او می آید..........(ضد دجال)

در ادامه بحث گذشته :

 می­توان گفت تقریبا نیمی(48%) از جامعه مسیحیان آمریکا احتمال می­دهند که در طی 40 سال آینده مسیح به زمین باز خواهد گشت. که این موضوع نسبت به نظر سنجی قبلی تغییر محسوسی داشته است. چرایی این اعتقاد بسیار جالب توجه است؟

نظر مسلمانان و مسیحیان قاره آفریقا در مورد بازگشت منجی چیست؟

  در ادامه به بررسی اعتقادات دو جامعه مسیحی و مسلمان که در یک قاره و گاها در کنار هم زندگی می­ کنند می پردازیم. این بار به بررسی اعتقاداتی مشابه در قاره آفریقا خواهیم پرداخت.

  این نظر سنجی در سال 2006 و دوباره توسط موسسه پیو انجام شده است. در این نظر سنجی که در بین دو جامعه مسلمان و مسیحی آفریقا صورت گرفته است ، هر دو جامعه معتقدند که در دورانی زندگی می­ کنند که وقوع رویدادهای مهم دینی بسیار محتمل است. برای نمونه در هر کشور با نمونه های کافی نیمی از مسیحیان معتقدند که بازگشت دوباره مسیح در طول حیاتشان خواهد بود. مثلا نزدیک به 70% مردم مسیحی جمهوری کنگو این عقیده را دارند. [5]

  همچنین حداقل نیمی از مسلمانان در بین 10 کشور از 15 کشور (با جمعیت مسلمان کافی جهت آنالیز داده ها) معقدند که دوران طلایی حکومت اسلام در دوران زندگیشان دوباره ساخته خواهد شد. مثلا این عقیده در موزامبیک حدودا  70% بین مردم رایج است. همچنین در بین 12 کشور از 15 کشور مورد مطالعه حدودا 60% مردم به بازگشت مهدی آغاز کننده آخرین دوره پیش از قیامت و نیز احیا کننده دوران اسلامی معتقدند. البته در این تحقیق از مردم پرسیده نشده است که آیا به بازگشت او در طول حیاتتان معتقدید و یا خیر.

  با کنار هم قرار دادن سوالات قبل گرچه این سوال مستقیم از مردم مسلمان آفریقا پرسیده نشده است ولی به طور تحلیلی می­ توان گفت که حداقل و به طور میانگین 30% مسلمانان آفریقا به بازگشت مهدی (عج) در دوران حیاتشان معتقدند زیرا نیمی معتقدند که حکومت گسترده و طلایی اسلام بر زمین در دوران عمرشان دوباره شکل خواهد گرفت و نیز 60% به بازگشت حضرت مهدی عج به عنوان احیا کننده اسلام اعتقاد دارند لذا با یک قیاس منطقی وضرب این دو احتمال می­شود گفت که 30% آنان معتقد به بازگشت امام مهدی (عج) در دوران حیاتشان هستند.

نتایج این نظر سنجی در بین مسلمانان کشورهای آفریقایی در پاسخ به این سوال که " آیا به بازگشت مهدی موعود معتقدید؟"در جدول زیر نمایش داده شده است.

( نتایج این جدول بر اساس درصد می باشد و Yes به منزله معتقد بودن به بازگشت حضرت مهدی، No به منزله معتقد نبودن به بازگشت حضرت مهدی است و Dk/refuse هم کسانی هستند که یا نمی دانستند و یا جواب نداده اند.)

  شایع بودن این نوع عقاید در بین جامعه آفریقایی که بعضا مناطق آن از فقر فرهنگی رنج می برد در نوع خود قابل تامل است.

نور عترت آمد از آیینه ام

 کیست در غار حرای سینه ام 

رگ رگم پیغام احمد می دهد 

سینه ام بوی محمد می دهد

 میلاد پیامبر اکرم و امام صادق (ع) تهنیت باد

بر اساس نتایج این تحقیق 79 % مسیحیان آمریکا معتقد به بازگشت مسیح (ع) می ­باشند (سوال اول). هم چنین تنها 20% آن­ها معتقد به بازگشت عیسی (ع) در طول حیاتشان هستند(سوال دوم). از طرفی 33% مسیحیان آمریکا معتقدند که زمان بازگشت مسیح در انجیل مشخص شده است و 40% با این موضوع مخالفند(سوال سوم). همین طور 34% آنان معتقدند که اوضاع جهانی پیش از بازگشت مسیح بدتر خواهد بود و 37% اوضاع آن زمان را نامعلوم و غیرقابل پیش بینی می ­دانند (سوال چهارم). در انتها نیز 50% مسیحیان امریکا معتقدند که مردم نمی ­توانند تاثیری در زمان بازگشت مسیح داشته باشند و 23% مردم را در آن سهیم می دانند(سوال پنجم).

