وبلاگ ادبی،فرهنگی

آ

آب حیات: چشمه ایست در ظلمات که هر کس از آن بنوشد زندگی جاوید پیدا می‌کند. کنایه از چشمه عشق و محبت است

آب حیوان: تابش انوار و تجلیات الهی را گویند

آن: حد فاصل میان گذشته و آینده

آینه: قلب انسان کامل است

الف

ابد: امتداد زمان در طرف آینده‌است و در نزد اهل تصوف ابد و ازل از صفات و ویژگیهای حق تعالی است. فرق ابد و ازل در آنست که ازل را آغازی نیست و ابد را پایانی

ابر: نزد صوفیان، ابر حجابی است که سبب وصول شهود باشد بواسطه کوشش و اجتهاد

زنده بودن حرکتی افقی است از

گهواره تا گور، ولی زندگی کردن

حرکتی است عمودی از زمین تا آسمان.

الهی! به بزرگی آنچه داده ای آگاهمان کن،

تا کوچکی آنچه نداریم نا آراممان نکند.

سال هااست کوهستان دلم

به حرمت ردپایت

به برفهایش اجازه آب شدن نمی دهد

خیال بودنت حک شده در  کتیبه وجود من

به کعبه رفتم و آنجا هوای کوی تو کردم

جمال کعبه تماشا به یاد روی تو کردم

نهاده خلق حرم، سوی کعبه روی عبادت

من از میان همه روی دل بسوی تو کردم

مرا به هیچ مقامی نبود غیر تو کامی

طواف و سعی که کردم به جستجوی تو کردم

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

ابتدای یک پریشانیست حرفش را نزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشمهایم بی تو بارانیست حرفش را نزن

آرزو داری که دیگر بر نگردم پیش تو
راه من با اینکه طولانیست حرفش را نزن

دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کار آسانیست حرفش را نزن

عهد بستی با نگاه خسته ای محرم شوی
گر نگاه خسته ما نیست حرفش را نزن

خورده ای سوگند روزی عهد خود را بشکنی
این شکستن نا مسلمانیست حرفش را نزن

خواستم دنیا بفهمد عاشقم گفتی به من
عشق ما یک عشق پنهانیست حرفش را نزن

عالمان فتوی به تحریم نگاهت داده اند
عمر این تحریم ها آنیست حرفش را نزن

حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام
رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

 دلخوشم با غزلی تازه همینم کافیست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافیست

قانعم بیشتر ازاین چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافیست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافیست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافیست

من همین قدر که با حال و هوایت گه گاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافیست

فکر کردن به تو یعنی غزل شور انگیز

که همین شوق مرا  خوب ترینم  کافیست

      عشــــــــق یعنــــــــــــی ...

   ع :  علاقه  /    ش  :  شدید   /   ق : قلب

عشق یعنی طپش سـرخ نگاه

نفس سبز خیال

لرزش دست امید

سمت بی سمتی عشق

__--__---___---__--__--__---__-

- زندگی، صد سال اولش سخته

- زندگی، غصه شیرین بلندی است به نام خاطره

- زندگی، حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد

- تب زیبای نگاهت، یعنی عشق

- چه بی تکلف تابید عشق

 که صبح را همگانی کرد

اولین روز دبستان بازگرد  // کودکی ها ، شاد و خندان بازگرد  

باز گرد ای خاطرات کودکی //  بر سوار اسب های چوبکی 

خاطرات کودکی زیباترند   //     یادگاران کهن مانا ترند 

درس های سال اول ساده بود   //   آب را بابا به سارا داده بود  

قصه ی اصحاب کهف،  شوخی نیست...

                                                   اینجایک روزبخوابی...

                                                                                 همه توراازیادمی برند...!

فضا را تسخیر کرده ایم و از حال همسایه بیخبریم

باهمه کسیم و کسی نداریم

زیاد می دویم ولی به جایی نمیرسیم

همه را می شناسیم ولی خویشان را نه

باهمه زیاد حرف میزنیم ولی باخدا نه

با زمین و زمینیان زیاد مشغولیم ولی با آسمانیان کمتر

و در این تنهایی

سایه ی هم نفسی تا ابدیت جاریست...

سایه خورشید بلند، سایه مهتاب انیس

سایه پیدای نهان، سایه آرامش محض

و من اینجا تنها،

می سرایم شعر تبدار تو را

می ستایم غم دیدار تو را ،

من تورا چشم به راهم، ای ماهم...

واین رابدان که دوست داشتن ازعشق برتراست...

عشق یک جوشش کوراست وپیوندی ازسرنابینایی امادوست داشتن پیوندی خودآگاه و از روی بصیرت

روشن وزلال.

عشق باشناسنامه بی ارتباط نیست وگذرفصل هاوعبورسالهابرآن اثرمیگذارد.امادوست داشتن در ورای سن وزمان زندگی می کندو برآشیانه بلندش روز و روزگار را دستی نیست.

