یاراه

  را خواهند یافت یاراه

    راخواهند ساخت

 درمحفل خود راه مــــــــــده همچو منی را

 افسرده دل.افسرده کنــــــــــد انجمنی را

 ماافسرده دلان ساکن کوی غم ودردیـــــم

 درعشق شکست خورده ولی توبه نکردیم

سرگذشت ادمـــــــــــــای بی حساب

مثل درختیست در زمستان توی خواب

کاش این همه نعمت مال پری بــــــود

انسان بی معرفت کمی خودی بـــــود

       اتش عشق زهر بی سرو پایی مشنو

  که گرگیردت سر به بیابان خواهی نهاد