(در تصویر فوق رنگ آبی به معنای جواب آری است، رنگ نارنجی مشخص کننده جواب خیر است، رنگ سبز به معنای نامعلوم و غیرمشخص است، رنگ زرد جواب نمی دانم را نشان می­ دهد و رنگ خاکستری معرف درصد کسانی است که اصلا به موضوع سوال اعتقاد ندارند)

  چیزی که برای ما تا حدی آماده بودن ذهنی مسیحیان آمریکا را برای بازگشت مسیح (ع) مشخص می­ سازد سوال دوم است که بر اساس آن 20% مسیحیان آمریکا معتقدند که مسیح در طول دوران عمر آن­ها بازمی­ گردد و در مقابل 39% معتقدند که مسیح در طول حیاتشان باز نخواهد گشت و 21% هم به بازگشت دوباره مسیح اعتقادی ندارند.

در کنار این نظر سنجی به یک نظر سنجی جدیدتر اشاره می­ کنیم. این نظر سنجی توسط موسسه پیو و در سال 2010 صورت گرفته است. [4] مشابه مورد قبل این نظر سنجی نیز بر روی جامعه آماری مسیحیان ایالات متحده صورت گرفته است. این بار از مردم یک سوال پرسیده شده است که "آیا معتقدید که مسیح (ع) در طی 40 سال آینده به زمین باز خواهد گشت؟" (بسیار مشابه سوال دوم نظرسنجی سال 2006)

  بر اساس این نظرسنجی 27% مسیحیان آمریکا معتقدند که حتما این امر در طی 40 سال آینده محقق خواهد شد، 21% معتقدند که احتمالا او در این مدت باز خواهد گشت، 28% معتقدند که مسیح احتمالا در 40 سال آینده به زمین نخواهد آمد و 10% معتقدند که اصلا وی در طی این مدت به زمین نخواهد آمد

کسی که به منجی نیاز ندارد بدان فکر هم نمی­ کند چه رسد به اینکه بازگشتش را نزدیک را بداند. اساسا انسان تشنه به دنبال آب می­ رود و دوست دارد زودتر بدان برسد نه انسان سیراب . لذا کسی که خواست و آمادگی ذهنی برای بازگشت منجی دارد در پی او می رود و تمایل دارد که وی را زودتر بیابد. (لازم است دوباره اشاره شود که در اینجا بیشتر بر خواست و آمادگی ذهنی تاکید داریم نه آمادگی کامل و جامع)

با توجه به این مباحث بسیار مناسب است که بدانیم میزان اعتقاد به بازگشت منجی در میان52% مردم دنیا [1] یعنی پیروان دو دین اسلام و مسیحیت چگونه است؟ لازم است بدانیم پیروان این دو دین بزرگ الهی چه اندازه بازگشت منجی را نزدیک می دانند؟ مهم است که به این پرسش پاسخ هایی دقیق داده شود نه صرفا بر اساس تجربه و حس و دریافتهای کلی جواب داده شود. از این رو در این نوشتار به نتایج چند نظرسنجی معتبر اشاره می­ شود، نظر­سنجی­ هایی که از مسلمانان و مسیحیان در سالهای اخیر در قاره­ های مختلف جهان انجام شده است. بر اساس این نظر سنجی ­ها می­توان به صورت علمی و بر اساس آمار گفت که مردم دنیا چه اندازه بازگشت منجی را نزدیک می­ دانند و تا چه اندازه برای آن آمادگی ذهنی دارند.

 این نظرسنجی­ ها توسط موسسه پیو (Pew) صورت گرفته است. موسسه پیو ماموریت اصلی خود را تحقیق و پژوهش در زمینه دین و زندگی عمومی معرفی می­ کند. این موسسه در سال 2001 تاسیس شده است و دفتر این موسسه در شهر واشنگتن می ­باشد. مسئول این موسسه آقای دکتر لویس لگو (LUIS E. LUGO) می­باشد. وی اصالتا کوبایی و دارای دکترای علوم سیاسی از دانشگاه شیکاگو است. دکتر لگو از سال 2004 مسئولیت این موسسه را به عهده داشته است و در گسترش فعالیتهای آن نقش مهی را ایفا کرده است.[2]

مردم آمریکا به چه میزان بازگشت عیسی مسیح  را نزدیک می دانند؟

  در ابتدا به یک نظرسنجی انجام شده در ایالات متحده می پردازیم. این نظر سنجی در سال 2006 در میان مسیحیان این کشور برگزار شده است. نتایج گرافیکی این نظر سنجی در تصویر زیر نمایش داده شده است. [3] توجه به این کشور از جهات مختلف حائز اهمیت است. اولین عامل نفوذ و گسترش مسیحیان اوانجلیست در این کشور می­باشد، عامل دوم پیشرو بودن این کشور در مقوله­هایی همچون آخرالزمان سازی و منجی گرایی است که فیلم های هالیوودی مصداق بارز آن است

................