«آری دوست خوبم

                                   دوست بدارولی عاشق نشو»

درزمین عشقی نیست که زمینت نزند

آسمان رادریاب

زیباترین داستانک های دنیا

یکی از غذاخوری های بین راه بر سر در ورودی با خط درشت نوشته بود:

 شما در این مکان غذا میل بفرمایید، ما پول آن را از نوه شما دریافت خواهیم کرد

 راننده ای با خواندن این تابلو اتومبیلش را فوراً پارک کرد و وارد شد و ناهار مفصلی سفارش داد و نوش جان کرد

 بعد از خوردن غذا سرش را پایین انداخت که بیرون برود، ولی دید....

که خدمتگزار با صورتحسابی بلند بالا جلویش سبز شده است.

 با تعجب گفت: مگر شما ننوشته اید که پول غذا را از نوه من خواهید گرفت؟

 خدمتگزار با لبخند جواب داد: چرا قربان، ما پول غذای امروز شما را از نوه تان خواهیم گرفت

 ولی این صورتحساب مال مرحوم پدربزرگ شماست

غزل " مست می ناب "

دل باز هم به روی تو بیتاب می شود   

   یعنی دوباره مست می ناب می شود

با جویبار دیده رود کوی آفتاب        

    با صد نیاز، راهی مهتاب می شود

خورشید جان ز مشرق اشراق می رسد 

    یعنی نیاز و عاطفه سیراب می شود

گلخند اشتیاق نگاهت نیاز ماست     

     چشمم بدان امید تو در خواب می شود

در بیستون عشق تو فرهادتر می شود 

     هرکس که آب می شود و ناب می شود

طوفان چشم و شعله ی دل می گدازدم    

    فریاد، کین نیاز و جنون آب می شود

تا آسمان به پای گلم بوسه می زند          

     سبزینه پوش چرخ تو بیتاب می شود

ساقی عشق، باده ی بیداریم کجاست        

     چشمم دوباره راهی محراب می شود

محراب دل، به رکعت نوری نماز کن      

     معراج عشق ماست چو مهراب می شود

سروده شده در : شهریور83

گزیده طنز عبید زاكانی

عبید زاكانی

    اگر چه گرایش به شوخ طبعی و انواع آن در ادب فارسی، تقریباً به اندازه تاریخ ادبیات فارسی قدمت دارد، اما تا قرن هشتم و ظهور عبید زاكانی، طنزپرداز حرفه‌ای به معنای امروزی و متعارف آن نداشته‌ایم و با قدری تسامح عبید زاكانی را می‌توان پدر طنز فارسی دانست.

    غزل   "  فصل اشتیاق  "

وقتی به یاد عشق تو پـربار می شوم   /  با کوله باری از تو سبکبار می شوم

افروخته ام خیال تو در تندباد غم    /   با صبح بی صدای تو بیدار می شوم

می جوشد از شتاب نگاهت امید وصل   /   من بی تو در خودم همه تکرار می شوم

وقتی دلم گزیده تمنای آفتاب   /   لبریز اشتیاق لب یار می شوم

گفتی حدیث روشن اشراق زندگی  /  گویی دوباره راهی دیدار می شوم

خواهی رسید ملتهب از فصل اشتیاق   /   پیوسته با خیال تو، هشیار می شوم

فریاد از این تبلور غم، اتفاق عشق    /    من با نگاه آه تو پربار می شوم

من و ساقی وعطش،این چه حکایت باشد!؟ 

  همه در میکده عشق، طراوت باشد

به نسیم نگهت، خوشه جانم سوخت  

   سحر از جانب اشراق، عنایت باشد

به تمنای رخت، عشق بچینم هرشب  

  و معمای غمت، شور و اشارت باشد

دل و مهتاب در این کوچه تنگم، شب ها 

به تمنای نیازم به تو عادت باشد

نفس آخر صیدم سر و سامانم کو ؟ 

تو بمان عاشقی ام عیت عبادت باشد

چو شباهنگ غمت، حجم نگاهم تنها 

  وکویری که در او آب نهایت باشد

همه در سلسله ی موی تو در بندند  

 چو رسیدی، تو بمان، اجرعیادت باشد

به خیالت، شب غم، تا به سحر جوشیدم 

من و محراب و غمت، این چه شکایت باشد!

                    غزل  " لهجه ی باران "

بگذار تا به لهجه باران بخوانمت    

  در سرزمین عشق، سلیمان بخوانمت

سر ریز شد نگاه نیازم به سمت وصل   

مست از زلال روی تو، خوبان بخوانمت

شستیم دل به آب حضورت به دست عشق

گشتیم زرد و بی سرو سامان، بخوانمت؟

انسی به جــز طراوت یــا دت نداشتیم  

  بگذار عاشقانه، فراوان بخوانمت

جانم به سنگ هجر نخواهدشکست زود

  در دل هماره رویش ایمان بخوانمت

با عشق شوقناک رساندی صدای صبح 

  در بزم عشق، شمع گدازان بخوانمت

دل سر کشــد باده سرشــار روی تو 

  در فصل مرگ آینه ها، قرآن بخوانمت

دل در کویرتشنه این انتظار سوخت   

بگذار تا به لهجه باران بخوانمت

بیا در کربلا محشر ببین، کین گستری بنگر

نظر کن در حریم کبریا غارتگری بنگر

فروشنده حسین و جنس هستی، مشتری یزدان

بیا کالا ببین، بایع نگه کن، مشتری بنگر