ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله مشهور به سعدی شیرازی و مشرف الدین (۶۰۶ – ۶۹۱ هجری قمری) شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است. شهرت او بیشتر به خاطر نظم و نثر آهنگین، گیرا و قوی اوست. مقامش نزد اهل ادب تا بدان‌جاست که به وی لقب استاد سخن داده‌اند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات وی است.

سعدی در حدود ۶۲۰ یا ۶۲۳ قمری از شیراز به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و در آنجا از آموزه‌های امام محمد غزالی بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را «امام مرشد» می‌نامد). غیر از نظامیه، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل شهاب‌الدین عمر سهروردی نیز حضور یافت و در عرفان از او تأثیر گرفت.سخن‌سراي‌ بزرگ‌ ايران‌ در سال‌ 691 ه. ق‌ در شيراز بدرود حيات‌ گفت‌ و در زاويه‌ خود كه‌ امروز آرامگاه‌ سعدي‌ يا سعديه‌ خوانده‌ مي‌شد دفن‌ گرديد.

ابر و باد و مـــه و خورشید و فلـــک در کـــارنــد

تـــا تو نانی به کف آری و بـــه غفلت نخـــــــوری

همـــه از بهــر تو ســرگشته و فـــــــرمانبـــــردار

شـــرط انصاف نبــــاشد کــــه تو فـــرمــان نبــری

اگــــر زباغ رعیت ملـــک خـــورد سیبی

بر آورنـــد غلامان او درخت از بیـــــــخ

بـــه پنج بیضه کـــه سلطان ستم روا دارد

زننــــد لشکـتریانش هزار مرغ به سیـــخ

چــــو کـــردی با کلوخ انداز پیکــار

سر خود را به دست خــود شکستی

چـــو تیر انداختی در روی دشمـــن

حــذر کن کانـــدر آماجش نشسـتــی

نگوینـــــد از ســـر بازیچـــه حـــــرفی

کــز آن پندی نگیـــــرد صــاحب هــوش

و گـــر صد باب حکمت پیش نـــــــادان

بخــــوانی آیدش بـــازیچـــه در گـــوش

اوحدالدّین محمّدبن محمّد انوری معروف بهانوری ابیوردی و «حجّة‌الحق» از جملهٔ شاعران و دانشمندان ایرانی سده ۶ قمری در دوران سلجوقیان است.

انوری استاد قصیده سرای شعر پارسی و آراسته به هنرهای خوش‌نویسی و موسیقی بوده‌است. او از دانش‌های ریاضیات، فلسفه و موسیقی بهره‌ور و در دستورات اخترشناسی به زبان خود مرجع بوده‌است. وجود گواه‌ها و نشانه‌هایی در شعر انوری سخن از آگاهی او از موسیقی دارد و همین امر برخی از پژوهندگان را برانگیخته تا او را موسیقی‌دانی تحصیل کرده بدانند.^[۱بیشتر، سال ۵۸۳ را سال درگذشت او می‌دانند. انوری دارای طبعی قوی بوده، در بیان معانی مشکل به صورتی روان مهارت داشت، و چیره‌دستی خود در قصیده و غزل را به اثبات رسانید. آرامگاه وی در بلخ است.

آن شنیدستی که روزی زیرکی با ابلهی
گـفت کین والی شهر ما گدایی بی‌حیاست
گـفت چـــون باشد گدا آن کز کلاهش تکمه‌ای
صد چــو ما را روزهـــا بل سالهـــا برگ و نواست
گفتــش ای مسکین غلط اینک از اینجا کـــرده‌ای
آن همــه برگ و نـــوا دانی کــــه آنـــجا از کجاست
در و مــــروارید طـــوقش اشـــک اطفـــــال منســـت
لعـــل و یاقـــوت ستامـــش خـــون ایتـــام شماست...

ای دیــــر بــدست آمـــده بــس زود بـرفتی
آتــش زدی انــدر مــن و چون دود برفتی
چـــون آرزوی تنگـــدلان دیـــر رسیــدی
چــون دوستی سنگــدلان زود برفتی
زان پیش که در باغ وصال تو دل من
از داغ فــراق تـــو بـــر آســود برفتی
ناگــشته من از بند تــو آزاد بجستی
نا کـــرده مــرا وصل تــو خشنود برفتی
آهنگ بـــه جان مـــن دلسوخته کــردی
چــون در دل مــن عشق بیفــزود برفتــی 

گلچین کوتاه ازسخنان گهربارامام محمد غزالی

علم بی‌عمل، دیوانگی است و عمل بی‌علم، شدنی نیست. علمی که تو را از معاصی باز ندارد و به اطاعت معبود وادار نکند، فردای قیامت تو را از آتش دوزخ باز نخواهد داشت. اگر امروز به دانشت عمل نکنی و درصدد جبران روزهای گذشته برنیایی، روز قیامت از آنانی خواهی بود که می‌گویند: خداوندا! ما را به دنیا بازگردان تا کار شایسته انجام دهیم، و آن‌گاه به تو می‌گویند: احمق! تو خود از آنجا آمده‌ای.

فرق مومن و دنیاطلب:
مومن به فکر و عبرت مشغول بُود و منافق به حرص و اَمَل.
مومن از همه کس نومید بُود مگر از حق تعالی و منافق به همه کس امید دارد مگر حق تعالی.
مومن مال فدای دین کند و منافق دین فدای مال کند.
مومن طاعت همی دارد و همی گرید و منافق معصیت همی کند و همی خندد.
مومن تنهایی و خلوت را دوست دارد و منافق در جمع بودن و ازدحام و شلوغی را.
مومن همی کارد و ترسد که ندرود و منافق نکارد و طمع دارد که بدرود.

ده اصل مهلکات عبارتند از:بخل،کبر،عجب،ریا،حسد،خشم،شهوت(طعام و سخن و...)،دوستی مال و جاه و حرص
ده اصل منجیات عبارتند از:توبه،پشیمانی بر گناه،صبر بر بلا،رضا بر قضا،شکر بر نعمت،برابر داشتن خوف و رجا،زهد در دنیا،اخلاص در طاعات،خلق نیکو با مردم و دوستی خدای تعالی .

