لیاقت می خواهد واژه ” ما ” شدن
لیاقت می خواهد ” شریک ” شدن
تو خوش باش به همین ” با هم ” بودن های امروزت
من خوشم به "خلوت" تنهایی ام
تو بخند به امروزم…
من میخندم به فرداهایت....
دلم کوچک است!
کوچک تر از باغچه ی پشت پنجره!
اما آنقدر جا دارد تا برای کسی که دوستش دارم ، نیمکتی بگذارم...
برای همیشه...
صدای قلبم نیست،
صدای پای اوست که شب ها در سینه ام می تپد.
کافیست که خسته شود...
کافیست بایستد....
من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم
چه شبها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نمنم، تو را دوست دارم
نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی
من ای حس مبهم تو را دوست دارم
سلامی صمیمیتر از غم ندیدم
به اندازهی غم تو را دوست دارم
بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم: تو را دوست دارم
جهان یک دهان شد همآواز با ما
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم..
کمی خسته ام...
روحم خسته است...
جسمم خسته است....
نیاز به استراحت دارم
کوتاه .... یا ... بلند....
نمی دانم...
شاید هم بازگشتی نداشته باشم...
"خدا حافظ"
خداحافظ همین حالا ، همین حالا که من تنـــــهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی ، تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگیـــن بــه یاد اون همه تردید
بـــــه یاد آسمونی کـــــه منـــو از چشم تو می دید
اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت سـاده است
نه اینکه میشـــه باور کـــرد دوباره آخـــر جاده است
خداحافظ واســـه اینکـــه نبندی دل بـــه رویــاها
بدونــی بی تـــو و بـــا تـــــو همینه رســم این دنیـا
خداحافظ ... خداحافظ ... همین حالا !
می دانم اگر ســـــــــــــــال ها بر این دیـــــــــــــــوار مجازی بنویسمـــــــــــــــــ ٬
تو نه نوشتـــــــــــــــه هایمـــــــــــــــ را خواهی خوانــــــــــــــد
و نه صدایمـــــــــــــــ را خواهی شنیـــــــــــــــد
امـــــــــــــــا
من برای ســـــــــــــــال ها می نویسمـــــــــــــــــ
سال ها بعد که نمیدانمـــــــــــــــ کجا خواهی بود و در کنـــــــــــــــار چه کسی روز خواهی گذرانـــــــــــــــد؟
تنها می دانمـــــــــــــــ که یاد من خواهی افتـــــــــــــــاد!
افسوســـــــــــــــــــــــــ
من برای ســـــــــــــــال ها می نویسمـــــــــــــــــ
من می نویسمـــــــــــــــ چون شنونده ای ندارمـــــــــــــــ
هیچ گوشی نیستـــــــــــــــ برای شنیدن تنهاییمـــــــــــــــــــــــ
فقط برای تو مینوسم...
نمی دانم شاید فرصت دیگری نباشد برای نوشتن،
شاید این آخرین دل نوشته باشد،
شاید هم شروعی برای عاشقانه های من.
فقط برای تو مینویسم...
تویی که هر لحظه دلتنگت بوده ام.
هر لحظه زندگی ات کرده ام
و حتی یک لحظه نبودت را حس نکردم
چون وجودت را باور کرده بودم
عشقت را...
و
حرف هایت را
فقط برای تو مینویسم....
تویی که زمانی خاص ترین مخاطبم بودی...
حکـــــــــــــــــــــايت من…
حکايت کسي بود که عاشق دريا بود اما قايقـــــــــــــــــــــي نداشت…
دلباخته سفر بود اما همسفـــــــــــــــــــــر نداشت…
حکايت کسي بود که زجر کشيد اما ضجـــــــــــــــــــــه نزد…
زخم داشت اما نناليـــــــــــــــــــــد…
گريه کرد اما اشک نريخـــــــــــــــــت…
حکايت من حکايت کسي بود کـــــــــــــــــــــه…
پر از فرياد بود اما سکوت کرد تا همه ي صداها را بشنـــــــــــــــــــــود…
من تمام هستیم را در نبرد با سرنوشت ٬ در تهاجم با زمان آتش زدم.
من "بهار عشق" را دیدم ولی باور نکردم.
یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم تا همه خوب ها رفتند و خوبی ماند در یادم!
من به عشق منتظر ماندن همه صبر و قرارم رفت.
بهارم رفت....
عشقم مرد....
یارم رفت....
نه به دیروز هایی که بودی فکر میکنم
و نه به فرداهایی که شاید بیایی.
می خواهم امروز را زندگی کنم!
خواستی باش...
خواستی نباش....
(این پست مخاطب خاص داره!)
چِه سَخته هَم ابر باشِه..هَم بارون باشِه ..هَمـ خيابون خيس
اما نَه تــــو باشي... نَه دَستي برا فِشُردن باشِه...
نَه پايي بَراي قَدم زدن....ونَه نگاهي برَا زُل زدن!!
وقتـــــــــــــــــ ــــے که دیگر نبود٬
من به بودنش نیازمند شدم...
وقتـــــــــــــــــ ــــے که دیگر رفت٬
من به انتظار آمدنش نشستم...
