خـانه ی نقـره ای

وقتی میبینمت
مثه حافظ و مولانا
برات شعرِ عاشقانه بگم !
نمیتونم با کلماتِ قلمبه و سلمبه
قربون صدقت برم ؛
من فقط بلدم
عین دیوونه ها زل بزنم
بهت ،
دستاتو محکم بگیرم ؛
تویِ بغلم مچالت کنم ...
تو بگی دوستت دارم
و من ...
بمیرم ...!

در من اما ...

اولين حسى كه

هر روز صبح بيدار می‌شود؛

دوست داشتنِ توست ...!

و نفسم در  آتشکده ی احساست 

به شماره می افتد

حرف های پر از مهرت

هديه ايست پر از آرامش

تا مرا توانی دهد

در ميان اين همه شور

تا با تو بودن را تاب آورم

شروع شورش شور و شاديم

دوستت دارم

دستانت تجسم عشق و نوازش اند…

نگاهم که میکنی

لبخند که میزنی

از سقف سرد شب ،

روشنی می چکد..آری

تو نهایت آرامش منی..

کی تورو از تو قلبم میتونه پس بگیره

کی مثله من میتونه برای تو بمیره

می ترسم.. می ترسم.. تورو آفتاب ببینه

می ترسم کسی بازم واسه تو خواب ببینه

من که برات میمیرم میمیرم

دستاتو می خوام بی تو من تنهام

از الان به فکر با تو بودن فردام

با من  بمون و نذار تنها شم

آرزومه که همیشه پیش تو باشم

حب من غیرک انت یا حبیبی قرامی

فی من غیر حبک عمری یا کیانی

اَ د مَ نَفتَ صبری عمری یا حیاتی

حاجاة الکثیره یا نورالعیانی

دلیل دوست داشتنشان می‌شوند،

آنهایی که می‌گویند؛

باهم راه برویم

باهم درستش می‌کنیم

باهم کلا کیف دارد...

پ.ن:همه چیز رو با تو میخوام حتی درد ...حتی مرگ

از وقتی که شدی خانوم زندگیم

از وقتی که حس دوست داشتن یه یار واقعی اومد به قلبم

همه چیزمو واسه داشتنت فدا کردم

فاطمه ی منـــــ دوســــــــــتت دارمـــــــ بی نهایت