اگر طاعت شهوت داری،در تو صفت پلیدی،بی شرمی،حریصی،چاپلوسی،خسیسی،شماتت و حسد

 پدید آید و اگر مقهور گردانی ، در تو صفت قناعت،خویشتنداری،شرم،پارسایی و بی طمعی پدید آید...

همت در جان می‌باید داد و هزیمت در نفس و تن بر مرگ می‌باید نهاد؛ ‌چرا که منزل، گورستان است و اهل قبور منتظرند تا ببینند چه موقع به آنان می‌پیوندی. پس مبادا که بی‌زاد و توشه بروی. 

آن‌گونه که می‌پسندی زندگی کن، ولی بدان که عاقبت مرگ در انتظار توست.

هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم

سیمین بهبهانی

ننوازی به سرانگشت مرا ساز خموشم

سیمین بهبهانی

دارا جهان ندارد،                   سارا زبان ندارد

 سیمین بهبهانی

گفتا که می بوسم تو را ، گفتم تمنا می کنم

 سیمین بهبهانی

شنیده اید که آسایش بزرگان چیست

برای خاطر بیچارگان نیاسودن

به کاخ دهر که آلایش است بنیادش

مقیم گشتن و دامان خون نیالودن

همی ز عادت و کردار زشت کم کردن

هماره بر صفت و خوی نیک افزودن

ز بهر بیهده، از راستی بری نشدن

برای خدمت تن روح را نفرسودن

رهی که گمرهیش در پی است نسپردن

دری که فتنه اش اندر پس است نگشودن

 

پروین اعتصامی

 

تا به کی جان کندن اندر آفتاب؟ ای رنجبر!

ريختن از بهر نان از چهره آب، ای رنجبر!

زين همه خواری که بينی زآفتاب و خاک و باد

چيست مزدت جز نکوهش با عتاب؟ ای رنجبر!

از حقوق پای‌مال خويشتن کن پرسشی

چند می‌ترسی ز هر خان و جناب؟ ای رنجبر!

جمله آنان را که چون زالو مکندت، خون بريز

وندر آن خون دست و پايی کن خضاب، ای رنجبر!

ديو آز و خودپرستی را بگير و حبس کن

تا شود چهر حقيقت بی‌حجاب، ای رنجبر!

حاکم شرعی که بهر رشوه فتوا می‌دهد

که دهد عرض فقيران را جواب؟ ای رنجبر!...

 

پروین اعتصامی

 

نگردد پخته کس با فکر خامی

نپوید راه هستی را به گامی

تر توش هنر میباید اندوخت

حدیث زندگی میباید آموخت

ببید هر دو پا محکم نهادن

از آن پس، فکر بر پای ایستادن

پردن بی پر تدبیر، مستی است

جهان را گه بلندی، گاه پستی است 

 

پروین اعتصامی

 

وقت گذشته را نتوانی خرید باز

مفروش خیره کاین گهر پاک بی بهاست

گر زنده ای و مرده نه ای کار جان گزین

تن پروری چه سود چو جان تو ناشتاست

تو مردمی و دولت مردم فضیلت است

تنها وظیفه تو همی نیست خواب و خاست

زان راه باز گرد که از رهروان تهیست

زان آدمی بترس که با دیو آشناست

 

پروین اعتصامی

 

 

اشعار بازمانده از عنصری به حدود دو هزار بیت می‌رسد؛ که شامل قصیده، رباعی، قطعه، ترکیب‌بند، و مثنوی است. بیشتر قصیده‌های او در ستایش سلطان محمود غزنوی و مسعود غزنوی‌است. در قصیده‌ها و غزل‌های عنصری اصطلاحات حکمت و منطق نیز وجود دارد. قصیده‌های عنصری بی‌مقدمه‌است و بیشتر به وصف می‌پردازد. مهم‌ترین مثنوی‌های عنصری عبارت‌اند از وامق و عذرا، شادبهر و عین‌الحیات، و سرخ‌بت و خنگ‌بت.

“سعدی:

در موسم گل ندارد امکان

مولانای بلخی:

عید من و نوروز من امروز تویی

حافظ شیرازی:

ز کوی یار میآید نسیم باد نوروزی

به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بیاموزی

چند گویی که چو هنگام بهار آید

گل بیارید و بادام به بار آید

روی بستان را چون چهره ی دلبندان

از شکوفه رخ و از سبزه عذار آید

این چنین بیهوده ای نیز مگو با من

شصت بار آمد نوروز مرا مهمان

هر که را شست ستمگر فلک آرایش

سوی من خواب و خیال است جمال او

” ناصرخسرو ”

خیال انگیز

 خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپایی

  
  نداری غیر ازین عیبی که میدانی که زیبایی
من از دلبستگی های تو با آیینه دانستم
که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی
بشمع و ماه حاجت نیست بزم عاشقانت را
  تو شمع مجلس افروزی تو ماه مجلس آرایی
منم ابر و تویی گلبن که می خندی چو می گریم
تویی مهر و منم اختر که میمیرم چو می آیی
مراد ما نجویی ورنه رندان هوس جو را
بهار شادی انگیزی حریف باده پیمایی
مه روشن میان اختران پنهان نمی ماند
میان شاخه های گل مشو پنهان که پیدایی
کسی از داغ و درد من نپرسد تا نپرسی تو
دلی بر حال زار من نبخشد تا نبخشایی
مرا گفتی : که از پیر خرد پرسم علاج خود
  خرد منع من از عشق تو فرماید چه فرمایی
من آزرده دل را کس گره از کار نگشاید
  مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشایی
رهی تا وارهی از رنج هستی ترک هستی کن
که با این ناتوانی ها بترک جان توانایی 

تشنه درد

نه راحت از فلک جویم نه دولت از خدا خواهم
  و گر پرسی چه می خواهی ؟ ترا خواهم ترا خواهم
نمی خواهم که با سردی چو گل خندم ز بی دردی
دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم
چه غم کان نوش لب در ساغرم خونا به میریزد
من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم
  ز شادیها گریزم در پناه نامرادیها
به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم
چنان با جان من ای غم ذر آمیزی که پنداری
تو از عالم مرا خواهی من از عالم ترا خواهم
  بسودای محالم ساغر می خنده خواهد زد 
اگر پیمانه عیشی درین ماتم سرا خواهم
نیابد تا نشان از خک من ایینه رخساری
رهی خاکستر خود را هم آغوش صبا خواهم

سوزد مرا سازد مرا

ساقی بده پیمانه ای ز آن می که بی خویشم کند
بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند
زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم
  غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند
نور سحرگاهی دهد فیضی که می خواهی دهد 
با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند
  سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا
وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند
بستاند ای سرو سهی سودای هستی از رهی
یغما کند اندیشه را دور از بد اندیشم کند
من برا آپم هیچکسو خبر نکردم پس لطفا ناراحت نشین.

