دُختـ ـرِ پـــ ــآییزی

آن گاه که نوميدی بر جانت پنجه افکنده و رها نمی شوی، به من اميدوار باش. (زمر/53)

آن گاه که سرمست زندگانی دنيا و مغرور به آن شدی، به ياد قيامت باش. (فاطر/5)

آن گاه که در پی تعالی و کمال هستی، نيتت را پاک و الهی کن. (فاطر/5)

آن گاه که دوست داری به آرزويت برسی به درگاهم دعا کن تا اجابت نمايم. (غافر/60)

آن گاه که دوست داری کسی همواره به يادت باشد، به ياد من باش که همواره به ياد تو هستم. (بقره/152)

آن گاه که دوست داری با من هم سخن شوی، نماز را به ياد من بخوان. (طه/14)

آن گاه که روحت تشنه نيايش و راز و نياز است، آهسته مرا بخوان. (اعراف/55)

آن گاه که شيطان همواره در پی وسوسه توست، به من پناه ببر. (مومنون/97)

آن گاه که لغزش ها روحت را آزرده ساخت، در توبه به روی تو باز است. (قصص/67)

به همه کس بگویم...

میترسم...

میترسم یاد بگیرند چگونه دلم را به درد آورند...!!!

دیگر راهی ندارم...

پس خاکش میکنم زیر چهره ی خندانم...

تا همه فکرکنند...

نه دردی دارم ونه قلبی...

یاد بگیر ، قدر هر چیزی را که داری بدانی،

قبل از آنکه روزگار به تو یادآوری کند که:

می بایست قدر چیزی را که داشتی، میدانستی ...

سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوی

سین،سخاوت یک قلب پاک و  بی ریا

لام آن لطافت یک دوستی زلال

الف آن ایمان به وفا داری

ومیم آنمحبت و وفاداری به یک دوست

                                                   صدا از سکوت با معنا تر است

من امروز خیلی خوشحالم ایشاالله وبم بزرگ میشه خوکشل میشه

ناناز میشه

بفرمایید از هرکدومش که دوست دارین از خودتون پذیرایی کنی

آیا باید از چه نوشت؟

از کجانوشت؟

از چه کسی باید بنویسم؟

چگونه؟

چرا باید نوشت؟

برای چه باید نوشت؟

سوالاتی همیشگی در ذهنم

که نمی دانم جواب آن ها چیست

                             هرکجـا هست خدایا به سلامت دارش

*با وقت کشی ............بخت را می کشی 

*ایستگاه مرگ .............جلو تر از ایستگاه آرزوست

*نیوتن افتادن سیب را دید.............سبب را اندیشید

 *وقتی به دنیا آمدم............علت گریه کردنم این بودکه که مرگ در گوشم گفت بعدا به هم میرسیم

مرا به یک خانه قدیمی برد.پیر زنی خمیده ولرزان را نشانم دادوگفت:«این مادر مادر بزرگمه،قدیمی ترین وبا

ارزش ترین چیزی که تو این شهره

با صدای آفتاب چشمم به روز روشن شد

راه چاه را در ته چاه یاد گرفته ایم

پس از سیدن به خط پایان دوندگی روز مفتخر به دریافت نان شب شد.

هرچه همت از من خواسته است،از من ساخته است.

وگرنه مجبور می شوید چیز هایی را که دارید دوست بدارید

خانه ای داشته باشم پر ازدوست

کنج هر دیوارش

دوست هایم بنشیند آرام

گل بگو گل بشنو

هرکسی می خواهد

وارد خانه پر عشق وصفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دل هاست

شرط آن داشتن

دل بی رنگ وریاست

بردرش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانه ما اینجاست

تاکه سهراب نپرسد

(خانه دوست کجاست)

                                     که بیش از توان من است

                      که سکوت را معنا کند

                                          بی صداوبی ترانه 

تابگویم راز خود را

                                          در سکوتی عاشقانه

دوست دارم موج باشم

                                          دردل دریا خروشان

سربه روی ساحل غم

                                          درپی دیدار باران

دوست دارم ابر باشم  

                                          در دل شب ها ببارم

برکویر قلب دنیا

                                         بوته عشقی بکارم

دوست دارم باد باشم

                                         درهیاهوی رسیدن

قاصد شهر خیالی

                                        سوی فردا پرکشیدن

دوست دارم عشق باشم

                                        هرکجا خواهم بتازم

روی دل های پراز غم

                                        قصری از رویا بسازم

اینک اما من نه عشقم

                                       من نه بادم،موج وآبم

آرزو های خیالی

                                       از دیار سرد خوابم

                   دشوارترین کار دنیاست اما...

                                         گاهی خود را به جای دیگران گذاشتن

                                                                               لازم است...

                                                                                             هرچند دلهره آور باشد

  باید به جای یک مادر بود

                        تا احساس اورا دریافت

                             اما صبح خورشید ازتمیزی برق می زند

محو سایه ام بودم

                               که آفتاب ازمقابلم عبورکرد

                                                                       گذشت

اورا ندیدم

                           هرم نگاهش اما

                                                                   هنوز ....می سوزاندم!

كه وقتى چشمتان را از هدف برمى داريد

به نظرتان مى رسد

دیدم زیبا ترین ترانه ها

آواز هایی است

رهایی ازهرآنچه که مرا در بند کرده است

اما چه شدکه دیگر با

اسارت در قلبم ریشه انداخته است

مگر مرا از جنس میله های قفس آفریده اند؟

 که نسبت به کوچک ترین داشته ها شکر گذار باشیم

                         امید زهرکس که بریدیم بریدیم

دل نیست کبوترکه چوبرخوات نشیند

                                 ازگوشه بامی که پریدیم پریدیم

رنجاندن صید خود ازآغاز غلط بود

                                        حالا که رماندیم و رمیدیم رمیدیم

                                                                                (وحشی بافقی)

         غم ها خودشان مارا پیدا می کنند

                            خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است

                          کارم از گریه گذشته است بدان می خندم

چه زیباست وقتی دراوج نشاط وبی نیازی

                         هستی دست به دعا برداری

حیف که دیگر  گذر به این ناگذر تنگٍ دلتنگی های من نمیخوره !

بی ستاره جان  یه چند روزیه من هم بی ستاره شدم  ای کاش ردی نشانی چیزی 

از خود  میگذاشتی برای این  سوراخ سوزنی دل !

ستاره ی من رفت اما هنوز هست ستاره ی من جای خود را به نو شین داد ...

ستاره ی من ستاره ی سهیلی بود برای خودش ... 

منو تو اکنون هر دو بی ستاره ایم !

بربگرد بی ستاره جان ....!

بر گرد ستاره ی قلب من !