مردم دنیا چه اندازه بازگشت منجی را نزدیک می دانند؟ (بررسی چند نظرسنجی معتبر)

مقاله ای که پیش رو دارید به بررسی میزان اعتقاد به بازگشت منجی در بین پیروان دو دین اسلام و مسیحیت می پردازد. در این مقاله با توجه به چند نظر سنجی معتبر بیان می شود که پیروان این ادیان تا چه اندازه بازگشت منجی را نزدیک می دانند. در این نظرسنجی ها که در قاره ها و کشورهای مختلف و در سالهای اخیر صورت گرفته است مردم دنیا به یک سوال مشترک پاسخ می دهند " ایا معتقدید که منجی در دوران عمر شما  باز خواهد گشت؟"

مقدمه:

در این نوشتار برآنیم با توجه به اهمیت و جایگاه منجی در دو دین بزرگ الهی، به بررسی میزان اعتقاد وگرایش به بازگشت منجی در میان پیروان اسلام و مسیحیت بپردازیم. هر دو دین بر بازگشت منجی و نجات­ بخش الهی تاکید ویژه ای دارند و این آموزه در این دو دین الهی بسیار پررنگ است. از طرفی بنا به تعالیم دین اسلام بازگشت منجی اسلام یعنی حضرت مهدی (عج) همراه با بازگشت منجی وعده داده شده مسیحیان یعنی حضرت مسیح (ع) می ­باشد، که این نیز انگیزه ­ای بر توجه همزمان به پیروان هر دو دین در زمینه منجی­ گرایی می­ باشد.

همانطور که می­ دانیم در هر تغییر اجتماعی میزان توجه و خواست اجتماعی عاملی بسیار مهم در زمینه شکل­ گیری آن رویداد است. عامل "خواست جمعی" مقدمه هر حرکت و تغییر اجتماعی می ­باشد. پیش از هر تغییر عمیق اجتماعی لازم است مردم یک جامعه به آن اقبال داشته باشند و در وهله اول از لحاظ ذهنی و فکری آن را بخواهند. به عبارتی برای آن "آمادگی و خواست ذهنی" داشته باشند. بدون این پارامتر اجتماعی وقوع تغییرات عمیق بسیار دشوار است. ((إِنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ)).بر اساس این توضیحات حال باید پرسید برای ظهور و بازگشت منجی الهی چه مقدار تمایل و خواست اجتماعی وجود دارد؟

پاسخ به این پرسش مقدمه ­ای برای حرکت­های بعدی در حوزه زمینه­ سازی ظهور می­ باشد. یک راه ساده برای سنجش میزان "آمادگی و خواست ذهنی"  این است که بدانیم مردم دنیا چه اندازه بازگشت منجی را نزدیک می ­دانند؟ زیرا هرچه کسی در فکرش بازگشت نجات بخش را نزدیک تر بداند لاجرم بیشتر بدان تمایل و نیاز دارد.

........................

د ا نـــــــــــــــلــــــــــود

کلیپ جالب از استاد رائفی پور

درباره به خون نشستن زمین کربلا

روز دهم محـرم

امام حسین(ع) پس از نماز صبح ، سپاه خویش را که متشکل از

 32 تن سواره و 40 تن پیاده بودند ، به سه دسته تقسیم کرد:

دسته اول را در بخش میمنه 

دسته دوم را در بخش میسره

و دسته اى را میان آن دو قرار داد

فرماندهى بخش میمنه را به : "زهیر بن قین"

و فرماندهى بخش میسره را به : "حبیب بن مظاهر" واگذار کرد 

و خود در وسط دو سپاه مستقر شد 

و بیرق سپاه را به برادرش عباس بن على معروف به قمر بنى هاشم سپرد 

و خیمه ها را در پشت سر قرار داد

عمر بن سعد نیز سپاهیان جنایت پیشه خود را به چند گروه تقسیم کرد:

فرماندهى بخش میمنه را به : "عمر بن حجاج" 

فرماندهى بخش میسره را به : "شمر بن ذى الجوشن" 

فرماندهى سواره نظام را به : "عروه بن قیس" 

و فرماندهى پیاده نظام را به : "شبث بن ربعى" واگذار کرد

وى بیرق ننگین سپاه خود را به غلامش "درید" سپرد

دو سپاه در برابر یک دیگر صف آرایى کرده و براى 

آغاز نبرد سرنوشت ساز ، لحظه شمارى مى کردند

حر بن ریاحی که از فرماندهان جنگاور و دلیر عمر بن سعد بود و همان بود 

که در وهله نخست ، راه را بر امام حسین(ع) بست و او را به اجبار و اکراه 

به کربلا رهسپار گردانید ، وقتى بزرگوارى امام حسین (ع) 

