بانوی عشق

اما امان از روز دل کندن که میبارد به سویت تاریکی وغم محنت و ناشادی

امروز همان روز سر تا پا سیاهی و غم و ناامیدی

وقتی از چشم تو افتادم دل مستم شکست
عهد و پیمانی که روزی با دلت بستم شکست
ناگهان دریا! تو را دیدم حواسم پرت شد
کوزه ام بی اختیار افتاد از دستم شکست
در دلم فریاد زد فرهاد و کوهستان شنید
هی صدا در کوه،هی “من عاشقت هستم” شکست
بعد ِ تو آیینه های شعر سنگم میزنند
دل به هر آیینه،هر آیینه ایی بستم شکست
عشق زانو زد غرور گام هایم خرد شد
قامتم وقتی به اندوه تو پیوستم شکست
وقتی از چشم تو افتادم نمیدانم چه شد
پیش رویت آنچه را یک عمر نشکستم شکست

کاش میشد لحظه ای پرواز کرد، حرفهای تازه را آغاز کرد،کاش میشد خالی از تشویش بود،برگ سبزی تحفه درویش،کاش تا دل میگرفت و میشکست،عشق میامدکنارش مینشست،کاش با هر دل،دلی پیوند داشت،هر نگاهی یک سبد لبخند داشت،کاشکی لبخندها پایان نداشت،سفره ها تشویش آب ونان نداشت،کاش میشد ناز را دزدید وبرد،بوسه را باغنچه هایش چیدوبرد،کاش منهم یک قناری میشدم،درتب آوازجاری میشدم،بال در بال کبوتر میزدم، آنطرفترها کمی سر میزدم،باپرستوها غزل خوان میشدم،پشت هرآواز پنهان میشدم،آی مردم من غریبستانیم،امتداد لحظه ای بارانیم،شهر من آنسوتراز پروازهاست،در حریم آبی افسانه هاست،شهر من بوی تغزل میدهد،هرکه می اید به او گل میدهد،دشتهای سبز وسعت های ناب،نسترن،نسرین،شقایق،آفتاب باز این اطراف حالم را گرفت،لحظه پرواز بالم را گرفت،میروم آنسو ترا پیداکنم،در دل آیینه جایی واکنم......به امید اینکه همه ما به آرزوهامون برسیم

