پنجره ای به خلوت

از اول شهریور مریضم

افتادم بدجور

شهریور رو دوسدارم ولی امسال...

نه بخاطر مریضیم

           که اونم بدلیل حماقت های پشت سر هم خودم بود ،

 بطور افتضاحی گذشت!!!

البته روزگار برام خوب خواسته

ارشد قبول شدمووووو

همون علامه خرابشده اوووو

تولدم هم در پیشه اووو

ایشالا اونم خوب باشه اووو

جوجو اس داده اووو

نیشم تا بنا گوشم باز شدشوووو

کلی ابراز احساسات کردمووو

کارم داره دوباره درست میشه اووو

ولی اینقدر حماقتم بزرگ بود که تمام این خوشی هانتونستن سرپام نگهم دارنو انداختم

در نقاشی هایم تنهاییم را پنهان می کنم

در دلم دلتنگی ام را

در سکوتم حرف های نگفته ام را

در لخندم غصه هایم را

            دل من...

                     چه خردسال است !

                       ساده می نگرد

                                   ساده می خندد

                                          ساده  می پوشد

                 دل من...

                              از تبار دیوارهای کاهگلی است !

                  ساده می افتد

                               ساده می شکند

                                          ساده می میرد

میدانم !

دلت من از گرفته است

               می دانم

                    وآهی از ته دل

    بکشم

وبه احترام عزیز،

        آن را آهسته بیرون دهم

    وآه

به احترام،

 بریده بریده وآهسته

                    بیرون بیاید

وباز به نظاره بنشینم.

تمام وجودم از دلم گرفته

دوست دارم

         امشب چشمانم را برایش خمار کنم.

  حلقه اشک را مهمان چشمان خود کنم

ولب خود را بگزم ۰

زبان دل را به کار بیاندازم

واز او بپرسم

               عزیز!!    از دستم ناراحتی ؟

شب هایی است که آسمان را نگاه می کنم ،

چشمم را مراقبم که پلک بر پلک

                                         نگذارد

با خودم می گویم

      این شب برای سحر شدن بسیار عجله دارد

هرشب

    سررسید دلم را ورق می زنم

                                 وروزهای بی تو بودن را می شمارم

ای ستاره

آسمان شوق مرا تاریک مخواه .

صدای جیر جیرک ها از دور به گوش می رسد.

گواه دل ریش من ، ماه بود !

دمی شک نکردیم به شاه راه ها

دریغا که بی راهه ها راه بودند !

بیایید به تفسیر و به تعبیر این جهان شک کنیم

چرا صدایم کردی؟

چرا؟

مدت هاست بیهود در انتظارتو مانده ام...

نیامدی...

کفش هایم خسته اند...

گوشواره هایم  اویزان...

وخودم  مشتاق...

می دانی؟

انگار چرخ وفلک سوارم!

نمیدانم چیستی!!!

نمیدانم کیستم !!!

    مرا ببخش

ببخش که قصه  گوی خوبی شده ام

اما

می دانم

میدانم همه چیز چنان قبل است

کوه ها کوه مانده اند وابر ها ابر

دریا ها در جای خود هستند و دشت ها

تنها دل من است که از

                             جا کنده شده است

برهنه ی برهنه...