و حقیقت خواهى وى را ملاحظه کرد و از سوى دیگر شاهد 

نیت هاى پلید عمر بن سعد و لشکریان عبیدالله بن زیاد و جنایت ها 

و ستم کارى هاى آنان بود ، از خواب غفلت و دنیاطلبى بیدار شد 

و در خود احساس نگرانى و ندامت نمود و در وى دگرگونى شگفتى 

به وجود آمد به طورى که یکباره سپاه عمر بن سعد را ترک و به سوى 

خیمه گاه امام حسین(ع)رهسپار شد ، حر به نزد امام حسین (ع) رفت 

و از آن حضرت در خواست عفو و بخشش نمود و از کردار و رفتارهاى پیشین 

خود اظهار پشیمانى کرد

امام حسین(ع) با مهربانى حر را پذیرفت و از وى استقبال کرد

سپاه دشمن که از پیوستن حر و چند نفر دیگر به سپاه امام حسین(ع) 

احساس خطر و ریزش نیرو کرده و ادامه این وضعیت را به زیان خود 

مى دید ، فرمان حمله را صادر کرد

عمر بن سعد با رها کردن تیرى به سوى سپاهیان امام حسین(ع) جنگ 

را به طور رسمى آغاز و سپاهیان نگون بخت خود را به نبرد و تهاجم 

ترغیب و تشویق کرد ، در اندک مدتى دو سپاه به یکدیگر نزدیک شده و 

با ابزارهاى جنگى آن روز به نبرد پرداختند

در این نبرد ، معادلات نظامى در هم ریخت ، دفاع یک سپاه کمتر از 

صد نفر ، در برابر یک سپاه چند ده هزار نفرى که با دلاورى و دلیرى تمام 

از حیثیت و موجودیت خویش و اعتقادات و اصول مذهبى و سیاسى خود 

دفاع نموده و مغلوب دشمن نشدند ، هر یک از یاران امام حسین (ع) 

با ده ها تن از نیروهاى دشمن به نبرد نابرابر و تن به تن پرداخت 

ولى هیچ گونه تردیدى در آنها دیده نمى شد و این روحیه بالاى 

رزمى براى دشمن ، سنگین و کمر شکن بود

یاران امام حسین (ع) با سرافرازى ، به درجه شهادت نایل شده و یا 

با ادامه دلاورى ، دشمن را زمین گیر نمودند

تصور دشمن در آغاز بر این بود که سپاه کم عده امام در لحظات نخستین

 هجوم سراسرى ، نابود شده و غائله کربلا به راحتى پایان مى پذیرد 

ولى پس از درگیر شدن با آنان ، تازه فهمیدند که با کوهى استوار از ایمان 

و عقیده روبرو شدند و از میان بردن آنان ، کار آسانى نیست 

یاران امام حسین(ع) از بامداد تا عصر عاشورا نبرد را ادامه داده 

و از قیام امام حسین(ع) پاسدارى کردند

دشمن که از نبرد سراسرى و تهاجمى ، نتیجه اى نگرفته بود 

به تدریج به سوى نبرد انفرادى روى آورد زیرا اگر چه سپاه عمر بن سعد

جملگى براى نبرد با امام حسین(ع) آمده بودند 

ولى در میان آنان مردان زیادى بودند که به اجبار در سپاه عمر بن سعد 

قرار بودند ، بدین جهت در کار نبرد عمومى و هجوم سراسرى عمر را 

در رسیدن به مقاصد پلیدش ناکام گذاشته بودند 

از طرفی روى کرد به نبرد انفرادى ، براى سپاه کم تعداد امام حسین(ع) 

نیز خوش آیند و پسندیده تر بود

به هنگام ظهر ، یکى از یاران امام(ع) به نام ابوثمامه صیداوى ، آن حضرت را متوجه وقت نماز ظهر کرد

امام حسین(ع) که به نماز اهمیت ویژه اى مى داد ، دستور داد که جنگ را

 متوقف کرده و همگى به نماز پردازند

پیشنهاد امام حسین (ع) مورد موافقت دشمن قرار نگرفت و آنان هم چنان 

به نبرد خود ادامه مى دادند

امام به ناچار ، یکطرفه جنگ را متوقف کرد و با یاران اندک خود نماز ظهر را 

به جاى آورد ، یاران آن حضرت دو دسته شده :

