چای باغ -سوادکوه

آن زمان که مرا پیرواز کار افتاده یافتی،صبور باش ومرا درک کن                                                        

اگر هنگام غذا خوردن دستانم می لرزد ولباس هایم را کثیف میکنم ویا هنگامی                                           

که نمی توانم لباس هایم را بپوشم ،صبور باش . وزمانی را بیاد بیاور که همین                                           

کارهارا به تو یاد می دادم.                                                                                                      

اگرزمانی که صحبت می کنم، حرف هایم تکراری است وکلمات را چندین بار                                            

تکرار می کنم ، صبور باش و حرف هایم را قطع نکن وبه حرف هایم گوش فرا ده.                                     

وقتی تو هنوز کوچک بودی گاه برای خواباندنت مجبور می شدم ،بارهاوبارها                                           

داستانی را برایت بخوانم تا بخواب روی                                                                                      

وقتی نمی خواهم حمام کنم ،نه مرا سرزنش کن ونه شرمنده و زمانی را بیاد بیاور                                       

که تو را با هزار و یک بهانه وادار می کردم که حمام کنی .                                                               

وقتی مرا بی خبر از این همه پیشرفت ها و دنیای امروزی میبینی،با لبخند تمسخر                                       

آمیزبه من منگر، وقتی حافظه ام یاری نمی کند وکلمات را بخاطر نمی آورم ، به من                                    

فرصت بده تا بیاد  بیاورم واگر نتوانستم عصبانی نشو زیرا برای من مهمترین چیزنه                                   

صحبت کردن بلکه تنها با تو بودن وتو را برای شنیدن داشتن است.                                                       

وقتی نمی خواهم چیزی بخورم مرا وادار نکن ،من خوب می دانم که کی به غذا                                         

احتیاج دارم .وقتی پاهای خسته ام اجازه راه رفتن به من نمی دهد،دستهایت را به من بده                                

همانگونه که کوچک بودی من دستهایم را به تو می دادم ، آنزمان که اولین قدمهایت                                     

را بر می داشتی.وزمانی که به تو می گویم ، دیگر نمی خواهم زنده بمانم واینکه                                         

می خواهم بمیرم عصبانی نشو ، روزی خواهی فهمید.زمانی متوجه میشوی که علرغم                                  

تمام اشتبا هاتم ، همواره بهترین ها را برای تو خواسته ام وهمواره سعی کردم که                                        

بهترین ها را برای تو فراهم کنم.از اینکه در کنارت هستم عصبانی نشو، تو باید در کنارم                               

باشی و مرا درک کنی، مرا یاری کن ،همانگونه که من تو را یاری کردم ،آنزمان که زندگی را آغاز کردی.         

یاریم کن تا قدم بردارم ،به من کمک کن تا با نیروی عشق وشکیبا ئی تو این را ه را به پایان برم.                     

من با لبخند و عشق بی کرانم جبران خواهم کرد ، همان عشقی که همواره به تو داشتم.فرزند دلبندم دوستت دارم.    

فرارسیدن ایام محرم وعزاداری سالار شهیدان بر همه پیروان اباعبدالله تسلیت باد.

باز محرم رسید رخت عزا کن به تن

گذشته را فراموش کن واز خاطرببر                                          

زیرا برای امروزت جز حسرت و اندوه وغم وغصّه چیزی به همراه ندارد

حسرت عمر گذشته را مخور که بر نمی گردد                              

امروزت را در یاب وخود را از غم و غصّه بدور دار                     

که از فردایت هیچ خبر نداری                                                 

امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم                                                                 

شاید ای دوست نرسیدیم به فردائی دگر                                       

برای فردایت عاقل باش،تا عاری از حسرت و غم گذشته             باشد                

وسعی کن که فردایت از امروزت بهترباشد                                  

تا فردا حسرت گذشته وامروزت را نخوری                                  

زیرا، نداند به جز ذات پروردگار                                              

که فردا چه بازی کند روزگار                                                  

بر لب پیــــــــــر و جوان ، ذکـــــــــر رب و رب باشد

رمضان ماه نزول نعـــــمت وهــــــــــم رحمت است

نبریم سود در این ماه اگر ، عین خســـــــارت باشد

رمضان خوان الهی هــــــمه جا گســــــــترده است

نعمت از حدُ به فزون است ،اگر چشم بصیرت باشد

رمضان حامل شبـــــــهای عـــــــــــــزیز ،قدر است

شب قــــــدری، که پر از قدر و فضـــــــــیلت باشد

رمضان ماه امــــــــیر مومنان ، ماه عــــــــلی است

که در این ماه عزیز ، بهر علی ماه شـــهادت باشد

در توبه در این ماه ،گشـــــــــوده است خــــــــــدا

سوی این در بشتاب ، گرچه ترا روی خجالت باشد

رمضان آمد و چون ســـــــــــــــرعت باد می گذرد

بشتاب کاری بکن ،تا که ترا قدرت و فرصــت باشد

روسیاه باشد اگر کس نبرد ، فیض در این ماه عزیز

غافــــــل از ذکـــــــر خدا ، یا که عبـــــــادت باشد

                  (یوسف ولی پور)