آمد آن شاهد دل برده و جان بازآورد

                             جانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد

اشک غم پاک کن ای دیده که در جوی شباب

                              آب رفته است که آن سرو روان بازآورد

         نوجوانی که غم دوری او پیرم کرد

                              باز پیرانه سرم بخت جوان بازآورد

    گل به تاراج خزان رفت و بهارش از نو

                              تاج سر کرد و علیرغم خزان بازآورد

   پرئی را که به صد آینه افسون نشدی

                              دل دیوانه به فریاد و فغان بازآورد

 دست عهدی که زدش بر در دل قفل وفا

                           درج عفت به همان مهر و نشان بازآورد

 تیر صیاد خطا رفت و ز دیوان قضا

                             پیک راز آمد و طغرای امان بازآورد

     شهریارا ز خراسان به ری آوردش باز

                             آن خدائی که هم او از همدان بازآورد

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم

                                 روزی سراغ وقت من آئی که نیستم

           در آستان مرگ که زندان زندگیست

                                   تهمت به خویشتن نتوان زد که زیستم

   پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل

                                   یک روز خنده کردم و عمری گریستم

طی شد دو بیست سالم و انگار کن دویست

                               چون بخت و کام نیست چه سود از دویستم

      گوهرشناس نیست در این شهر شهریار

                                 من در صف خزف چه بگویم که چیستم

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودم

                        خانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

  آن که می خواست برویم در دولت بگشاید

                              با که گویم که در خانه به رویش نگشودم

آمد آن دولت بیدار و مرا بخت فروخفت

                           من که یک عمر شب از دست خیالش نغنودم

    آنکه می خواست غبار غمم از دل بزداید

                               آوخ آوخ که غبار رهش از پا نزدودم

                            که به پایش سر تعظیم به شکرانه نسودم

 ای نسیم سحر آن شمع شبستان طرب را

                           گو به سر می رود از آتش هجران تودودم

جان فروشی مرا بین که به هیچش نخرد کس

                           این شد ای مایه امید ز سودای تو سودم

به غزل رام توان کرد غزالان رمیده

                              شهریارا غزلی هم به سزایش نسرودم

                           چه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری

به شب سیاه عاشق چکند پری که شمعی است

                              تو فروغ ماه من شو که فروغ ماه داری

               بگشای روی زیبا ز گناه آن میندیش

                                    به خدا که کافرم من تو اگر گناه داری

         من از آن سیاه دارم به غم تو روز روشن

                             که تو ماهی و تعلق به شب سیاه داری

              تو اگر به هر نگاهی ببری هزارها دل

                           نرسد بدان نگارا که دلی نگاهداری

              دگران روند تنها به مثل به قاضی اما

                                  تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری

   به چمن گلی که خواهد به تو ماند از وجاهت

                               تو اگر بخواهی ای گل کمش از گیاه داری

                به سر تو شهریارا گذرد قیامت و باز

                                چه قیامتست حالی که تو گاه گاه داری

ای گشته نهان از من پیدات همی جویم

                                  جای تو نمی‌دانم هرجات همی جویم

                                  از من چو شوی پنهان پیدات همی جویم

 اندر سر هر مویی از تو طلبم رویی

                                 هر چند نیم زیبا زیبات همی جویم

  چون تو به دلی نزدیک از چه ز تو من دورم

                               هر جا که رود این دل آنجات همی جویم

  ز آن پای تو می‌بوسم کانجاست سر زلفت

                              یعنی سر زلفت را در پات همی جویم

 هر چند تو پیدایی چون روز مرا در دل

                           من شمع به دست دل شبهات همی جویم

 با دنیی و با عقبی وصل تو نیابد سیف

                          دل از همه برکندم یکتات همی جویم

گر تو پنداری که جز تو غمگسارم نیست هست

                    ور چنان دانی که جز تو خواستگارم نیست هست

  یا بجز عشق تو از تو یادگارم هست نیست

                       یا قدم در عشق تو سخت استوارم نیست هست

 یا بجز بیدادی تو کارزارم هست نیست

                       یا به بیداد تو با تو کارزارم نیست هست

 یا سپید و روشن از تو کار و بارم هست نیست

                       یا سیاه و تیره بی تو روزگارم نیست هست

                       یا در اندوه فراقت دل فگارم نیست هست

                          یا وصالت را شب و روز انتظارم نیست هست

  گر دگر همچون سنایی صید زارم هست نیست

                    یا اگر شیریست او آنگه شکارم نیست هست

عاشقی دانی چه باشد؟ بی‌دل و جان زیستن

                     جان و دل بر باختن، بر روی جانان زیستن

سوختن در هجر و خوش بودن به امید وصال

                     ساختن با درد و پس با بوی درمان زیستن

                      از حیات خود به جانم، چند ازین سان زیستن؟

                       مرگ خوشتر تا چنین با درد هجران زیستن

                         نزد تو مردن به از تو دور و حیران زیستن

بر سر کویت چه خوش باشد به بوی وصل تو

                         در میان خاک و خون افتان و خیزان زیستن؟

                        بی‌دلان را مرگ باشد بی‌تو، ای جان، زیستن

 هان! عراقی، جان به جانان ده، گران جانی مکن

                           بعد از این بی‌روی خوب یار نتوان زیستن

نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی

                                         دلم بی‌تو به جان آمد، بیا، تا جان من باشی

      دلم آنگاه خوش گردد که تو دلدار من باشی

                                        مرا جان آن زمان باشد که تو جانان من باشی