دسته اى به نماز امام (ع) اقتدا کرده و دسته اى دفاع مى نمودند

پس از نماز ، یاران امام(ع) روحیه رزمى تازه اى یافته و به سوى دشمن

 هجوم آوردند ، تمام یاران از جمله جوانان برومند بنى هاشم و فرزندان 

برادران ، برادرزادگان ، خواهر زادگان و عموزادگان آن حضرت 

به شهادت رسیدند ، نبرد دلاور مردانى چون 

زهیر بن قین ، نافع بن هلال ، مسلم بن عوسجه ، حبیب بن مظاهر 

حر بن ریاحی و بریر بن خضیر از میان یاران امام 

و شیرمردانى چون على اکبر(ع) ، عباس بن على ، قاسم بن حسین و

 عبدالله بن مسلم از جوانان بنى هاشم به یاد ماندنى و 

فراموش نشدنى است

امام حسین(ع) پس از آن که همه یاران خود را از 

دست داد ، بانوان را در خیمه اى گرد آورد و آنان را به صبر سفارش نمود 

و با آنان خداحافظى کرد و فرزندش امام زین العابدین (ع) را که در 

بیمارى سختى به سر مى برد ، جانشین خویش قرار داد

امام حسین (ع) به تنهایى ، ساعاتى چند با دشمن مبارزه کرد و به 

هر طرف حمله مى کرد گروهى را به هلاکت مى رسانید

هرگاه فرصتى به دست مى آمد ، به خیمه ها بر مى گشت و 

با حضور خود ، کودکان و زنان بى پناه را تسلى مى داد و بار دیگر با آنان

خداحافظى مى کرد

امام حسن(ع) فرزند شیرخوار خود را جهت سیراب کردنش به سوى 

دشمن آورد و از آنها تقاضاى آب براى فرزند شیرخوار خود کرد ، ولى 

سپاه سنگ دل عمر بن سعد به فرزند شش ماهه او رحم نکرد و هدف 

تیر قرار دادنش ، وى را در آغوش پدر غرقه به خون کردند 

امام بار دیگر به مبارزه پرداختند ، آن حضرت زخم هاى فراوانى را 

در میدان مبارزه متحمل شد

سپاه عمر بن سعد ، به ویژه دسته نابکار شمر ، پس از شهادت امام 

حسین(ع) به خیمه هاى آن حضرت یورش برده و خیمه ها را غارت کردند 

و چهارپایان ، صندوق ها ، اسلحه ها و خوراکى ها را به یغما بردند

آنان ، حتى حریم اهل بیت علیه السلام را مراعات نکردند و 

زیورهاى زنان را از آن ها ستاندند ، به طورى که زنان اهل بیت علیه السلام

به عمر بن سعد پناهنده شده و از شدت جنایت کارى شمر و گروه نابکارش

شکایت کردند و عمر بن سعد به ظاهر ، دستور داد که از غارت 

خیمه ها دست بردارند

از حمید بن مسلم روایت شد: به اتفاق شمر بن ذى الجوشن و 

گروهى از پیادگان ، از خیمه ها گذشتیم تا به على بن الحسین رسیدیم 

که از شدت بیمارى از هوش رفته بود ، همراهان شمر گفتند: 

که این بیمار را هم بکشیم ؟

من گفتم : سبحان الله چه بى رحم مردمید شما آیا این کودک ناتوان را 

هم مى خواهید بکشید؟ 

همین بیمارى که بر او عارض شده ، او را کافى است ، به هر طریقى 

بود آنان را از کشتن على بن الحسین بازداشتم ، ولى آن بى رحم ها

پوستى را که آن حضرت بر آن خفته بود بکشیدند و به یغما بردند

دشمنان پس از غارت خیمه ها و به یغما بردن دارایى ها 

و اشیاى موجود بازماندگان خیمه ها را به آتش کشیدند 

در این هنگام ، کودکان و زنان بى سرپرست ، از خیمه ها بیرون آمده و به

بیابان هاى اطراف گریختند

راوى گفت : پس از غارت خیمه ها ، آن ها را آتش زدند 

و بانوان مکرمات با پاى برهنه از خیمه ها بیرون ریختند 

و شروع به شیون و گریه بلند نمودند و... به اسیرى رفتند

عمر بن سعد خطاب به سپاه خود گفت : 

چه کسانى آمادگى تاختن اسب بر کشتگان را دارند؟ 

ده نفر از آنان اعلام آمادگى کردند که بر پیکر شهیدان کربلا اسب تاختند 

و پیکرهاى آنها را در هم شکستند ، این گروه وقتى برگشتند 

عبیدالله بن زیاد ، اعتنایى به آن ها نکرد و دستور داد که جایزه اندکى 

به آنها بدهند ، این عده پس از قیام مختار به دستور او دست و پاى آنان را 

با میخ ‌هاى آهنین بر زمین کوبیدند و بر بدنشان آن قدر اسب دوانیدند 

که پیش از هلاکت شدنشان اعضا و اجزاى بدنشان از هم جدا شد

عمر بن سعد در عصر عاشورا براى خوش خدمتى بیش تر و اعلام وفادارى 

به عبیدالله بن زیاد و خاندان بنى امیه ، دستور داد سر بریده امام حسین(ع)