عاقبـــــــــتِ کار ما ،رفتــــن از این دیار است

چون و چرا ندارد، ظاهـــــر و آشـــــکار است

شاه و فقــــــــیر و دارا ،از جمله  تخم مرگند

فانیست بجـــــز خدا که،همیشه برقراراست

این زندگی فـــــانی ،با مرگ ناگـــــــــــــهانی

پیـــــر و جوان ندارد،این رســــــم روزگاراست

هرکه در این عرصه زیست ، رخت سفر ببندد

مقــــصد او مشخّص ، در صف انتــــــظاراست

در این جهـــــان فانی ، ســرگرم کار خویشی

غافل از اینکه صیّــــــاد ، آماده شــــــکاراست

طــــبّال مرگ هــــــــرروز،کوس رحیل بکـــــوبد

هوشــــــدار که گاه رفتن ،در نزد کردگار است

(یوسف ولی پور)۱۳۹۲

وندران وادی دلی ، بی کیــــــــــــــنه داشت                                                      

میتوان با دســــت خود ، دســــــــــتی گرفت                                                      

باری از دوش ، تهـــــی دســــــــــتی گرفت                                                      

میتوان اشــــــــــــکی ز د ید ه، پا ک کــــرد                                                     

خاطــــــرات تلـــــــــــخ را ، در خا ک کرد                                                     

میتوان در شـــــــا دی و غـــــــــم ، یار بود                                                     

بر ضعـــــــیفا ن ،مونس و غمــــــخوار بود                                                     

میتوان لبخــــــــــــــــــندی بر، لب ها نشا ند                                                    

مرهـــــمی بر زخـــــــــم  این، دل ها نشا ند                                                    

میتوان چون جویباری ، دشت را پر آب کرد                                                   

کام هــــــر لب تشــــــنه را، ســــــیراب کرد                                                    

میتوان دنیا پرستی را به زیر پا گـــــــذاشت                                                       

نام نیـــــــکی را  ز خود، بر جـــــا گذا شت                                                   

(یوسف ولیپور)                                                                 

راهِ دِرستِه پیش بَهیر،که پیچ و خـــــــم نِدانِّه

شِه دلِّ با خِدا هاکِن ،هرچی غمه فِنا هاکِن

دِلی که با خِــــدا بوهِ ،هیچ چیزی کــم نِدانِّه

(یوسف ولی پور)

گویا نسیم بهار مــــــــــژده به یار میدهد

از ره دور آمده ،بوی بهــــــــــــــار میدهد

جنگل وصحرا شده از قدمــــــش پر ز گل

سوسن و سنبل نگر،بوی بهـــــار میدهد

فصل خزان سر شد وگوئی بهـاران رسید

غنچه ز گل وا شد و بوی بهــــــار میدهد

بلبل سر مست را مژده رســــید از چمن

دامن صحرا  و دشت ،بوی بهــــار میدهد

غنچه ز گل بر دمید،فصل بهـــاران که دید

نم نم باران رسید،بوی بهــــــــــار میدهد

شاخه بید خم شده چون خـــم ابروی یار

رو به زمین کرد و گفت بوی بهــار میدهد

برگ درخت شد پدید ، بر سر شاخ آرمید

خاک ز خوابش پرید ، بوی بهــــار میدهد

این دل شوریده ام بر ســــر شو ق آمده

چون که نســـــــیم هوا بوی بهار میدهد

(یوسف ولی پور)

بباید پس دهی پاســــــــــــخ،برای خود چه کردی؟

تو اینـــــــــــجا جمع نمودی،از برایت،مال وثروت

بر آســــــایش فـــــــــــردا ،برای خود چه کردی؟

تو اینجا بهـــر خود بر پا نمودی مسکــــــنی خوب

بر سکـــــــــــنا در آن دنیا، برای خود چه کردی؟

تو اینجا بهـــر خود داری زن و فرزند وباد یگارد

زبهــــــــــــــر یاریت آنجا،برای خود چه کردی؟

تو اینـجا خورده ای حقّـی زمظلـــوم وضعـــیفان

بباید پس دهی آنجـــــــــــا،برای خود چه کردی؟

تو اینجا برضعـــــــیفان و یتیـــــمان خشم کردی

برای انتــــــــــــــقام آنجا،برای خود چه کردی؟

تو اینــــــجا معصــــــــــــیّت ،بســـــــیار کردی

به جز بار گنــــــاه بر گو برای خود چه کردی؟

تو اینــــــــــــجا بر خدایت پشـــــــــــــت کردی

بیا بنده جوابی ده ،برای خود چـــــــــــه کردی؟

تو اینـــــــــجا مال مرد م غصــــــــــــب کردی

برای آن جـــــهان بر گو،برای خود چه کردی؟

توکه انباشــــــته کردی مال و ثروت بهر وارث

بر آسایش وآرامش عقبا ،برای خود چه کردی؟

تو کــه دانی در این دنـــــــــیا نمــــــــــــــــانی

زبهر توشــــــــــه فردا،برای خود چه کردی؟

(یوسف ولی پور)