خدمت همه ي دوستان گلم سلام عرض ميکنم ازهمه ي دوستان عزيز که تا الان منو همراهي کردندوبه من لطف داشتن تشکر ميکنم... همتون رو دوست دارم.

حالا بریم سراغ حکایتی زیبا از سعدی شیرین سخن

پادشاهى چند پسر داشت ، ولى یكى از آنها كوتاه قد و لاغر اندام و بدقیافه بود، و دیگران همه قدبلند و زیبا روى بودند. شاه به او با نظر نفرت و خواركننده مى نگریست ، و با چنان نگاهش ، او را تحقیر مى كرد.

آن پسر از روى هوش و بصیرت فهمید كه چرا پدرش با نظر تحقیرآمیز به او مى نگرد، به پدر رو كرد و گفت :
اى پدر! كوتاه خردمند بهتر از نادان قد بلند است ، چنان نیست كه هركس ‍ قامت بلندتر داشته باشد، ارزش او بیشتر است ، چنانكه گوسفند پاكیزه است ، ولى فیل مردار بو گرفته مى باشد:

همچنان از طویله خر به

شاه از سخن پسرش خندید و بزرگان دولت ، سخن او را پسندیدند، ولى برادران او، رنجیده خاطر شدند.

اتفاقا در آن ایام سپاهى از دشمن براى جنگ با سپاه شاه فرا رسید. نخستین كسى كه از سپاه شاه ، قهرمانانه به قلب لشگر دشمن زد، همین پسر كوتاه قد و بدقیافه بود، كه با شجاعتى عالى ، چند نفر از سران دشمن را بر خاك هلاكت افكند، و سپس نزد پدر آمد و پس از احترام نزد پدر ایستاد و گفت

افراد سپاه دشمن بسیار، ول افراد سپاه پادشاه ، اندك بودند. هنگام شدت درگیرى ، گروهى از سپاه پادشاه پا به فرار گذاشتند، همان پسر قد كوتاه خطاب ته آنان نعره زد كه : ((آهاى مردان ! بكوشید و یا جامه زنان بپوشید.))

همین نعره از دل برخاسته او، سواران را قوت بخشید، دل به دریا زدند و همه با هم بر دشمن حمله كردند و دشمن بر اثر حمله قهرمانانه آنها شكست خورد.
شاه سر و چشمان همان پسر زا بوسید و او را از نزدیكان خود نمود و هر روز با نظر بلند و با احترام خاص به او مى نگریست و سرانجام او را ولیعهد خود نمود.
برادران نسبت به او حسد ورزیدند، و زهر در غذایش ریختند تا به بخورانند و او را بكشند. خواهر آنها از پشت دریچه ، زهر ریختن آنها را دید، دریچه را محكم بر هم زد، پسر قد كوتاه با هوشیارى مخصوصى كه داشت جریان را فهمید و بى درنگ دست از غذا كشید و گفت : ((محال است كه هنرمندان بمیرند و بى هنران زنده بمانند و جاى آنها را بگیرند.))

پدر از ماجرا باخبر شد، پسرانش را تنبیه كرد و هر كدام از آنها را به یكى از گوشه هاى كشورش فرستاد، و بخشى از اموالش را به آنها داد و آنها را از مركز دور نمود تا آتش فتنه خاموش گردید و نزاع و دشمنى از میان رفت . چنانچه گفته اند: ((ده درویش در گلیمى بخسبند و دو پادشاه در اقلیمى نگنجند.))

بابت نظرات قبلیتون ممنون.............................

امروز با یک اپ جدید اومدم امیدوارم خوشتون بیاد..............................

راستی یادتون نره ها که نظرات و امتیازهاتون  باعث دلگرمی من میشه................................

دوستون دارم.................................

خب حالا اگر نظر  و امتیاز یادتون بره دوستون ندارمممممممممممممممممممممممم.

 مناظـره ادبـی زیـبـا

یا رب مرا یاری بده ، تا سخت آزارش کنم
هجرش دهم ، زجرش دهم ، خوارش کنم ، زارش کنم
از بوسه های آتشین ، وز خنده های دلنشین
صد شعله در جانش زنم ، صد فتنه در کارش کنم
در پیش چشمش ساغری ، گیرم ز دست دلبری
از رشک آزارش دهم ، وز غصه بیمارش کنم
بندی به پایش افکنم ، گویم خداوندش منم
چون بنده در سودای زر ، کالای بازارش کنم
گوید میفزا قهر خود ، گویم بخواهم مهر خود
گوید که کمتر کن جفا ، گویم که بسیارش کنم
هر شامگه در خانه ای ، چابکتر از پروانه ای
رقصم بر بیگانه ای ، وز خویش بیزارش کنم
چون بینم آن شیدای من ، فارغ شد از احوال من
منزل کنم در کوی او ، باشد که دیدارش کنم

ملک را در جهان هر روز جشنی باد و نوروزی

فرخي سيستاني

سعدي شيرازي

حافظ شيرازي

محمد علی دشتی متخلص به فایز در سال 1250 ه ق برابر 1209 ه ش در روستای کردوان از توابع شهرستان دشتی دیده به جهان گشود.تحصیلات مقدماتی را ابتدا در روستای کردوان و سپس در روستای بردخون زیر نظر مدرسین مکتب خانه ها فرا گرفت. بعد از اتمام تحصیلات مقدماتی دوباره به کردوان بازگشت و نزد یکی از مشایخ آن ولایت که در زبان و ادبیات فارسی و عربی تسلط داشته به نام شیخ احمد فرزند شیخ عاشور مشغول به کسب علم و ادامه تحصیل گشت. ایشان در دربار محمد خان دشتی که خود نیز طبع شاعری داشت و مشغول به ترویج علم بود و کتابت می کرد مشغول به شعر گفتن و ترویج علم شد. پس از کشته شدن محمد خان فایز را به گزدراز(روستایی نزدیک به خورموج) تبعید کردند. به هر ترتیب فایز شاعر شروه سرای دشتی پس از پشت سر گذاشتن هشتاد سال زندگانی در سال 1289 ه ش برابر با 1330 ه ق در گزدراز  وفات یافت.

