☆ پـــســر چــشــمــ بــارونــیــ ☆

I дм мissiиg ¥Ou sO мucĦ

I иeeD ¥Ou Be iи м¥ side

Д dɐ¥ witĦOut ¥Ou is

liKe д ¥eдƦ witĦOut  Ядiи

How can You "SM_LE" without "I"

How can You be "F_NE" without "I"

How can You "W_SH" without "I"

How can You be "FR_END" without "I"

"I" am very Important.....!

 

But this "I" can never achieve "S_CCESS" without "U" !!!

So "I" and "U" are very necessary with each other

به جرم وسوسه

چه طعنه ها که نشنیدی حوا،

پس از تو

همه تا توانستند آدم شدند !

 چه صادقانه حوا بودی ...

زنـــــدگـــــے در اعـــــمـــــاق عـــــادت هـــــا هـــــیـــــچ فـــــرقـــــے بـــــا مـــــرگ نـــــدارد مـــــا مـــــرده ایـــــم فـــــقـــــط مـــــعـــــنـــــاے ِ مـــــرگ را نـــــمـــــےدانـــــیـــــم

 

 

دلــ ❣ــ ـم یڪـ(!) چتــر مے خواهـد

/ و خیـابــانے بــِ درازاےِ تنـہـاییــم/...

ڪـِ [ بـغـضـم ] را زیـر آטּ قـدم بـزنـم(!)

/ ...شــایـد (!) ڪسے بے چتــر

در انتــہـاےِ(!) خیابــاטּ دلــش گـرفـتـہ باشـد❣

 

هــمـــه مـیـگـویـنـد چـشـمـانــش قهوه ـایست ،

امــا مــن مــیــگــوـیـم

چــشــمــانــش عـــســلیـست !

نــه بـــرای رنــگـــش ،

بــراـی ـاینــکــه شــیــریــن تــریــن لــحــظــاـتــم ،

ـدر _{چـــشــمـــاـن او} خـــاطــرـه شـــدــه ـانــد...

 

نـِمـےנآنــَمـ آخـَرِ ایـכּ נِلتَنگےهآ

بــِﮧ ڪُجآ خوآهَـנ برِدωـیـנ

נُنیآ پــُر شـُـנِه اَز قآصِـנَڪ ـهآیـے ڪـِﮧ

رآهِشآכּ رآ گُمـ مےڪُنَنـנ

نــَـﮧ میتَوآنے خَبَرے נَهے

وَ نــَـﮧ خَبَرے بِگیرے ...

 این روزهآ که می گذَرَد، یک ترانهِ تَلخ،

 

قصهِ ی تَنهآیــــی هآیِ مَرآ می سُرایَد !

 

سَمفونی گوش خَرآشی آست !!

 

روزهآست دیگر پنبه فایده نَدارَد ...

 

بَعضی چیزهآ رآ بآیَد بآوَر کَرد ،

 

بآیَد باوَر کُنَم تَـنهــــــآیـَم ..!

 

 ميخواهم  بگويم ......

      فقر  همه جا سر ميكشد .......

فقر ، گرسنگي نيست ،

عرياني  هم  نيست ......

     فقر ، چيزي را  " نداشتن " است ،

ولي  ، آن چيز پول نيست .....

طلا و غذا نيست   .......

   فقر  ،  همان گرد و خاكي است كه بر كتابهاي فروش نرفتهء يك كتابفروشي مي نشيند ...

فقر ،  تيغه هاي برنده ماشين بازيافت است ،‌ كه روزنامه هاي برگشتي را خرد ميكند ..

                 فقر ، كتيبهء سه هزار ساله اي است كه روي آن يادگاري نوشته اند .....

فقر ، پوست موزي است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته ميشود .....

      فقر ،  همه جا سر ميكشد ........                    

فقر ، شب را " بي غذا  " سر كردن نيست .. 

فقر ، روز را  " بي انديشه"   سر كردن است

                                                                                    دکتر شریعتی

بـﮧ سلامتیـﮧ خیـآلش

کـﮧ لامصب کل قوانیـ טּ

علم و تکنولوژے رو برده زیر سوال !