وقتـــــــــــــــــ ــــے که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد٬
من او را دوست داشتم...
وقتـــــــــــــــــ ــــے او تمام کرد٬
من شروع کردم!
وقتـــــــــــــــــ ــــے او تمام شد٬
من آغاز شدم!
...و چه سخت است تنها متولد شدن٬
مثل تنها زندگی کردن است،
مثل تنها مردن !
می خواهم شاد باشم!
نه یک روز
بلکه هزاران سال..
می خواهم آواز شاد بودنم چنان در شهر بپیچد
که
رو سیاه شوند
آنان که سر غمگین کردنم شرط بسته اند!
چقدر دلم برای لبخند شیرینت تنگ شده!
لبخندی که حالا فقط از روی قاب می توانم تماشایش کنم..
عشقم..!
بی تو هرگز بهار نخواهد آمد
و
بدون تو پرستوها برنمی گردند!
دیگه هیچ شانه ای نیست که سرم را رویش بگذارم
و هیچ دست مهربانی نیست تا تنها معشوقت را نوازش کند!
بدون تو دنیا را نمی خواهم...
دلم برایت تنگ شده...
کاش میشد برگردی !
حتی فقط برای یک لحظه.....
بهارم دخترم از خواب برخیز
شکر خندی بزن شوری برانگیز
گل اقبال من ای غنچه ناز
بهار آمد تو هم با او بیامیز
بهارم دخترم آغوش وا کن
که از هر گوشه گل آغوش وا کرد
زمستان ملال انگیز بگذشت
بهاران خنده بر لب آشنا کرد
بهارم دخترم صحرا هیاهوست
چمن زیر پر و بال پرستوست
کبود آسمان همرنگ دریاست
کبود چشم تو زیبا تر از اوست
بهارم دخترم نو روز آمد
تبسم بر رخ مردم کند گل
تماشا کن تبسم های او را
تبسم کن که خود را گم کند گل
بهارم دخترم دست طبیعت
اگر از ابرها گوهر ببارد
وگر از هر گلش جوشد بهاری
بهاری از تو زیبا تر نیارد
بهارم دخترم چون خنده صبح
امیدی می دمد در خنده تو
به چشم خویشتن می بینم از دور
بهار دلکش آینده تو...
تقدیم به خودم....
دیگران می پرسند:
بیداری؟؟؟
آری بی "دار"م....
چرا که اگر "دار"ی داشتم
یا قالی زندگیم را خودم می بافتم
یا زندگیم را به "دار" می آویختم و خلاص....!!!
پس بی " دار" بیدارم....
مرا ببخش بی بی بی من
مرا ببخش قندک روشن
مرا ببخش لاله شیشه
مرا ببخش شعر همیشه
مرا ببخش اگر تو را رفیق و یار نبودم
مرا ببخش اگر که غمگسار نبودم
مرا ببخش اگر تو را به باد سپردم
اگر تو را به اوج ترانه نبردم
مرا ببخش اگر تو را به شعر شکستم
اگر بی تو به یاد تو نشستم
من از تو با همه گفتم که گریه بگیرم
من ازتو با تو نگفتم که در تو بمیرم
شب چنان تیره که شب پیدا نیست
عشق اما پیداست.....
سایه ی آمدنت در راه است
روز باید باشد....
تا دوباره دیدن تو ، دست و رویم را نخواهم شست
ای عطر درست....
اشتباه از من بود ...
پررنگ نوشته بودمت....
به سختی پاک میشوی
ولی
پاکت میکنم!!!!
در عجبم..!!!
چرا جنازه ی کسانی که ادعا می کنند بدون ما میمیرند ،
هر روز در آغوش این و آن پیدا میشود...؟؟؟!!!
شیشه ای می شکند
یک نفر می پرسد که چرا شیشه شکست؟؟؟
مادرم می گوید: شاید این رفع بلاست.
دل من سخت شکست....
هیچ کس هیچ نگفت...
با خودم می گویم: ارزش قلب من ازشیشه ی یک پنجره هم کمتر بود...؟؟؟؟
خط زدن بر من ، پایان من نیست!
آغازبی کسی های او هم نیست!
شروع بی لیاقتی اوست...
همیشه بهترین ها برای من بوده و هست...
اگر با من نماند، قطعا بهترین نبود!!!
روز هایم به تظاهر می گذرد...
تظاهر به بی تفاوتی...
تظاهر به بی خیالی...
به شادی...
به این که دیگه هیچ چیز مهم نیست!
اما
چه سخت می کاهد از جانم این نمایش......
وای بر من اگر تو آن گم کرده ام باشی...
که بس دور است بین ما...
توبه می کنم دیگر کسی را دوست نداشته باشم حتی به قیمت سنگ شدن...
توبه می کنم دیگر برای کسی اشک نریزم حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان شود....
توبه می کنم دیگر برای کسی دلتنگ نشوم حتی چند لحظه!!
توبه می کنم دیگر عاشق نشوم...
قلبم را دور می اندازم و برای همیشه به کویر تنهایی سلام می کنم....
اکنون
تو با مرگ رفته ای
و
من اینجا تنها به این امید دم می زنم
که با هر نفسی گامی به تو نزدیک تر می شوم!
این زندگی من است....
