93.3.28
روز ترخیص از مرکز اموزش سیرجان. روزی که همه تو این دوماه ارزوش میکردن . انصافا حقم داشتن کم اذیت نکردن تو این مدت.همه سختیها رو به جون میخریدن و میگفتن دوماه که بیشتر نیس تموم میشه. 4:30 صب طبق معمول بیداری و صبحونه نماز.بعدش همگی پتو هامون جمع کردیم وسایل تو کمد گذاشتیم تو ساک و به ترتیب جلو ساختمان چیندیم. بعدام گفتن نظافت کل ساختمان مثل هر روز ولی امروز با اب تاید!
(از دیشب استرس عجیبی داشتم فقط میخواستم صب بشه برگه های تقسیم بدنمون .شانس بد ام شب اخر ساعت 11 تا 2 نگهبان بودم!)
ساعت 9 شد همه دو ساعت نشسته منتظر امریه ها یا همون برگه تقسیم . پارتی دار ها که خوشحال از چشاشون میشد فهمید هیچ استرسی ندارن .اونایی که هم متاهل بودن تا حدودی اروم بودن چون اول ازشون پرسیده بودن کجا میخواین تقسیم بشین و 90 % همون جا میرفتن. یه دفعه یکی داد زد ماشین فرمانده داره میاد همه بلند شدیم به خط شدیم تا بیاد . دیگه صدای قلبم داشتم میفمیدم دسام می لرزید .پیاده شد با یه عالمه برگه دستش . گفت هرکی رو اسمش خوندم بیاد و بگیره. اسما رو میخوند. بندر انزلی تهران نوشهر خرمشهر چابهار بندر جاسک سیرجان بوشهر و ناوگان بندرعباس .اینا هرکی میرفت لباس مرتب پیراهن شلوار با کفش مجلسی و خیلی شیک مثل کارکنان اونجا صب 6 تا 2 ظهر هم بیشتر کارشون ندارن و فقط هفته یکبار نگهبانی دارن. میمونه تیپ تکاوری منجیل در گرگان و تیپ تفنگداران دریایی در بندر عباس. این دو شهر دوباره 2 تا 3 ماه اموزشی نظامی سخت و تکمیلی باید می دیدن و بعدش هم لباس برزنتی سربازی با پوتین تا اخر سربازی و ساعت کاری متغیر مثلا 6 صب تا 6 عصر یا 12 ساعت اماده باش 12 ساعت استراحت. خلاصه همه قبل از ترخیص کابوس نیرو دریایی رو تیپ می شناختنن.
استرس عجیبی داشتم . با خودم میگفتم من که اینقدر بد نیستم خدا بخواد منو جاسک یا چابهار بندازه و اینکه چهل شب مادرم نذر کرده نماز زیارت عاشورا و چقدر هم نذر پولی.با خودم میگفتم یا میفتم شمال یا ناوگان بندر. (تهران بهترین جا بود و فقظ اقا زاده ها و پارتی دارا اونجا میرفتن)
اسمم رو خوند وقتی برگه ام رو دیدم نزدیک بود غش کنم اصلا به هیچی جز این مهر تیپ تفنگدران دریایی بندرعباس فکر نمیکردم .اونجا بود که از ته دلم سوخت کمی بغضم گرفته بود ولی اصلا نمیخواستم بروز بدم. رفیق همشهری هایم اومدن پیشم گفتن علی کجا زبونم بند اومده بود برگه بهشون دادم و رفتم همون کنارا نشستم. بچه ها رو می دیدم که از خوشحالی دارن بال در میارن. اخه تیپ خیلی کم نیرو درس خونده میگیره .
ظهر شد ناهار دادن و به صف شدیم برا رفتن وای اون قدر فکرم اشوب بود بچه ها ازم خدافظی میکردن حواسم نبود. تو مسیر جاده هم هیچی حرف نمیزدم بچه ها هم میدونستن حالم خرابه منو تو حال خودم گذاشته بودن. خونه که رسیدم تا تو اومدم مامان بابام اومدن گفتن کجا منم برگه گذاشتم اونجا و گفتم اینم جواب این همه دعا نذر نیاز .....
ما