نگاه
ذوب می شوم در چشمانت،
جام بیاور،
ذره ای از شراره های نگاهت
را به جام بریز
می خواهم جان بگیرم!؟!
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:43 توسط لیلا ضامنی
|
نفس
وقتی نیستی در انگشتانت نفس می کشم،
رویا می شوم ،
در پیچ و تاب های اندامت نقش می بندم،
دست هایم از تو بارور می شوند،
می رویند میان دهلیزهای سینه ات،
سبز می شوند در حنجره ات،
و در گندمزار نگاهت عابران را به تماشا می کشانند!
رویا می شوم ،
در پیچ و تاب های اندامت نقش می بندم،
دست هایم از تو بارور می شوند،
می رویند میان دهلیزهای سینه ات،
سبز می شوند در حنجره ات،
و در گندمزار نگاهت عابران را به تماشا می کشانند!
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:43 توسط لیلا ضامنی
|
سهم من از تو
در سایه ای کنارت بالا می روم،
بسان پیچکی ،
به دستانت می پیچم
می رسم به شانه هایت،
پناه می گیرم،
دروغی به راست بگو؟
بگو سهم من از شانه های تو خاک نبود،
که با باد عبوس جابجا شود،
بگو سهم من از چشم های تو
بغض آسمان نبود..
بگو سهم من از تو دلتنگی نبود
بگو سهم من از شانه های تو تکانه های باد نبود
بگو به دروغ اما راست بگو...
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:42 توسط لیلا ضامنی
|
بازگشتی نیست
اگر همیشه روزگار بهار بماند،
تابستان جنوب همچنان گرم و پر مهر باشد،
و پائیز هم قول بدهد نارنجی بماند،
زمستان هم هیچ برفی نبارد،
و راهی بسته نشود،
و تمام در و پنجرهای دنیا را باز بگذارند،
باز نمی گردد ....
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:41 توسط لیلا ضامنی
|
نگاه
اندکی درنگ می خواهم،
چشمانت را نگاه دار،
پاسخی می خواهم،
گمراهم نکن،
من بی اشارت چشمانت ،
چهار سوگ را از سر گذرانده ام،
با من به زبان سخن نگو دیگر!
نگاه تو،
زنده ترین زبان دنیاست،
با من با چشم هایت حرف بزن،
من تمام بغض هایم را میان سیاهی چشمان تو، از همه پنهان کرده ام،
اندکی درنگ کن!
با من با چشمانت سخن بگو!؟!
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:40 توسط لیلا ضامنی
|
گلسا
گلسا،خانه ات آباد
سخت جان شده ام،
به خیالم باران های این زمستان
در سلول های این تن رخنه می کند،
اما زهی خیال باطل...
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:39 توسط لیلا ضامنی
|
دلتنگ
سر می رود ،
از این جام لبا لب پر،
دلتنگی
می ریزد به سراچه محبوس
میان استخوان های سینه ام،
محاصره می شود،
بی آنکه رعدی بیاید
می بارد،
تو گویی؛
آسمان دیوانه شده جامه می درد
بر زمینیان...
از این جام لبا لب پر،
دلتنگی
می ریزد به سراچه محبوس
میان استخوان های سینه ام،
محاصره می شود،
بی آنکه رعدی بیاید
می بارد،
تو گویی؛
آسمان دیوانه شده جامه می درد
بر زمینیان...
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:38 توسط لیلا ضامنی
|
اسب
مثل اسبی شده ام
که یالش زخمی است،
نه می دود،
نه شیهه ای می کشد
نمی خرامد که نازی بخرد
نه چهار نعل می رقصد
تنها
به نجابتش آیه آیه راه می رود...
که یالش زخمی است،
نه می دود،
نه شیهه ای می کشد
نمی خرامد که نازی بخرد
نه چهار نعل می رقصد
تنها
به نجابتش آیه آیه راه می رود...
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:37 توسط لیلا ضامنی
|
قطعه
قطعه، قطعه من نبود،
گمشده هم نبود
که پیدا شود،
پازلی آسان بود
چفت شد در من،
گم شد لابه لای روزهایم
حال هی می گردم
در خودم
نه قطعه ای،
نه گمشده ای،
تنها براده هایی جامانده درمن
می خواهم بر کنم،
نمی شود!
آخر قطعه ، قطعه من نبود
که گمشده ام باشد!!!
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:36 توسط لیلا ضامنی
|