را با شتاب به کوفه ببرند و عبیدالله بن زیاد را از پایان یافتن غائله کربلا 

با خبر گردانند

ماموریت رساندن سر مقدس اباعبدالله الحسین با خولى بن یزید اصبحى 

و حمید بن مسلم بود ، آنان شب به کوفه رسیدند 

در آن هنگام دارالاماره نیز بسته بود 

به همین جهت شب را در خانه خویش گذرانده و بامداد روز یازدهم سر

مقدس امام حسین(ع) را نزد عبید الله بردند

سرهاى دیگر شهیدان را پس از بریدن و شست و شو دادن 

میان سرکردگان جنایت کار تقسیم کردند

تا نزد عبیدالله برده و پاداش بگیرند و بدین وسیله به وى نزدیک شوند .

 روز هشتم محرم

.

چنین بود تا به هلاكت رسید

روز دوم محرم

این روز به نام "ورود به کربلا" نام گرفته است . 

امام(ع) در طى مسیر مكه تا كربلا بیست منزل(و به قول بعضى بیشتر) 

را پشت سر گذاردند و در این منزلها ملاقاتهای در خور توجهى داشتند 

در روز دوم محرم در سال 61 هـ-ق امام حسین (ع) با اهل بیت واصحابشان 

وارد کربلای شدند و در آنجا به بلده‏ (جماعتی که در آنجا زندگی می کردند)

رسیدند ، امام از آن بلده سؤال نمود: نام این زمین چیست؟گفتند: "غاضریه" 

نام دیگرش را پرسیدند گفتند: "شاطئ الفرات"

اسم دیگری هم دارد؟ گفتند: "کربلا" هم می گویند. 

در این هنگام حضرت فرمودند: 

"اللهم انی أعوذ بک من الکرب و البلاء" 

به خدا قسم زمین کــربــلا همین است .

روز سوم محرم

عمر بن سعد یك روز پس از ورود امام (ع) به سرزمین كربلا 

(یعنی روز سوّم محرم) با چهار هزار سپاهی از اهل كوفه وارد كربلا شد

در این روز امام حسین (ع) قسمتی از زمین كربلا كه قبر مطهرش در آن واقع 

می‏شد را از اهالی نینوا و غاضریه به شصت هزار درهم خریداری كرد و 

با آنها شرط كرد كه مردم را برای زیارت راهنمایی نموده و زوّار او را تا سه روز 

میهمان كنند

در این روز عمر بن سعد مردی بنام "كثیر بن عبداللّه‏" را نزد امام (ع) فرستاد 

تا پیغام او را به حضرت برساند

هنگامی كه وی نزدیك شد ، "ابو ثمامه" به امام عرض كرد: 

این شخص بدترین مردم روی زمین است 

ابوثمامه به او گفت: پیغامت را به من بسپار تا برای امام ببرم 

او باز گشت و بار دیگر عمر بن سعد با فرستادن پیكی دیگر از امام پرسید:

برای چه به اینجا آمده ‏ای؟

حضرت در جواب فرمود:

مردم كوفه مرا دعوت كرده ‏اند و

"بـــــا مــــن پــیــمــــان بــســــته ‏انــد"

بسوی كوفه می‏روم

از حوادث دیگر این روز:

"نامه امام حسین(ع) براى اهل کوفه" 

در این روز امام حسین(ع) براى بزرگان کوفه نامه اى نوشتند 

و آن را به "قیس بن مسهَّر صیداوى" دادند که به کوفه برساند

مأمورین در بین راه ، قیس را گرفتند 

و پس از آنکه او بر ضد یزید و ابن زیاد سخن گفت ، او را به شهادت رساندند

از حوادث دیگر این روز :

"ورود عمر بن سعد به کربلا"

سعد بن ابى وقاص با خاندان رسول اکرم(ع) رابطه خوشى نداشت 

حتى در شوراى عمر حق رأى را به عبدالرحمن بن عوف داد 

و بعد از کشته شدن عثمان با حضرت على(ع) بیعت نکرد

پسرش عمر بن سعد راه پدر را ادامه داد و با این خاندان 

که هادى امت بودند رابطه خوبى نداشت

ابن زیاد ملک رى (شهرری) را به عمر سعد داده بود

چون ابن زیاد از خبر ورود امام حسین(ع) به عراق مطلع شد 

قاصدى نزد عمر فرستاد که اول به جنگ حسین بن على(ع) برود 

و او را بکُشد سپس به سمت شهر رى روانه شود

عمر سعد نزد ابن زیاد آمد و گفت: 

مرا عفو نما !