اگر خواهی بسوزانی جهان را

رخی بنما بیفشان گیسوان را

بت فایز اشارت کن به ابرو

بکش تیغ و بکش پیر و جوان را

*****

به سیر باغ رفتم باختم من

نظر بر نو گلی انداختم من

الهی دیده ی فایز شود کور

که دلبر آمد و نشناختم من

*****
خداوندا دلم از دین بری شد

اسیر دام زلف آن پری شد

پری دید و پریشان گشت فایز

پری رو هر که دید از دین بری شد

*****
 مریضی کز جدایی گشته بیمار

علاجش چیست عناب لب یار

همین باشد علاج درد فایـــــــز

مکش زحمت طبیبم را میازار

*****

دلم ای کاش بیرون میشد از تن

دریغا دست بر می داشت از من

کسان دارند فایز دشمن از دور

من مسکین بود در خانه دشمن

*****

ز دستم رفتی ای حور بهشتی

مرا در دوزخ هجران بهشتی

نگفتی فایزی هم داشتم من

بریدی بی سبب تخمی که کشتی

*****

اگر ماهی به زیر ابر تا کی؟

مسلمانی به دین گبر تا کی؟

اگر دانی که فایز کشتنی هست

بکش ای بی مروت صبر تا کی؟

*****
سراغ جان جانان از که پرسم؟

نشان ماه کنعان از که پرسم؟

چو اسکندر به ظلمت رفت فایز

گذار آب حیوان از که پرسم؟

***** مرو ای جان شیرین از بر من

توقف کن که آید دلبر من

بده فایز به تلخی جان شیرین

که جانانت بگیرد سر به دامن

*****

مخوان مرغ سحر ترسم که دلدار

شود آن نازنین از خواب بیدار

ز بال خود حجابی کن به رویش

که تا شبنم نیفتد بر رخ یار

*****

زما آن چشم و ابرو میبرد دل

لب و دندان و گیسو می برد دل

بت فایز ز وضع طرز و رفتار

نه من دل داده ام او میبرد دل

*****

به گلشن تا زگل نام و نشانست

حديث بلبل و گل در ميانست

جهان تا هست ذکر شعر فايز

ميان دوستان این داستانست

*****

اگر صد تير ناز از دلبر آيد

مکن باور که آه از دل برايد

پس از صد سال بعد از فوت فايز

هنوز آواز دلبر دلبر آید

*****

دل من حالت پروانه دارد

به آتش سوختن پروا ندارد

دل فايز چو مرغ پر شکسته

به هر جا کو فتد پروا ندارد

*****

کنم مدح خم ابروت يا روت

نهم نام لبت ياقوت يا قوت

يقينم هست فايز زنده گردد

رسد بر تخته تابوت تا بوت

*****

اگر از روی تو مهجورم ای دوست

زدرد دوريت رنجورم ای دوست

جدا فايز زتو نز بی وفايست

خدا داند که مجبورم ای دوست

*****

 دلا نتوان به زلفش آرميدن

از اين زنجير بهتر پا كشيدن

تو اى فايز! مكن بازى به زلفش

كه اين مار آخرت خواهد گزيدن

*****

نمى‏بينم ز مردم آشنايى

نمى‏آيد ز كس بوى وفايى

مده فايز! به وصل گلرخان دل

كه آخر مى‏كشندت از جدايى

*****

سر زلف تو آشوب جهان شد

اسير زلف تو پير و جوان شد

هنوزم اول دنياست، فايز!

كه بر پا فتنه آخر زمان شد

*****

خبر دارى به من هجران چه ها كرد؟

دلم را ريش و جانم مبتلا كرد

ز مردم عشق تو پوشيده فايز

ولى شوق تو رازش بر ملا كرد

*****

برا امتیاز دادن وبلاگ برتر کلیک کن

عشق عالمسوز را با کفر و ایمان کار نیست

گردن ما در کمند سبحه و زنّار نیست

کاسه ی منصور، خالی بود - پر آوازه شد

ورنه در میخانه ی وحدت کسی هشیار نیست

هرکه پیراهن به بد نامی درید، آسوده شد

بر زلیخا طعن ارباب ملامت عار نیست

بر رگ جان ها نپیچد، تا پریشان نیست زلف

نبض دل ها را نگیرد، چشم، تا بیمار نیست

طوطی، از آیینه می گویند، می آید به حرف

چون مرا در پیش رویش زهره ی گفتار نیست؟

پیش ما "صائب" که رطل خسروانی می زنیم

گنج باد آور به غیر از باده ی خمار نیست

*****

به لعلت زنده، نام بی‌نشانی

شود ارزان متاع سرگرانی

نمی‌آید ز گلچین باغبانی

مترس از دور باش لن‌ترانی

غنیمت دان چو ایام جوانی

چه می‌کردیم با این زندگانی؟

*****

مهربانی از میان خلق دامن چیده است

از تکلف، آشنایی برطرف گردیده است

وسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است

جامه‌ها پاکیزه و دل‌ها به خون غلتیده است

رحم و انصاف و مروت از جهان برخاسته است

روی دل از قبلهٔ مهر و وفا گردیده است

پردهٔ شرم و حیا، بال و پر عنقا شده است

صبر از دلها چو کوه قاف دامن چیده است

نیست غیر از دست خالی پرده‌پوشی سرو را

خار چندین جامهٔ رنگین ز گل پوشیده است

گوهر و خرمهره در یک سلک جولان می‌کنند

تار و پود انتظام از یکدیگر پاشیده است

هر تهیدستی ز بی شرمی درین بازارگاه

در برابر ماه کنعان را دکانی چیده است

تر نگردد از زر قلبی که در کارش کنند

یوسف بی‌طالع ما گرگ باران‌دیده است

در دل ما آرزوی دولت بیدار نیست

چشم ما بسیار ازین خواب پریشان دیده است

برزمین آن کس که دامان می‌کشید از روی ناز

عمرها شد زیر دامان زمین خوابیده است

گر جهان زیر و زبر گردد، نمی‌جنبد ز جا

هر که صائب پا به دامان رضا پیچیده است

 *****

 نیمه نخست سده چهارم هجری (۹۱۴-۹۴۳میلادی) است.