این منم

      نه خندان نه  گریان

این منم ۱ انسان مات ومبهوت

        ماتم از زندگی که ساختم

کیش از زندگی که میسازم

این منم

من که خیره میشینم

            نگاه می کنم

               می خندم

                    فکر می کنم

            ۱وقتام می نویسم

این منم که  هر روزم شده انتظار

                     انتظار

                      انتظار

این منم

من

م...ن

 بین ((م ))تا ((ن )) ام 

                               ۱دنیا فاصلس

دلم براخودم تنگه

پ.ن:پرازحرفمو خالی از واژه

       دلم برا ۱نوشته مثه قبل خودم تنگ شده

نمی دونم چی بنویسم

جرسکوت چیزی تو ذهنم نیست

داریم به پایان میرسیم

گفتنش ساده  است

مثه گفتنش خودشم ساده بگیر

ایمان بیار که این نیز بگذرد

چه سخت چه ساده می کذرد

مثه خوشیهامون که گذشتن

نمی دونم اینسری چطور بهت بگم

خودت عذابتو دوبار کردی

عذاب منم صدبار

با این که از هر لحظه آینده بیزارم

اما 

بازم به این آینده شک دارم

انتظارو هیچوقت دوسنداشتم- کی به دوسداشتنو نداشتن من توجه داره!!!

نمی تونم از تو دور بمونم

بگو میگیری دستمو

عزیز من

بگو همیشه با منی...

بدون تو بودن سهم من نیست

با تو غم ها رو می کشم

تو نباشی تنها نیمه جونم

...

۱ساعتایی هست میشینی خیره نگاه می کنی -کجاشو معلوم نیست-فکر میکنن اواه چقدر غرقه!!

به حال که میای میبینی نه بابا غرق نبودی!!! چون کلا نیستی -۱کی غرق میشه که باشه-تو که خدارو شکر از هفت دولت ازادی...

۱روزایی می خوای نباشی - نباشن - خفه شی - خفه ات کنن -خفشون کنی - خفه شن...

۱ثانیه هایی هست خوبی - خوشی - می خندی -می رقصی - می خوری...

۱سالهایی هست برااون لحظه ها حسرت می خوری یا گه....

...

خودکارم تموم شده!!!

رنگ ابیو دوسدارم

دوسداشتم نوشته هام با همون خودکار باشه

برا خوانندش راحتره

چشماش به همون رنگ احساس پیداکرده آخه

احساس؟؟؟

اوممممممممم... براش غریبس!!!

آآآ

الان باید فکر خودکار تموم شدم باشم...

^{می خواستم به او بگویم برود وراحتم بگذارد که یکدفعه به طرفم برگشت وبه تندی فریاد زد:}

^{-نه ،نمی توانم حرفتان را باور کنم .مطمئنم که گاهی زندگی دیگری را آرزو کرده اید.}

^{جواب دادم معلوم است ، اما اهمیتش بیشتر از ان نبوده که آرزو کنم ثروتمندباشم ،خیلی تند شنا کن یا دهانم خوش قواره تر باشد.همه اینها مثله همند.اما حرفم را برید ومی خواست بداند نظرم درباره زندگی دیگر چیست.من هم فریاد زدم:}

^{-زندگی ای است که مرا به یاد این زندگی می اندازد.}

غروب ، غربت دیگری به خویش گرفته است.

زنجیره های تاریکی به خویش می لرزند.

دقایقی فرتوت در هراس می تپند.

نبض زمان رو به ایستادگی است.

خزان است وشاخه های سبز بهار، در اوج تازگی وجوانی ، خشک شده است.

این عابران بی احساس میتوانند فریاد حقیقت را بشنوند؟!

این دست ها می توانند لطافت گل را بفهمند؟!

باصدای گرفته فریاد بزن

           فریاد بزن زخمت را

     فریاد بزن آرزوهای برباد رفته ات را

      فریاد بزن تا گلوی خسته ات خسته ترنشده

تو

    پرنده تر از آنی که واحه های کوچک زمین ذهن برای وسعت پروازت بزرگ باشد.

زخمی ترین شکل کلمات  ، به آیینه غزل روی آورده است

اشک ها همچنان ورق می خورند وتنهایی ما حکایت میشود

زمان درایستگاه غم می یستد وآسمان به پاییزترین صورت ممکن ، رخ می نماید

بر دوش بادها ، رسالتی از ناله وشیون نهاده شده است.

سکوت دشت ها باسوگ نامه خیس اشک ، شکسته می شود.

ای ابرها ، ببارید!

ای نخلستان ها ، گیسوپریشان کنید!