وى گفت: عفو مى کنم لکن ملک رى را از تو مى گیرم

عمر سعد گفت: یک شب مهلت بده

در نهایت هواى ریاست رى بر او غلبه کرد و تصمیم به جنگ با امام(ع) گرفت 

و روز دیگر نزد ابن زیاد آمد و قتل امام حسین(ع)را عهده دار شد

ابن زیاد با لشکرى عظیم او را به کربلا روانه کرد 

تا اینکه که روز سوم محرم وارد کربلا شدند .

روز چهارم محرم

در روز چهارم محرم ، عبیداللّه‏ بن زیاد مردم كوفه را در مسجد 

جمع كرد و سخنرانی نمود و ضمن آن مردم را برای شركت در جنگ با

امام حسین (ع) تشویق و ترغیب نمود

به دنبال آن 13 هزار نفر در قالب 4 گروه كه عبارت بودند از:

گروه اول = شمر بن ذی الجوشن با چهار هزار نفر

گروه دوم= یزید بن ركاب كلبی با دو هزار نفر

گروه سوم= حصین بن نمیر با چهار هزار نفر

گروه چهارم= مضایر بن رهینه مازنی با سه هزار نفر

به سپاه عمر بن سعد پیوستند

بهم پیوستن نیروهای فوق از این روز شروع و تا روز عاشورا 

ادامه داشته است.

از بهترین توصیفاتی که راجع به حضرت امام حسین (ع) شده، توصیفی است که حضرت ولی عصر ارواحنا فداه کرده : تو ای حسین! برای رسول خدا فرزند و برای قرآن سند و برای امت بازوئی بودی، در طاعت خدا تلاشگر و نسبت به عهد و پیمان حافظ و مراقب بودی، از راه فاسقان سر بر می تافتی، آه می کشیدی، آه آدمی که به رنج و زحمت افتاده، رکوع و سجود تو طولانی بود، زاهد و پارسای در دنیا بودی، زهد و اعراض کسی که از دنیا رخت برکنده است، با دیده ی وحشت زدگان بدان نگاه می کردی.

اَکمَلتُ لَکُم دینَکُم

دین شمارا به حد کمال رساندم

سوره مائده "3"

عید غدیر خم مبارک

عید است و غدیرش، علی والا است، علی
دل تشنه عدل است و او دریاست، علی
جشن است و مبارک، علی گشته است، ولی
دنیا همه را شادی که مولا است، علی

آیا میدونستید که در طول دوران بارداری اگر هریک از ارگان های مادر دچار آسیب شود ، نوزاد در رحم مادر با فرستادن سلول های بنیادی به ترمیم مادر می پردازد ...

          با صدای امین رستمی

دانلود

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ﴿۲﴾

كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ ﴿۳﴾

ای مومنان ! چرا چیزی را می گویید که خود عمل نمی کنید ؟

نزد خدا به شدت موجب خشم است که چیزی را بگویید که خود عمل نمی کنید .

( سوره ی مبارکه ی صف )

به ادعا نتوان برد بهره ای فردا

که بهره از عمل آید نه ادعا کردن

خدا: بنده ی من نماز شب بخوان و آن یازده رکعت است

بنده: خدایا! خسته ام! نمیتوانم

خدا: بنده ی من، دو رکعت نماز شفع و یک رکعت نماز وتر بخوان

بنده: خدایا خسته ام برایم مشکل است نیمه شب بیدار شوم

خدا: بنده ی من قبل از خواب این سه رکعت را بخوان

بنده: خدایا سه رکعت زیاد است

خدا: بنده ی من فقط یک رکعت نماز وتر بخوان

بنده: خدایا امروز خیلی خسته ام آیا راه دیگری ندارد؟

خدا: بنده ی من قبل از خواب وضو بگیر و رو به آسمان کن و بگو یا الله

بنده: خدایا من در رختخواب هستم اگر بلند شوم خواب از سرم میپرد

خدا: بنده ی من در دلت بگو یا الله ما نماز شب برایت حساب میکنیم

بنده اعتنایی نمیکند و میخوابد

خدا: ملائکه ی من ببینید من آنقدر ساده گرفته ام اما او خوابیده است چیزی به اذان صبح نمانده او را بیدار کنید دلم برایش تنگ شده است، امشب با من حرف نزده

ملائکه: خداوندا دوباره او را بیدار کردیم، اما باز خوابید

خدا: اذان صبح را میگویند هنگام طلوع آفتاب است ای بنده ی من بیدار شو نمازصحبت قضامیشود خورشید از مشرف سر بر میآورد

ملائکه: خداوندا نمیخواهی با او قهر کنی؟

خدا: او جز من کسی را ندارد... شاید توبه کند...
***********
بنده ی من تو هنگامی که به نماز می ایستی من آنچنان گوش فرا میدهم که انگار همین یک بنده را دارم و تو چنان غافلی که گویا صدها خدا داری!!!