رابعه همدوره با سامانیان و رودکی بود. بسیاری رابعه را نخستین

کی توان کردن شنا ای هوشمند

عشق را خواهی که تا پایان بری    

بس که بپسندید باید ناپسند

ز بس گل که در باغ مأوی

گرفت چمن رنگ ارتنگ مانی گرفت

 688 - 709جری - دیده به جهان گشود.پس از کسب و تحصیل علم

به شعر و شاعری روی آورد و قریحه خود را در دربارها و در خدمت مدح

و ستایش پادشاهان قرار داد.

اشعار سلمان و معنی ارزش چندانی ندارد ولی زیبایی

اواستحکام و استفاده شعر او ر لطیف کرده است . در قصیده سرایی مهارت داشت.

علاوه بر این به شیوه شاعران قصیده سرای گذشته مانند سنایی ،

انوری و خاقانی نظر داشته است.شاعر مدیحه سراغزلیات فصیح

او امیختگی عشق و عرفان است که تا حدی به اشعار

سعدی میماند .

 ای آنکه تو طالب خدایی به خود آ

از خود بطلب کز تو جدا نیست خدا

کاقرار نمایی به خدایی به خدا

*****

دی دیده به دل گفت که چرا پر خونی؟

ز آن سلسله زلف چرا مجنونی؟

آخر تو ندیده‌ای، چرا پر خونی؟

*****

آن یار که بی نظیر و بی مانند است

عقل و دل و جان به عشق او در بند است

بر خاک نشاند و جان بدین خرسند است

*****

دیشب سر زلف یار بگرفتم مست

کز دست من دلشده چون خواهی رست

تا با تو نگیردم کسی دست به دست

*****

در وصف لبت نطق زبان بسته بود

پیش دهنت پسته زبان بسته بود

پیوسته به قصد سرمیان بسته بود

*****

خود را شده غرق خون توانم دیدن

عالم همه سرنگون توانم  دیدن

من جای تو بی تو چون توانم دیدن؟

*****

*****

تا کی پی هر نگار مهوش، سلمان،

گردی چو سر زلف مشوش، سلمان؟

زلفش به کف آر و خوش فروکش سلمان

*****

از کوی مغان نیم شبی ناله ی نی خاست

زاهد به خرابات مغان آمد و می خواست

ما پیرو آن راهروانیم که نی را

هردم بنمایند به انگشت ره راست

من کعبه و بتخانه نمی دانم و دانم

کانجا که تویی قبله ی ارباب دل آن جاست

ای آن که به فردا دهی امروز مرا بیم

رو بیم کسی ده که امیدیش به فرداست

بسیار مشو غره بدین حسن دلاویز

کاین حسن دلاویز تو را عشق من آراست

جمعیت حسنی که سر زلف تو دارد

از جانب دلهای پراکنده ی شیداست

عشق تو ز سلمان دل و جان و خرد وهوش

بربود وکنون مانده و مسکین تن تنهاست

هر کی مهرداد رو دوست داره رو بوس کلیک کنه ببینه چه خبره

نه به دیدار و به دینار و به سود و به زبان

هر امیری که به فضل و به هنر گشت بزرگ           

نشود خرد به بد گفتن بهمان و فلان

گر چه بسیار بماند به نیام اندر،تیغ     

نشود کند و نگردد هنر تیغ، نهان

ور چه از چشم نهان گردد ماه اندر میغ        

نشود تیره و افروخته باشد به میان

شیر هم شیر بود گر چه به زنجیر بو            

نبرد بند و قلاده شرف شیر ژیان

*****

برآمد پیلگون ابری زروی نیلگون دریا 

چو رای عاشقان گردان چو طبع بیدلان شیدا

چو گردان گشته سیلابی میان آب آسوده

چـــو گردان گرد باد تند گردی تیره اندروا

ببارید وزهم بگسست وگردان گشت بر گردون

 چـــو پیــلان پراگنده میــان آبــگون صحرا

تو گفتی گرد زنگارست بر آئینه چینی

تو گفتی موی سنجاست بر فیروزه گون دیبا

بسان مرغزار سبزرنگ اندر شده گردش

به یک ساعت ملون کرده روی گنبد صحرا

*****

دل من همی داد گفتی گوایی 
كه باشد مرا روزی از تو جدایی

بلی هر چه خواهد رسیدن به مردم
بر آن دل دهد هر زمانی گوایی

من این روز را داشتم چشم و زین غم
نبوده ست با روز من روشنایی

جدایی گمان برده بودم ولیكن
نه چندان كه یك سو نهی آشنایی

به جرم چه راندی مرا از در خود
گناهم نبوده ست جز بیگنایی

بدین زودی از من چرا سیر گشتی
نگارا بدین زود سیری چرایی

كه دانست كز تو مرا دید باید
به چندان وفا این همه بی وفایی

سپردم به تو دل ندانسته بودم
بدین گونه مایل به جور و جفایی

دریغا دریغا كه اگه نبودم
كه تو بی وفا در جفا تا كجایی

همه دشمنی از تو دیدم ولیكن
نگویم كه تو دوستی را نشایی

نگارا من از آزمایش به آیم
مرا باش تا بیش ازین آزمایی

*****

سید احمد‌ متخلص‌ به‌ هاتف‌اصفهانی از شعرای‌ نامی‌ ایران‌ در عهد افشاریه‌ و زندیه‌ است‌.

 وی‌ اصالتا از خانواده‌ای‌ آذربایجانی‌ بود ولی‌ در اصفهان‌ بدنیا آمد. سید احمد درکودکی‌ به‌ تحصیل

‌ علوم‌ قدیمه‌ و از جمله‌ ادبیات‌ فارسی‌ و عربی‌، طب‌، منطق‌ و حکمت‌ پرداخت‌ و گذشته‌ از علم‌ طب‌

 که‌ در آن‌ تسلط داشت‌، به‌ یکی‌ از سرآمدان‌ زبان‌ عربی‌ مبدل‌ گشت‌ و اشعاری‌ به‌ زبان‌ عربی‌ سرود.