کـﮧ بـآ عطرش ...

آهنگ مورد علاقـش

حتے تشابـﮧ اسمیش

هر جا حتے وسط شلوغے خـیآبو טּ

کاملا 3 بُعدے ظاهر میـشــﮧ ...

بی آنکه خواسته باشی ،
پیامبری هستی !
و معجزه ات تنها ،
تصویر کوچکی است در قاب پنجره ام...

تصویر دختــری که هنوز
شیطنتش،
قاصدکی کوچک را تا پیچ کوچه دنبال می کند
و گیسوانش در باد ،
سرچشمه تمام رودهایِ زمین است...

 گــرگ هــم کــه بــآشـی ،

عــآشـق بــره ای خــوآهی شـد ،

کــه تـو رآ بــه عــلـف خــوردن وآ مــی دآرد !

و رســآلــت عــشــق ایــن اســت ،

شــدن آنــچــه نــیــســتی!

هِـــے تـــ×ــــو......!!

بآ خود چهـ فکـــر کرבهــ ايے.....

اَز مَـטּ בور بآش

 خيلے وَقتـ اَست اَز سنگـ هَم سَخت تـر شـבه اَم

تنهآ کآريے کهـ ميتوآنم اَنجآم دهم

 ضربهـ زבטּ اَستـ.....בل شکستَـטּ اَستـ .....

اَشکـ בر آوردטּ اَستـ

گيرم که باخته ام !!! اما کسي جرات ندارد به من دست بزند يا از صفحه بازي بيرونم بيندازد، شوخي نيست من شاه شطرنجم !!!

تخريب مي کنم آنچه را که نمي توانم باب ميلم بسازم...

آرزو طلب نميكنم، آرزو ميسازم...

لزومي ندارد من هماني باشم که تو فکر مي کني ، من هماني ام که حتي فکرش را هم نمي تواني بکني ...

لبخند مي زنم و او فکر مي کند بازي را برده ، هرگز نمي فهمد با هر کسي رقابت نمي کنم...

زانو نمي زنم، حتي اگر سقف آسمان ، کوتاهتر از قد من باشد ! زانو نمي زنم، حتي اگر تمام مردم دنيا روي زانوهايشان راه بروند ! من زانو نمي زنم...

درگير من نشو، همـدم نمي شوم...

من مسئول حرف ها و رفتارهايم هستم، اما مسئول برداشت شما از آنها نيستم...

سعــے کـטּ آنقـבر کامل باشــے ، کـﮧ

 بزرگتریـטּ تنبیـﮧ تو براے בیگراטּ،

 گرفتـטּ خوבت از آنها باشـב !!!

مــن بــه کــســی رای مــی دهــم کــه ،

قــــول دهـــــد !

تـــــمآم خــیــآبــآن هــــآی ایـــن شــهــر ،

و " خـــآطـــره هـــآیــش " رآ عـــوض کـــنـــد...!

از تـــمـــآم دنـــیــآ ،

یـــک صــبــح ســرد ،

یـــک چـــآی دآغ ،

و یـــک " صـــبـــح بـــخــیــر " تـــو بـــرآیـــم کــآفـــیســـت !

خـــدآیـــآ !

خـــط و نـــشــــآن دوزخـــت رآ بـــرآیـــم نــــکــــش !

جـــهـــنـــم تر از نــــــبــــودنـــش ،

جــــآیـــی ســـرآغ نـــدآرم....

شـــآیـــد تـــو بـــدآنـــی ...

ســــکـــوت مـــتـــن ســـآده ایـــســت

کـــه هــمیــشه اشـــتـــبــآه تـــرجـــمــه مـــی شود...

من باشم ...تو باشی... زمستان باشد... و خیابان بلند !

همه چیــز را هم که تقصیر من بیندازی ،
عآشق شدن من ، تقصـــیر توست !!!

تـــو ـهم شــدهـ ای انقلابــ زندگے مَــטּ...

حآلآ ـهر آنچـ ﮧ ڪـﮧ  در زندگے مَــטּ است ، تاریخـ دار شــدهـ است...