به غم زان شاد می‌گردم که تو غم خوار من گردی

                                        از آن با درد می‌سازم که تو درمان من باشی

    بسا خون جگر، جانا، که بر خوان غمت خوردم

                                        به بوی آنکه یک باری تو هم مهمان من باشی

    منم دایم تو را خواهان، تو و خواهان خود دایم

                                    مرا آن بخت کی باشد که تو خواهان من باشی؟

         همه زان خودی، جانا، از آن با کس نپردازی

                             چه باشد، ای ز جان خوشتر ، که یک دم آن من باشی؟

            اگر تو آن من باشی، ازین و آن نیندیشم

                                        ز کفر آخر چرا ترسم، چو تو ایمان من باشی؟

           ز دوزخ آنگهی ترسم که جز تو مالکی یابم

                                  بهشت آنگاه خوش باشد که تو رضوان من باشی

 فلک پیشم زمین بوسد، چو من خاک درت بوسم

                                    ملک پیشم کمر بندد، چو تو سلطان من باشی

       عراقی، بس عجب نبود که اندر من بود حیران

بیا، که بی‌تو به جان آمدم ز تنهایی

                                               نمانده صبر و مرا بیش ازین شکیبایی

  بیا، که جان مرا بی‌تو نیست برگ حیات

                                               بیا، که چشم مرا بی‌تو نیست بینایی

          بیا، که بی‌تو دلم راحتی نمی‌یابد

                                                     بیا، که بی‌تو ندارد دو دیده بینایی

      اگر جهان همه زیر و زبر شود ز غمت

                                           تو را چه غم؟ که تو خو کرده‌ای به تنهایی

حجاب روی تو هم روی توست در همه حال

                                                  نهانی از همه عالم ز بسکه پیدایی

         عروس حسن تو را هیچ درنمی‌یابد

                                                      به گاه جلوه، مگر دیدهٔ تماشایی

        ز بس که بر سر کوی تو ناله‌ها کردم

                                               بسوخت بر من مسکین دل تماشایی

        ندیده روی تو، از عشق عالمی مرده

                                                    یکی نماند، اگر خود جمال بنمایی

            ز چهره پرده برانداز، تا سر اندازی

                                                      روان فشاند بر روی تو ز شیدایی

به پرده در چه نشینی؟ چه باشد ار نفسی

                                                     به پرسش دل بیچاره‌ای برون آیی!

        نظر کنی به دل خستهٔ شکسته دلی

                                                      مگر که رحمتت آید، برو ببخشایی

                 دل عراقی بیچاره آرزومند است

                                                  امید بسته که: تا کی نقاب بگشایی؟

نسيم دلکش کويت

مرا از عشق مي راند

ولي تنها ترين شبنم

سرود عشق مي خواند

 من اما چشم هايم را

براي عشق مي شويم

و با هر قطره ي اشکم

تو را در عشق مي جويم

 ولي افسوس     که باور

نداري هر چه مي گويم

فریبا شش بلوکی

دوستت دارم را

من دل آویز ترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است

دامنی پر کن از این گل که بری خانه ی دشمن

که فشانی بر دوست

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست.

تو هم ای خوب من این نکته به تکرار بگو.

این دل آویز ترین شعر جهان را همه وقت

نه به یک بار و به ده بار ؛ به صد بار بگو

"دوستت دارم " را با من بسیار بگو.

" دوستم داری " را از من بسیار بپرس.

                                             فریدون مشیری

سخت آشفته و غمگین بودم…

به خودم می گفتم:

بچه ها تنبل و بد اخلاقند

دست کم میگیرند

درس ومشق خود را …

باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم

و نخندم اصلا

تا بترسند از من

و حسابی ببرند…

خط کشی آوردم،

درهوا چرخاندم...

چشم ها در پی چوب، هرطرف می غلطید

مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !

اولی کامل بود،

دومی بدخط بود

بر سرش داد زدم...

سومی می لرزید...

خوب، گیر آوردم !!!

صید در دام افتاد

و به چنگ آمد زود...

دفتر مشق حسن گم شده بود

این طرف،
آنطرف، نیمکتش را می گشت

تو کجایی بچه؟؟؟

بله آقا، اینجا

همچنان می لرزید...

” پاک تنبل شده ای بچه بد ”

" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"

” ما نوشتیم آقا ”

بازکن دستت را...

خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم

او تقلا می کرد

چون نگاهش کردم

ناله سختی کرد...

گوشه ی صورت او قرمز شد

هق هقی کرد و سپس ساکت شد...

همچنان می گریید...

مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله

ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد

زیر یک میز، کنار دیوار،
دفتری پیدا کرد ……

گفت : آقا ایناهاش،
دفتر مشق حسن

چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود

غرق در شرم و خجالت گشتم

جای آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود

سرخی گونه او، به کبودی گروید …..

صبح فردا دیدم

که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر

سوی من می آیند...

خجل و دل نگران،
منتظر ماندم من

تا که حرفی بزنند

شکوه ای یا گله ای،
یا که دعوا شاید

سخت در اندیشه ی آنان بودم

پدرش بعدِ سلام،
گفت : لطفی بکنید،
و حسن را بسپارید به ما ”

گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟

گفت : این خنگ خدا

وقتی از مدرسه برمی گشته

به زمین افتاده
بچه ی سر به هوا،
یا که دعوا کرده

قصه ای ساخته است

زیر ابرو وکنارچشمش،
متورم شده است

درد سختی دارد،
می بریمش دکتر
با اجازه آقا …….

چشمم افتاد به چشم کودک...

غرق اندوه و تاثرگشتم

منِ شرمنده معلم بودم

لیک آن کودک خرد وکوچک

این چنین درس بزرگی می داد

بی کتاب ودفتر ….

من چه کوچک بودم

او چه اندازه بزرگ

به پدر نیز نگفت

آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم

عیب کار ازخود من بود و نمیدانستم

من از آن روز معلم شده ام ….

او به من یاد بداد درس زیبایی را...

که به هنگامه ی خشم

نه به دل تصمیمی

نه به لب دستوری

نه کنم تنبیهی

***

یا چرا اصلا من
عصبانی باشم

با محبت شاید،
گرهی بگشایم

با خشونت هرگز...

    با خشونت هرگز...

             با خشونت هرگز...