هاتف‌ در جوانی‌ به‌ سرودن‌ اشعار خود پرداخت‌ و در طول‌ زندگی‌ آرام‌ خود از مدح‌ شاهان‌ و

 روی‌ آوردن‌ به‌ دربار سلاطین‌ خود داری‌ کرد و بیشتر به‌ مطالعه‌ و حکمت‌ و عرفان‌ مشغول‌ بود.

وی‌ در سال‌ ۱۱۹۸ درگذشت‌.

هاتف‌ اصفهانی‌ شاعری‌ توانا و مسلط به‌ زبان‌ و ادب فارسی‌ بود. وی‌ از سبک‌ شعرای‌ متقدم

‌ ایران‌ به‌ ویژه‌ حافظ و سعدی‌ پیروی‌ می‌ کرد و طبع‌ خود را در سرایش‌ تمامی‌ قالبهای‌ شعری

‌ اعم‌ از غزل‌، قصیده‌ و رباعی‌، ترجیع‌‌بند و ترکیب‌‌بند آزمود. شهرت‌ عمده‌ هاتف‌ به‌ سبب‌ شاهکار

بزرگ‌ ادبی‌ او (ترجیع‌‌بند عرفانی‌) است‌ که‌ در آن‌ هم‌ از حیث حسن‌ ترکیب‌ الفاظ و هم

‌ از حیث‌ توصیف‌ معانی‌ زیبا سخن‌ گفته‌ است‌.

ای فدای تو هم دل و هم جان

وی نثار رهت هم این و هم آن

دل فدای تو چون تویی دلبر

جان نثار تو چون تویی جانان

دل رهاندن ز دست تو مشکل

جان فشاندن به پای تو آسان

راه وصل تو راه پُرآسیب

درد عشق تو درد بی درمان

بندگانیم جان ودل بر کف

چشم برحکم و گوش بر فرمان

گر سر صلح داری اینک صلح

ور سر جنگ داری اینک جان

دوش از شور عشق و جذبه ی شوق

هرطرف می شتافتم حیران

آخر کار شوق دیدارم

سوی دیر مغان کشید عنان

هرطرف دیدم آتشی کان شب

دید در طور موسی عمران

پیری آن جا به آتش افروزی

به ادب گرد پیر مغبچگان

من شرمنده از مسلمانی

شدم آن جا به گوشه ای پنهان

پیرپرسید کیست این؟ گفتند:

عاشقی بیقرار و سرگردان

گفت جامی دهیدش از می ناب

گرچه ناخوانده باشد این مهمان

ساقی آتش پرست و آتش دست

ریخت در ساغر آتش سوزان

چون کشیدم نه عقل ماند و نه هوش

سوخت هم کفر از آن و هم ایمان

مست افتادم و در آن مستی

به زبانی که شرح آن نتوان

این سخن می شنیدم از اعضا

همه حتی الورید والشریان

که یکی هست و هیچ نیست جز او

وحده لااله الا هو

***** 

خار بدرودن به مژگان،خاره بشكستن به دست

سعدی در حدود ۶۲۰ یا ۶۲۳ قمری از شیراز به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و در آنجا از آموزه‌های امام محمد غزالی بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را «امام مرشد» می‌نامد). غیر از نظامیه، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل شهاب‌الدین عمر سهروردی نیز حضور یافت و در عرفان از او تأثیر گرفت.سخن‌سراي‌ بزرگ‌ ايران‌ در سال‌ 691 ه. ق‌ در شيراز بدرود حيات‌ گفت‌ و در زاويه‌ خود كه‌ امروز آرامگاه‌ سعدي‌ يا سعديه‌ خوانده‌ مي‌شد دفن‌ گرديد.

چندسخن شیرین وپندآمیز ازاین شاعرونوسنده بزرگ

سه چيزپايدارنماند1مال بي تجارت2علم بي بحث3ملك بي سياست.

تاكاربه زربرمي آيدجان درخطرافكندن نشايد.

هركه بابزرگان ستيزدخون خوبريزد.

مردبي مروت زن است وعابدباطمع رهزن.

هركه سخن نسنجدازجوابش برنجد.

سگ حق شناس به زآدم ناسپاس.

گدايي نيك انجام به زپادشاهي نافرجام.

دل دوستان آزردن مراد دشمنان برآوردن است.

هركه بنيادبدمينهدبنيادخود ميكند.

بدان راگوشمال دادن وگذاشتن همان مثل كه گرگ راگرفتن وسوگند دادن است.

گرسنگي به كه ازسيري ازپهلوي درويشان.

دروغي مصلحت انگيز به از راستي فتنه انگيز.

شوي زن زشترو نابينابه.

هرچه نپايددلبستگي رانشايد.

هركه دست ازجان بشويدهرچه در دل دارد بگويد.

ده درويش درگليمي بخسپندودو پادشاه دراقليمي نگنجند.

هركه خيانت ورزدپشتش ازحساب بلرزد.

توانگري به هنراست نه مال وبزرگي به عقل است نه به سال.

قدرعافيت كسي داندكه به مصيبتي گرفتارشود.

زن جوان راتيري برپهلونشيندبه كه پيري.

اگرشبهاهمه قدربودي شب قدربي قدربودي.

رودکی شاعر قرن سوم و چهارم هجری است.نام و نسبش را ابوعبدالله جعفر بن محمد رودکی سمرقندی نوشته اند. وی در اواسط قرن سوم هجری در روستای بنج Banoj از قرای رودک سمرقند به دنیا آمده است و از این رو به رودکی معروف شده است.در خردسالی حافظه ای قوی داشت و گویند در هشت سالگی قران را حفظ کرد و به شاعری پرداخت. علاوه بر آن آوازی خوش داشت و بربط می نواخت.شاعران در اشعار خود او را استاد شاعران و سلطان شاعران خوانده‌اند.شیوه شعرش سادگی معنی و روانی الفاظ بوده است و وی را حقا بایدپدر شعر فارسی و پایه گذار سبک خراسانی یا ترکستانی خواند. نخستین غزل های دل انگیز فارسی را رودکی سروده است. در اشعار او شور و شادی، وجد و ملال، زهد و اندرز، شک و یقین به هم آمیخته است. تخیل او بسیار قوی و تصویرهای شعریش بسیار گویاست.امروزه فقط حدود 550 بیت از ماخذ کهن به دست آمده است.وفات وی را به سال 329 هـ.ق نوشته اند.

