همین روز ها زندگی بهانه می شود
و می دهد به دستانت
وقتی بی وقفه
دراز می شوی
در سنگفرشها...
تو نیستی...؟!
شومی از هیبتت نفوذ کرده در آسفالت...؟!
همین روزها زندگی گونه میتراشد
آنگونه که انار در چله میان انگشتان
بی صبرانه آب می اندازد در پوسته
همین روزها
زندگی بهانه میدهد دستت
و تو رخت می شویی و
می دهی به بند
برای ادمهای دم دراز به توان زبان...!
دستان تو به گندم
زار می زند
هی مچاله میان خندق بلا
بی سبب تن پوش گرگ ها نشدم که پوزه بکشی
پریشانی ام را بر پیشانی خاک .
نه این که خود وبلاگ کوچولو باشه ها!
نه، منظورم کوچولو ایه که تو دلمه !
کوچک پنهان من
نه آویختنی ام
نه بیختنی
دار
گَلِ میخ طویله ایی ...
هر روز
یک چشم
در من
زاده می شود...
* گل (فتحه به گ - کسره به ل ) : بند شدن ، آویزانی
پیت نفت و
پت پت منی که
پشت سرخی ام گونه ام
باید گونه ایی تازه کنم...
و بی جمجمه و ملاقه
بی هیچ چون و چرایی
فیتیله ایی راست بمانم...
تا بو بدهد
زوزه ی گیسوان زنیکه
انگار هوی من است...!
سلامممممممممممممممم
این پست رو فقط می نویسم برای دوستانی که به قول خودشون کم لطفی کردم...
نه کم لطفی نیست . خداییش گرفتار بودم ،از همه ی دوستانی که تو این مدت سر زدن ممنونم و ازشون می خوام از من ناراحت نباشن...!
و از دوستانی که پیام خصوصی گذاشتن هم معذرت می خوام چون همین الان سر زدم ودیدمشون.
از سپیده جون تشکر می کنم و امیدوارم منو ببخشه که پیامشو ندیدم تولدت رو تبریک می گم، سپیده عزیز سالیان سال شاد و زیبا باشی...
با تشکر از تمامی دوستانی که یادم بودن...
انشاء ا.... به وقت سر می زنم
پایند در پناه خدایی که دوستش می داریم
به موهایم بر نخورد
ژولیدگی دستانت
باز یا بسته ...
و همیشه صدای لب های تو
وصله وصله تنهایی ام را
کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوک
می کشد ...
آمیخته در من
کسی شبیه تو
دستها درگیر
بیشتر بهانه باش
تا چیزی که چه می دانم؟!
یا کسی که چه می دانم؟!
دیر وقت است ...
می شود
نه نمی شود
که چه؟
بشود یا نشود
پیاده رو عبور می کند
انگشت گیر دندان
وتو خالی از من
به جیر جیرک ها خواب می خورانی.
طعم بوسه های الکلی
مثل ول وله چکه اب
درونه تابه
داغم می کند
دست هاپیش می رود
.......................
کال چیدمت که
در من برسی.
تا دست به شانه برسد
چشم ها درگوشی
لب ها زیر چشمی
به وقوع دستانت می نگرد
برای باران
امشب
دوسه پیرهن بیشتر
زیر ناودان کهنه کن
وبگذار خدا اتفاق بیاورد.
خدا به شیوه دستانش
شک دارد
و این من در دیوار
به بزدلی احتیاط
شرطم را باخته ام
به نرده ها.
ادم...
خدا یک وجب مانده به دلهره
ادم را افرید
تونیز
در خشاخش دو تن
بهانه را جنجال کن.
ایستاده
نمی رسی
سکوتم به عرض شانه هایت قد نمی دهد
برای خواب قالی
فکر دروغی باش
ریشه
به نسب تو گره کور می زند .
برای بوسیدن حدی نیست
دستی برلولا
از چارچوب که بگذری
چفت در وا می افتد و
تو نیستی .
اینجا هیچکس نمی پرسد
مستقیم چند؟
بگذار جاده از سماجت دکمه ها
هی مچاله شود .