 من وشب وتنهای

من وشب ودرد

من وسکوت سرد

دیر زمانیست که جای خالیت را احساس میکنم

از ان زمان که رفتی

وپشت سرت را کوله باری از خاطرات به جای گداشتی

برای من جز اندوه وحسرت چیزی باقی نماند

روز اول ناله و نفرین بدرقه راهت کردم

ولی کمی که گذشت تو را به خدا سپردم 

وبعدتر ها برایت ارزوی سلامت وموفقیت

هنوز به یادت هستم

نمیگویم هرلحظه ولی گاه گاه گاهی نه بیش از ان

هرروز یاد تو از خاطر دلم میگذرد

وشبها جز تنهایی کسی همنشین من نیست

تو نمیگذاری کسی به خلوت دلم وارد شود

دلم را ان روزها به نام خود کردی و یادت رفت هنگام رفتن انرا به من

باز پس دهی

حالا من مانده ام بی دل بی تو بی یار

ساده که میشوی

همه چیز خوب میشود

خودت
غمت
مشکلت
غصه ات
هوای شهرت
آدمهای اطرافت
حتی دشمنت
یک آدم ساده که باشی
برایت فرقی نمیکند که تجمل چیست
که قیمت تویوتا لندکروز چند است
فلان بنز آخرین مدل ، چند ایربگ دارد

مهم نیست
نیاوران کجاست
شریعتی و پاسداران و فرشته و الهیه
کدام حوالی اند

رستوران چینی ها
گرانترین غذایش چیست


ساده که باشی

همیشه در جیبت شکلات پیدا میشود
همیشه لبخند بر لب داری
بر روی جدولهای کنار خیابان راه میروی
زیر باران ، دهانت را باز میکنی و قطره قطره مینوشی

آدم برفی که درست میکنی
شال گردنت را به او میبخشی


ساده که باشی

همین که بدانی بربری و لواش چند است
کفایت میکند
نیازی به غذای چینی نیست
آبگوشت هم خوب است
ساده که باشی
آدمهای ساده را دوست دارم

بوی ناب آدم میدهند

من سکوت خویش را گم کرده ام
لاجرم در این هیاهو گم شدم

من ، که خود افسانه می پرداختم
عاقبت افسانه ی مردم شدم

ای سکوت ، ای مادر فریادها
ساز جانم از تو پر آوازه بود

تا در آغوش تو ، راهی داشتم
چون شراب کهنه ، شعرم تازه بود

در پناهت برگ و بار من شکفت
تو مرا بردی به شهر یادها

من ندیدم خوشتر از جادوی تو
ای سکوت ، ای مادر فریادها

گم شدم در این هیاهو ، گم شدم
تو کجایی تا بگیری داد من؟

گر سکوت خویش را می داشتم
زندگی پر بود از فریاد من

فریدون مشیری

خدایا کجایی؟

حق من این نیود خدایا

نبود که من در مرداب سیاه زندگی دست وپا بزنم

وهر روز در سیاهی زندگی دست و پا بزنم

خدایا کجایی

چرا چرا چرا

دنیایش پر از عشق و شور

مردمانش پاک وساده
به لقمه ای نان درزیر سقف کاهگلی باران خورده قانع

خدایا یکباره چه بر شهرم رفت که زنانش به جای پختن اش محبت

وخورانیدن شیر عشق

به کودکانش به تن فروشی پناه بردند و

مردانش به جای اوردن سفره نان

پر از مهر به خانه

به شهوت وهوس رانی مشغول چه شد ان اسمان

که باران رحمت بر شهرم میبارید

ودر انتظار امدن زورق شکسته نسیم

خبر امدنش را از صبا شنیده بودم

گفت که میاید وبا خود امید را به تحفه میاورد

میاید و رنگ شادی را به ما میبخشد

او امروز یا فردا خواهد امد وازادی را به شهر

بشارت میدهد

شهری که دیریست شادی و شور از ان 

رخت بر بسته و غبار دلتنگی وسیاهی بر ان نشسته

شهری که به ان وعده عشق را دادند ولی

عشق را کشتند انسانیت مرد

وپرنده ازادی پر کشید

خسته ام از اینهمه تردید

از اینهمه رنگ

از جاه ومقام

خسته ام از شنیدن جیر جیر جیرجیرکها در شبهای تنهایی

خسته از بودن ونبودن ادمکها

خسته از درد از رنج

از شب سیاه انتظار انتظار انتظار

انتظار سوسویی از دور از پشت دیوارهای بلند غبار گرفته

انتظار کسی که میاید ونمیاید

انتظار تو که چشمانت را به روی من بسته ای

منتظر خواهم ماند تا

شاید روزی از رنگ وریای جاده ها خسته وبه سویم پرواز کنی

ای عشق