در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان

سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی آذری‌زبان، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در روستای خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

مادري بود و دختر و پسري

                                                          برگ ها را به شاخه ها مي بست !!!

*****

سیف الدین ابوالمحامد محمد فرغاني

سیف الدین ابوالمحامد محمد الفرغانی از شاعران عالیقدر نیمهٔ دوم قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. وی بعد از خروج از زادگاه خود (فرغانه) مدتی در آذربایجان و بلاد روم و آسیای صغیر به سر برده است. به طوری که از آثار او استنباط می‌شود وی اهل تصوف و عرفان بوده و سالها به کسب کمالات معنوی و سیر و سیاحت پرداخته است. مجموعه اشعار او از غزل و فصیده و قطعه و رباعی حدود ده الی یازده هزار بیت است. وی ارادتی وافر به سعدی داشته و بین آن دو مکاتباتی نیز بوده است. این شاعر بزرگوار در سال ۷۴۹ هجری در یکی از خانقاه های آقسرا وفات یافت

ببدكردن به جاي دشمن اي دوست

اگر  چه مي تواني ناتوان باش

اگرچه نيستي زرگر چوخورشيد

چودي گرچند بي برگي خزان باش

زمعني چون صدف شو سينه پر در

وليكن همچو ماهي بي زبان باش

گر از ديو ايمني خواهي پريوار

برو از ديده مردم نهان باش

ميان مردم اگرخواهي بزرگي

رهاكن خرده گيري خرده دان باش

چو سرمه نابرهرچشمي درآيي

برو روشن چو ميل سرمه دان باش

چو  نعمت يافتي بهر  دوامش

به اخلاص اندر آن الحمدخوان باش

وليكن از طبع دون مشنو كه گويد

چوسگ برهر دري ازبهر نان باش

*****

من نيم شاعركه مدح كس كنم هرشاه را

ازبراي قدرنعمت پنددادم اين قدر

 خوب شركس نگفتم ازهواي طبع ونفس

مدح وذم كس نگفتم ازبراي سيم وزر

ماكه اندرپايگاه فقردستي يافتيم

گاوازمابه كه گردن فروآريم سر

*****

استنام قابوس‌نامه از نام مؤلف که در تواریخ به‌نام قابوس دوم معروف است، گرفته‌اند. وی این کتاب را به‌نام فرزندش گیلانشاه، در ۴۴ فصل نوشته، به‌این قصد که اگر وی پس از او حکومت را حفظ کند یا به‌رتق و فتق کارهای دیگر بپردازد، بداند چگونه وظایف خود را انجام دهد، و همچنین به‌منظور تربیت فرزند، رسوم لشکرکشی، مملکت داری، آداب اجتماعی و دانش و فنون متداول را مورد بحث قرار داده‌است. روش انشای این کتاب شیوه نثر مُرسَل معمول ِ قرنهای چهارم و پنجم هجری قمری است.

`پندهاي انوشيروان2

21اگرخواهي مردمان نيكوگوي توباشند مردمان رانيكوگوباش.

22اگرخواهي كه رنج توبجاي مردمان ضايع نشود رنج مردمان بجاي

خويش ضايع مكن.

23اگرخواهي كه بي اندازه اندوهگين نباشي حسودمباش.

24درجهان فرومايه تر از آن كسي نيست كه كسي رابدو حاجت بود

 وتواند اجابت كند حاجت اوبجانياورد.

25اگرخواهي باآبروي باشي آزرم پيشه كن.

26اگرخواهي كه ستوده مردمان باشي رازخود را درنزدكسي كه

بيخرداست اظهارمكن.

27اگرخواهي كه فريفته نباشي كارناكرده راانجام شده مشمر

۲۸ اگر خواهی پرده تو دریده نشود پرده کسان مدر.

29اگرخواهي درقفاي تونخندند زيردستان را رعايت كن.

30اگرخواهي كه ازپشيماني دراز ايمن گردي از روي هوس كارمكن.

31اگرخواهي كه از زيركان باشي روي خود را در آينه كسان

 بين.يعني (خوب وبدخود رااز آنچه مردم ميگويند درياب.)

32اگرخواهي قدرتوبجاي باشدقدر مردم شناس.

33اگرخواهي برقول توكاركنند برقول خويش كاركن.

34اگرخواهي برتر از مردمان باشي فراخ نان ونمك باش.

35اگرخواهي كه ازشمار آزادان باشي طمع را در دل خويش جاي مده.

36اگر خواهي در هر دلي محبوب باشي ومردمان از تونفورنباشند

سخن برمراد مردمان گوي.

37اگرخواهي بردلت جراحتي نيفتد كه به هيچ مرهم بهترنشود

باهيچ نادان مناظره مكن.

38اگرخواهي بهترين خلق باشي هيچ چيز از خلق دريغ مدار.

39اگرخواهي انسان كامل باشي انچه به خويشتن پسندي به هيچ

مپسند.

40هركسيكه روزگار او را دانا نكند هيچ دانا را درآموزش اورنج

نبايدبردن كه رنج اوضايع شود.

استنام قابوس‌نامه از نام مؤلف که در تواریخ به‌نام قابوس دوم معروف است، گرفته‌اند. وی این کتاب را به‌نام فرزندش گیلانشاه، در ۴۴ فصل نوشته، به‌این قصد که اگر وی پس از او حکومت را حفظ کند یا به‌رتق و فتق کارهای دیگر بپردازد، بداند چگونه وظایف خود را انجام دهد، و همچنین به‌منظور تربیت فرزند، رسوم لشکرکشی، مملکت داری، آداب اجتماعی و دانش و فنون متداول را مورد بحث قرار داده‌است. روش انشای این کتاب شیوه نثر مُرسَل معمول ِ قرنهای چهارم و پنجم هجری قمری است.

پندهاي انوشيروان1

1چرازنده شمردكسي خويشتن راكه زندگاني اوجزبه كام نيست.