**
به کدام فاصله اکتفا کرده ای؟
که تب نیست لب نیست
خماری چشمانت
کار به گردنم گذاشته
تا دیوانگیت را بار کشم
که بی گدار به لبهایت زده ام
مگر خلاصه می شود ؟
دور تر از خنده هایت دخیل می بندم
ساق هایت منتها
طرز عجیبی می برد مزاج تلخی ام را .
چتر...
بکش
تا در خاکستری نفسهایت
بغض هایم را نقاشی کنم
اوقات تلخی پایه های تخت
طعم گلهای ملافه را
به باغچه همسایه می کشاند
وتو در انحنای سینه های باران
چترت را می بندی .
نارنج
با پنجه به نارنج
وبوسه ای به داغی اراده ات
چنان بهانه ام کن
که از تمام افتاده
طعم تورا بگیرم.
نی لبک
سطر وصفحه
چه ساده پنداشت
نفس در نی لبک
که هی بیاید و بروی
وانطرفتر
خالی بودنم را کوک بزنی
از خدا هم یک پیرهن بیشتر
به شانه ام اویخته ای .
گس/
تمام ورودی ها را بست نشسته ای
دمای درون پتو
با فصل گلابگیری دستانت
منطبق نیست
عقربه در گریز
هی می چلانی زمان را
ختمی ها منطق نمی دانند
طعم گس لبهایت
در ساقه بشیند
خماری چشمانت رفتنی ایست/
فشار مي اورم زير چانه
پاهايم رفتنت را زل مي زند
هميشه نقطه سر خط نمي ميرد
عاشق كلاهت
پيچ هاي دنيا را كلاف پيچ خودم
كجا نقطه سر خط مي شوي
كه سطر به سطر باقي مي ماني
پا پي ام نباش
كه نه ميل دارم نه سري براي كلاهت.
ميل(ميل بافتني)
پر پيرهنم پرازهيزم هاي نشكسته
اجاق
كور مي خندد به هوس هاي نارس
كرسي بي گدار شخم مي زند طاقت زمين را
ناشيانه مي خندي
لبريز خواستن
كجاي دستانت بخندم
كه در هراس كوچه خوابم كني
اشيانه تنظيم روزنه
تو خوابي و بد ستمي ايست چشمانت
بهار ترجيح مي دهد
افتاب غربتي را پشت جاليز خواب كند
تا گهواره را تاب دهي
سمت جنوبي ترين نقطه شرم.
ته مانده اختيارم
به واژه ها گير مي دهد
سايه دستانش خيس
ومن مضطرب ديوار
تا صداي عقربه درنيامده
برگرد
زمين جاي امني نيست.
بوسيده شدم در التيام خواهشي
ديوار ها عبور كردند
سيم خاردار...
يك پيچ به دنيا اضافه شد
مردي تار مي تند بر استخوانهايم
دستي در گهواره مي چندد
كودك مقوائي
تنگ در بستو
دستانم روي ابر
درون جغجغه از خدا خواسته ام جار بزني
هم شانه با قطار تورا مي بوسم
ريلها....
خجالت تورا مي كشد
قطار مي خزد
تو كجا مانده اي.
رسيدگي نه
از بيچارگيست
كرم هائي
كه از سرم بيرون مي خزند.
........
خدا عاشق نمي شود
نمي گذارد هم
چقدر سخت است
مال جاده باشي و
زير چرخ كالسكه ات..
چكمه
او كه مدام مي گفت برو
كلاهي به سرم بافت كه
از چكمه هايم بدم مي ايد.
دست به گردن صندلي
روبروي تراس زني نشسته ام
نردبان پاي ديوار
يائسگي اش را حواله ام مي كند
فوجي از كلاغ ها
كز كرده اند پشت شاخه ها
گنجشك ها...
ومن در ملاقات خدا
عقيم بودنم را مرور مي كنم
كه مثل گوش
لاي دو دست كر شده ام
مك
خاتوني نبوسيدمت
كه به ايستي مقابلم
سقم را برداشته اند
كه تو را مك بزنم.
