بـهـونـہ

آخر این نشد

این نشد که من در پس گلدان گریه ها

هر شب نهال ناقص شعری را نشا کنم

و تو آن سوی ترانه ها

خواب لاله و افرا و ستاره بینی

دیگر کاری به کار این خیابان بی نگاه و نشانه ندارم

می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها

می خواهم به همان کوچه ی پک پروانه برگردم

باران که ببارد

همان کوچه ی کوتاه بی کبوتر

کفاف تکامل تمام ترانه ها را می دهد

بی خبر نیستم گلم

می دانم که دیگر از آن یادگاری رنگ و رو رفته خبری نیست

می دانم که تنها خاطره ی خنجری

در خیال درخت خیابان مانده است

اما نگاه کن زیبا جان

آن گل سرخ پر پر لای دفترم

هنوز به سرخی همان پنجشنبه ی دور دیدار است

نگاه کن...

همیشه

به انتهای گریه که می رسم

صدای ساده ی فروغ از بی نهایت شب را می شنوم

صدای غروب غزال ها را

صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن

آرام تر که شدم

شعری از دفاتر دریا می خوانم

و به انعکاس صدایم در آیینه ی اتاق

خیره میشوم

در برودت این همه حیرت

کـــجـــا مــــانــــده ای آخــــر؟

مــنــ آنــقــدر نــیــاز دارمَــتــ

کـــہ شــایــد امــشــبــ

عــاشــقــانــہ

بــا ســتــاره هــا

بــہ شــهــر تــو

ســفــر کــنــمــ