2چرانخواني كسي را دشمن كه جوانمردي خويش رادر آزار مردمان داند.

3چرا دوست خواني كسي راكه دشمن دوستان تو باشد.

4بامردم بي هنر دوستي نشايد كه مردم بي هنر نه دوستي راشايد

نه دشمن را.

5چرا مردمان از كاري پشيماني خورند كه از آن كار ديگري پشيماني

خورده باشد.

6بپرهيز از ناداني كه خودرا دانابشمرد.

7ازخويشتن بده تااز داور مستغني باشي.

8حق گوي اگرچه تلخ باشد.

9اگرخواهي راز تو دشمن نداند بادوست مگوي.

10اگرخواهي بي گنج توانگر باشي قانع باش.

11بي قدرمردم را زنده مشمر.

12به گزاف مخرتا به گزاف نبايد فروخت.

13ازگرسنگي مردن به ازآن كه نان فرومايگان سير شدن.

14به هرانديشه كه در ذهن پديدآيد برنامعتمدان اعتماد مكن واز

معتمدان اعتماد مبر.

15فاسق متواضع اين جهان جوي بهتر از عابد متكبر آن جهان جوي.

16نادانتر از آن مردم نبود كه كهتري رابه مهتري رسيده وهمچنان

بر وي به چشم كهتري نگردد.

17فريفته تر از آنكس نبود كه يافته به نايافته دهد.

18اگرخواهي كم دوست وكم يار نباشي كينه مدار.

              19تاروزوشب آينده ورونده است ازگردش حالهاشگفت مدار.

             20 اگرخواهي برقول توكاركنند برقول خويش كاركن.

ادامه دارد....

                     20پندباقيمانده بماندانشاالله براي آپ بعدي.

میرزا محمد علی صائب تبریزی از شاعران عهد صفویه است که در حدود سال ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان (و به روایتی در تبریز) زاده شد. در جوانی مانند اکثر شعرای آن زمان به هندوستان رفت و از مقربین دربار شاه جهان شد. در سال ۱۰۴۲ هجری قمری به کشمیر رفت و از آنجا به ایران بازگشت و به منصب ملک‌الشعرایی شاه عباس ثانی درآمد. در زمان پیری در باغ تکیه در اصفهان اقامت کرد و همواره عده‌ای از ارباب هنر گرد او جمع می‌شدند. وی در سال ۱۰۸۰ هجری قمری وفات یافت و در همین محل (باغ تکیه) در کنار زاینده‌رود به خاک سپرده شد.

چند تک بیتی زیبا وپرمحتوا از صائب تبریزی

****

خودنمايي پرده برميدارد ازبالاي جهل

نيست عيبي درنشستن جامه كوتاه را

****

فردا چو غم زياده از امروز مي رسد

امروز خوردن غم فردا چه حاجت است

****

تاشوي چشم چراغ اين جهان چو آفتاب

پوشش هرتنگدست وفرش هرويرانه باش

****

گريه شمع از براي ماتم پروانه  نيست

صبح نزديك است درفكرشب تارخوداست

****

آه دل مظلوم به سوهان ماند 

گر خود نبرد برنده را تيز كند

****

دست طمع چوپيش كسان ميكني دراز

پل بسته اي كه بگذري زآبروي خويش

****

چون وانميكني گرهي،خود گره مباش

ابرو گشاده باش،چودستت گشاده نيست

****

همت مردانه ميخواهد گذشتن از جهان

يوسفي  بايد كه بازار زليخا  بشكند

****

تا نبندد ادب عشق زليخا را چشم

چشم يعقوب محال است كه بيناگردد

****

جذبه عاشق اثر درسنگ خارا مي كند

كوهكن محبوب خودازسنگ پيدامي كند

****

نيكان ستم زجور فلك بيشتر كشند

گندم چوپاك گشت ،خورد زخم آسياب

****

مباداهيچ كس راروزسختي دركمين يارب

دل گندم دو نيم از بيم سنگ آسيا گردد

****

قناعت كن به نان خشك تابي آرزوگردي

كه خواهشهاي الوان است الوان را

****

ازضعيفان ميشود روشن چراغ سركشان

بال آتش ازخس وخاشاك مي آيدبرون

**** 

آنانكه زخم ازسگ خاموش خورده اند

از نفس آرميده حذر بيشتر كنند

****

زابراهيم ادهم پرس قدر ملك درويشي

كه طوفان ديده ازآسايش ساحل خبردارد

****

به نام ایزد یکتا

.........................

یارب دل پاک وجان آگاهم ده

آه شب وگریه سحرگاهم ده

درراه خوداول زخودم بیخودکن

بیخودچوشدم زخودبخودراهم ده

****

الهی یکتای بی همتایی،قیوم توانایی،

برهمه چیزبینایی،درهمه حال دانایی،

ازعیب مصفایی،ازشرک مبرا یی،اصل هردوایی،

داروی دلهایی،شاهنشاه فرمانفرمایی،

 معزز به تاج کبریایی،بتورسدملک خدایی.

الهی نام توماراجواز،مهرتوماراجهاز،

شناخت تومارا امان،لطف تو ما را عیان

الهی ضعیفان را پناهی،قاصدان رابرسرراهی،

مومنان راگواهی،چه عزیزاست آنکس که توخواهی.

****

الهی درجلال رحمانی،درکمال سبحانی،

نه محتاج زمانی ونه آرزومندمکانی،

نه کس به توماندونه  به کسی مانی،

پیداست که درمیان جانی،

بلکه جان زنده به چیزی است که توآنی.  

****

الهی دلی ده که درکارتوجان بازیم

وجانی ده که کارآن  جهان سازیم 

الهی نفسی ده که حلقه بندگی توگوش کند

وجانی ده که زهرحکمت تو نوش کند

الهی پایی ده که باآن کوی مهرتوپوئیم

وزبانی ده که باآن شکرآلای تو گوئیم

الهی دانایی ده که درراه نیفتیم

وبینایی ده که درچاه نیفتیم.

****

این جهان وآن جهان وهرچه هست 

عاشقان راروی معشوش است وبس 

گر  نباشد  قبله   عالم   مرا 

قبله من کوی معشوق است وبس 

**** 

برگرفته از (مناجات نامه )خواجه عبدالله انصاری