پـــــــــــــــــــــــر پـــــــــرواز

آدمـــ ها دور بشوند از دل نمی روند...
آدمـــ ها گاهی نزدیکند ولــی با یکـــ حرفـــ
با یکـــ کلمهـــ
با یکـــ جملهــ بهــ راحتی از دل می روند ...
بهــ راحتی...

وقتی کسی نشستهــ گوشهــ ی مبل
زانــوانش را جمع کردهـ در آغوشش و سرش را کـج گرفتهـ
 و آرامــــ آرامــــ لیوان چاییــ اش را به لبش نزدیکـــ می کند
 و یکــ در میان یکـ جرعهــ می نوشد. بدان کهــ دلشــ گرفتهـ...
 حتیــ اگــر لبخندی روی لبش باشد
حتی اگــر چیزی نگوید و به تلویزیون نگاهــ کند
 دلش می خواهــد بیایی٬ دستتــ را دورش بیندازی
سرش را روی شانهــ اتـــــ بگذاری و سکوتــــ کنی
 از آن سکوتــ هــــا کهــ کلی حرفــ دارد
از آن سکوتـــ ها که آخرش آدمــــــ احساس می کند ساعت ها حرفــ زدهــ و خالی شدهــ
 از آن سکوتــ ها که دلتــ را٬ وجودتـــ را٬ روحتـــ را آرامـــــــ می کند.

گاهی دلتــــ میخواهــدکنارش بنشینی
سرتــــــــ را روی پاهایش بگذاری
از میهماتـــــــ ذهـــن کودکیتـــــــــــ بــرایش بگـــویی
و او با صــبوری مادرانهـــ ساعتها برایتـــ حرفـــ بزند
 و حرفـــــــ بزند
 و حرفـــــــــــــــــ بزند ...

چمدان او را میپیچید کهــ بغضش گرفتـــــ
باز همــــ باید مثل همیشهـــــــ بهــ جــای بغض لبخند صورتش را میپوشاند
تا خواستـــ اشکش سرازیر شود
دستی بهـــ چشمانش مــــــالید
و گفتــــــــ
نمیدانمـــــ چـــــرا چشمانمـــ میسوزند؟
حالا اگر اشکــی از چشمانش میریختـــــ تقصیر سوزش چشمـــانش بود
نفسی عمیق کشید
زیر چشمانش را پاکــــــــ کرد و با لبخند گفتـــــــ
خبــــــ دیگهــ چیا موندهــ؟

نتـــــــــــرس...
دستتـــــــ را در دستــــــ من بدهــ
یکــــــ نفس عمیق بکش
چشمانتـــــــــ را ببند
و کمـــــــی در فصــــــل تنهاییمــــ  قدمــــــــ بـــزن
نتـــــــــــرس...
قــول میدهمـــــ به قابـــــ عکس برگردانمتـــــــــــ!

گاهـــــــــی دلتـــــــــــ میخواهد
بغضتـــــــــــ را بـــــــالا بیاوری
و خـــــــــلاص...

دنیـــای من همـــ عجیبـــ شدهــ استـــــــــــ
شبـــــــــ کهــ میشود
این ذهــــــن دربــــــــــــــو داغـــان خــلاقیتش میگیرد
چشمانمـــــــــــ برق میزنند
و دنیای دیگــــری را میبینند
آن دنیایـــــــی کهــ آغوش تو با تمامـــ کوچکــی اش وســـیع تریــن جـــای دنیــا بود
شانهــ های تو مرهمـــــــــ اشکــــ های شوق بود
و دل تو جایگاهـــ من بود
روز کهــ میشود چشمانمـــــــ باز همــــــ جور دیگری میبینند
امـــا اینــــــبار آغوشتـــــــــ نا امن تریـــن جـــــای دنیاستــــــــــــــ
شانهــ هایتـــــــــ نالایق ترین مکان
و دلتـــــــ جایگاهــ سنگـــــــ و آهـــــــــن...

اینجــا من هستمـــ و شهری در زیــر پاهایمــــــــــــــ
اینجــــا من هستمـــ و یکــــــــــــ لیوان چــای بهـــــــــار نــارنج
اینجـــــا من هستمـــ و چراغ هــای شهــــــــر
اینجـــــــا من هستمـــ و دودهـــــــــای سیگــار
اینجـــــــــا من هستمـــ و سکوتــــــــــ شبـــــــــــ
اینجـــــــــــا من هستمــــ و ...
دلــــــــــــــــی کهــ آنجــــــــــــــــــــــــاستـــــــــــــــــ

گاهیــ کلافهــ میشوی
از بودن هـــــا
از نبودن هـــــــا
از رفتن هــــــــــــــا
از نرفتن هــــــــــــــــــا
از ماندن بعضی هــــــــــــــا روی وسط ترین نقطهــ ی زندگیتـــــ
انانی کهــ نهــــ پای رفتــــــــن دارند و نه توان مـــــــــــاندن...

خوابـــ  های پریدهــ امـــــ را بــــرگردان
دلمـــــ میخواهد تنهــا برایـــ یکــــ شبــ
چشمانمــــــ را ببندمـــــ
بیــ انکهــ تو را ببینمـــــــ...

انهـــــــــا چهــ میفهمند؟
آریـــ ...
منـــ  بــا تو ساعتـــ ها از تهـ دل میخندمـــ و حرفــــــــــ میزنمــ ...
امـــا با نگاهیـــ بهــ بالای سرمــــــــــــــــــــــ
نـــاگهان همهـــ ی خوشی ها ارامـــــــــ ارامــــــــ محــــــــو میشوند
سیگــــــــــــار پشتــــــــــــ سیگــــــــــار...

گاهیــ دلتـــــــــــــ تنگـــ میـــ شود
برایـــ همهـــ آنانیـــ کهـــ هستند
برایـــ همهـــ آنانیـــ کهـــ بودند
برایـــ همهـــ خودتـــــــــــــــ کهــ بودیــ ٬ هستیـــ ٬ ... و شاید باشیـــــــــــــــ