قبل از تو ...

بعد از تو ...

از گلچیــــטּ امیدهآیت برآیم چترے بفرست ڪـﮧ خیس دلتنگیت نباشم

هــنوز هم نمیدانم اینجآ چه فصلی است !

ڪـﮧ  مَــטּ کآل مانده ام و بـ ﮧ تو نمے رسم...

ڪَم ڪَم یـآد خـواهــے گـِرِفـت..

تـَفـآوُتِ ظــَریـفِ میــآטּ نـِگـَﮧ داشتـَטּ یـِڪ دَسـت...

وَ زَنجـیر ڪَردَטּ یـِڪ روح را..

ایـטּ ڪﮧ عـِشـق..

تـِڪیـﮧ ڪَردَטּ نیـست...

وَ رِفـآقـَت..

اِطمینــآטּ خـآطـِر..

وَ یـآد مـےگـیـری ڪﮧ...

بــوسـﮧ هـآ قـَرارداد نیـستـَند....

ڪَم ڪَم یـآد مـےگـیـری..

بـآیـَد بـآغِ خـودَت را پـَروَرِش بـِـدَهــے......

بـﮧ جـآی ایــטּ ڪﮧ..

مـُنتـَظـِر ڪَسے بــآشـے تـآ بـَرایـَت گـُل بیـآوَرَد...

یـآد مـےگـیـری ڪﮧ مــے تـَوانـے تـَحـَمـُل ڪُنـے.

ڪﮧ مـُحڪَم بــآشـے..

پــآی هـَر خـُداحـآفـِظـے.....

یـآد مـےگـیـری ڪﮧ خـِیلــے مــے اَرزی..

روزهــاے بـارونـے رو خیلے "دوست دارَمـ"

مَعلومـ نمـےشہ مُنتظر تـاکـسے هَستے یا آواره خیابـونـہـا...

بُخار توے هَوا مـالِِ سَـرمـاست یا دود سیگـار...

پــــــشانی ام ،

چسبیدن به سینه ات را میخواهد ،

و چشم هایم خیس کردن پیراهنت را ...

عجب بغض پر توقعی دارم مــــــــــن..!

هے رفیق

زیاבے פֿـوبے نکن...

انساלּ است .... {فراموشڪار} است
...
ازتنهاییش ڪـﮧ בربیاید...تنهاییت را בور مے زنـב

پشت مے ڪنـב بـﮧ تو .... بـﮧ گذشتـﮧ اش

حتے روزے میرسـב ڪـﮧ بـﮧ تو مے گویـב

×شـــُما× ؟!!

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد؟!

نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت؟!

ولی بسیار مشتاقم  که از خاک گلویم سوتکی سازد...

گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خویش را بر گلویم  سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را...

به دنبال واژه مباش...

کلمات فریبمان می دهند

وقتی اولین حرف الفبا کلاه سرش برود

باید فاتحه ی کلمات را خواند ...

الماس حاصل فشار بی از حد است...

فشار کمتر بلور و کمتر از آن ذغال سنگ را بوجود می آورد...

واگر بازهم فشار کمتر شود حاصل چیزی جز سنگواره ای از برگها یا زنگار ساده نخواهد بود!

فشار میتواند شمارا به موجودی ارزشمند مبدل سازد...

موجودی شگفت انگیز ، کاملا زیبا و محکم...

در مقابل تقدیر خداوند مثل کودکی یکساله باش که وقتی اورا به هوا می اندازی ، میخندد!

چون ایمان دارد که تو اورا خواهی گرفت...

آنگاه که تقدیر نیست و از دست تدبیر هم کاری ساخته نیست ، خواستن اگر با تمام وجود و با بسیج همه اندامها و نیروهای روح و با قدرتی که در صمیمیت است تجلی کند اگر همه هستیمان را یک خواستن کنیم و یک خواستن مطلق شویم و اگر با هجوم و حمله های صادقانه و سرشار از امید و یقین و ایمان  بخواهیم ، تقدیر هم ساختنی است و پاسخ را دریافت خواهیم کرد...!