من بامدادم سر انجام.....

درود بر شما دوستان. پس از دیر زمانی زیستن با بیحوصلگی به آغوش شعر افتادم دگر بار. اینبار رباعی. چه شود.

خالی ترم از سکوت هر شب بی تو

محتاج تر از کلام بی لب بی تو

ای آینه  ای خاطره ی تنهایی

این صورت من نیست مرتب بی تو

...وخسته میشوم از سایه ها

        که بر دیوارها و چشمها کشیده میشوند

        کوچه ملتمسانه به پاپوش هایم خیره نشسته بود

                                                  چشمهایت را کم داشتم وگرنه
                                                             
                                                        سایه ام را به چشم کوچه تان میکشیدم
                                                                                                  
                                                                                                    فروردین 89 ایلام
                                                                                                                   سروش

تازه فهمیده ام
دیوارها عاشقتراز منند
عمریست
که عکست را  به سینه میفشرند

                                  سروش (مهر 88 ایلام)

تا بوی خورشید از تن خاک نپریده است
                               
                                بوسه ای از جنس نگاه روانه ام کن

تا رنگ از رخساره ی شب نپریده است
            
                                نوازشی ز جنس کلام نثار من کن

افسوس!
 
   که عطر از تن خاک و
                 
                        رنگ از رخساره ی شب
                                                           پرید!


                                                          
                                                 وخیال روی تو مرا هماره در خیال است.

(سروش) فروردین 88

مرگ اگر مرد است گو پیش من آی             تا در آغوشش بگیرم تنگ تنگ
من از  او  عمری   ستانم   جاودان             او زمن دلقی ستاند رنگ رنگ

درودی دگر دوستان
دگر بار آه و افسوسی بر رخت بر بستن پیری دانشمند و مهربان . چه مایه آه باید کشید از دست دادن این گرانقدر استاد را که ندیده دلداده ی او بودیم. هرچند بر ایشان از پس سالیان ریاضت و شب زنده داری ها رسیدن به وعده ی دیدار با معبود خوشتر از ماندن در این سرای فانی  و انتظار وصل مینماید اما ما به حال خویش میگرییم چه که ایشان را مایه ی مباهات و سربلندی خویش میدانستیم و گر روسیاهمان میخواندند دلخوش به سپید رویی آن پیر مهربان بودیم. روحش شاد و قرین آمرزش حق.

خیال روی تو همچون نسیم شبانگاهان تابستان
                                                    
                                                          که پرده را به رقص درآرد و بر تن تب زده ای شبزده گذر کند
                                                                          
                                                                            مرا درحضیض ذلت عشق  به تبسم وا میدارد
خیال اخم های تو در فرسنگ های واپسین
                                                      
                                                          ره آوردیست که دندانهایم را به رقص وا میدارند و
                                                                       
                                                                           نسیمی که آنک طوفان را به استهزا میخواند و
                                                                                                       
                                                                                                    تلخ میگذرد
                                                                    
                                                                همه را مانده ام که چه خوانم
        
 
                                                                                                 هذیان روزگاران عاشقی

اردیبهشت 88 ایلام  (سروش)

بر ماندن نایافته ی یافته

                              که هنوز نایافته اش را نیافته

                                                                    پای مفشار!

                                                                                نایافته را یافت خواهد شد

                                                       بدان سان که تو او را و او ...؟

رندی را بدان گونه که تو در باوری

تصاحبی در کار است!

خفتن در خنکای سایه ی درختی از آن دگران را ماند که در وحشت فریادی طلبکارانه

هر روز هر لحظه قیلوله ی آرامت را پریشان سازد و

کابوسی مدام که تنها راه پریدن از آن

ترک گفتن است!

بر ماندن نایافته نیافته پای مفشار!

 

 

                                                                          

                                                                                                                            سروش

دلم پنبه ی حلاجان شد از سودای روی تو
رخم زرد و تنم لرزان شد از دیدار موی تو

بزن بر پنبه ها حلاج که بر من این چه خوش باشد
که گردم بالش و هر شب بخوابم من به بوی تو

( سروش )
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
درود تان باد .نخستین تجربه ی من در ورطه ی ادب کلاسیک ( در دوبیتی ) بود که نگاشته ام و به دوستان وسروران گرانقدر عرضه داشته ام.

آنقدر به ليلي مي خندم
                               آنقدر
كه به گريه افتد و به پاهاي مجنون
                                 كه مرا از اين خنجر خنده ها رها ساز.