تسلیت قلب صبورم

این وبلاگ از تاریخ ۱۹/۸/۹۲

دیر به دیر آپ میشه اگه

جواب نظراتتون را دیر دادم

ببخشین سربازم و تو پادگان.

سرم را درتاریکی گودال هامی برم

لباس سکوت را برتن میکنم و دیگر

به تونمیگویم بمان

کنارمیروم تا راه زندگی خودرابه تنهایی طی کنی

می فهمم اما وانمودبه نفهمیدن میکنم

حس را درخودم میکشم

عشق را سرکوب می کنم تا با تنهایی خودخوش باشی

من باخنجرزدن به روح وجسمم 

انچه راکه تو میخواستی برایت فراهم کردم

اسوده باش که به ان چه می خواستی رسیدی

درحالی که حتی لحظه ای 

به انچه من میخواستم 

هم فکرنکردی

از تنهايي نيست ؛

از بي کسي هم نيست ...

غريبي من از اين است که از نزديک ترين هايم دورم و به دورترين هايم نزديک ...

از هـیـاهـوے واژهـ هـا خستــ‌ه شـدهـ امــ

مـن سکــوتـم را

از اوراق سپـیـد آمـوخـتـم

آیـا  "سکـوت"

      روشن تـریـن واژهـ هـا نـیست ؟

هـمیشـ‌ه در خلـوت

آرزوے پـرواز را مجسم دیـدهـ امـ

آیـا  "تـنهایـے"

      سخـت تـریـن واژهـ ها نـیست ؟

تـا چشم گشودم از زنـدگے افـتـادم

هم زمان بـا بـرگ خـاطـراتـمـ

آخریـن واژهـ ام را خـواهم نـوشت :

"پـایـان"