الهی قمشه ای

پهن شد سفره ي احسان، همه را بخشيدي

باز با لطف فروان همه را بخشيدي

ابر وقتي كه ببارد همه جا مي بارد ،

رحمتت ريخت و يكسان همه را بخشيدي

گفته بودند به ما سخت نميگيري تو...

همه ديديم چه آسان همه را بخشيدي

يك نفر توبه كند با همه خو ميگيري

يك نفر گشت پشيمان همه را بخشيدي

اين گنهكاري امروز مرا نيز ببخش

تو كه ايام قديم ، آنهمه را بخشيدي

حيف از ماه تو كه خرج گناهان بشود

تو همان نيمه ي شعبان همه را بخشيدي

داشت كارم گره ميخورد ولي تا گفتم

" جان آقاي خراسان " همه را بخشيدي

بي سبب نيست شب جمعه شب رحمت شد

مادري گفت "حسين جان "همه را بخشيدي

شهر من اینجا نیست !
اینجا…
آدم که نه!
آدمک هایش , همه ناجور رنگ بی رنگی اند!
و جالب تر !
اینجا هر کسی
هفتاد رنگ بازی میکند
تا میزبان سیاهی دیگری باشد!
.
شهر من اینجا نیست!
اینجا…
همه قار قار چهلمین کلاغ را
دوست می دارند!
و آبرو چون پنیری دزدیده خواهد شد!
.
شهر من اینجا نیست!
اینجا…
سبدهاشان پر است از
تخم های تهمتی که غالبا “دو زرده” اند!
.
من به دنبال دیارم هستم,
شهر من اینجا نیست…شهر من گم شده است!

مردم از تو درباره وقت رستاخیز میپرسند , بگو: علم آن فقط نزد خداست و تو چه میدانی شاید رستاخیز نزدیک باشد. (احزاب,63)

ای کسانی که ایمان آورده اید ! مانند کسانی نباشید که موسی را آزار دادند , و خدا اورا از آنچه گفتند مبرا ساخت و او نزد خدا آبرومند بود (احزاب,69)

وکانَ اللهُ غَفوراً رَحیماً (و خدا آمرزنده ی مهربان است )

گاهی فراموش میکنم که نمیتونم بگم من اشتباه نمیکنم من نمیلغزم گاهی فراموش میکنم که

 انسانم و شیطان دشمن قسم خورده ام در کمینم

(وقتی بهم گفت اگر من بودم نمیلغزیدم) ترسیدم از اینکه شیطون گوشاشو تیز کرده و داره میشنوه

سکوت کردم

 تو دلم دعا کردم گفتم خدایا گوشای شیطونو کر کن تا نشنوه میدونم که وقتی اینقدر مطمئن حرف میزنیم تو دام شیطون میوفتیم .

مثل فیلم او یک فرشته بود که چقدر واقعی به تصویر کشید گوش وایسادن شیطونو تو صحنه اول فیلم وقتی که مرد اول قصه

 مردی که گناه نکرده بود تو حیاط مسجد در حال وضو گرفتن بود و شیطان کنار دستش منتظر یه فرصت

 و او فرصت و به دست شیطان داد !

به راحتی آب وضویی که از رو دستاش میچکید

ما هر لحظه در خطر گناه هستیم خیلی سخته زندگی کردن وقتی اینارو میدونی و گاهی فراموش میکنی  شیطان چه توانایی هایی داره

خدایا به این ماه عزیز قسم تمام دوستانمو همه اونایی که چه تو این لحظه کنارمن چه اونایی که با لغزش من ترکم کردن

در پناه خودت نگهشون دار

من به بخشش تو ایمان دارم همه مونو ببخش و بیامرز

آمـــــــیــــــن.......

آیات اولی که آوردم برا این نبود که بگم من در حد موسی پیغمبر خدام

فقط آیاتی رو نوشتم که وقتی از خدا خواستم بهم آرامش بده با آیاتش اومد .....

خدایا آخر این فاجعه رو ختم به خیرش کن همونجوری که تو زبون یه بچه گذاشتی تا به مادرش بگه

 و مادرش تو وبش بنویسه تا من بخونم

ازت ممنونم خدا

هیچ وقت نشونه هاتو نمیتونستم درک کنم اما از زمان رفاقت با نسیم بهتر میبینم.

سپاس