از صبح زود بیدار شدن متنفرم

تامام تامام

روزها می گذره

ولی روزهای تلخ دو سه سال گذشته یادمون داد بگیم حتی به روزمرگی شکر

امروز یاسمن درمورد پشه ای صحبت می کنه که استخوان مچ دستش رو نیش زده

با خنده ای که فقط مخصوص خودشه

غش و ریسه می ره و تجسم می کنه حال روز پشه رو، وقتی که نیشش محکم خورده به استخوان

ادا در میاره

و من هم واقعا نمی تونم خودم رو کنترل کنم که نخندم.

به روزهای آینده فکر می کنم.

آینده مبهمه تو این روزگار

ولی امید همیشه برگ برنده ی آدمیه

امید دارم به روزهایی که می رسن. روزهایی که شادن و قشنگ و پررنگ

و امروز آغاز سال جدیدی از زندگی مشترک من و تو است.

آغاز چهاردهمین سال زندگی

نگاه می کنم به سالهای گذشته

زندگیی که قدم به قدم آن با هم ساخته شد

بی دغدغه نبود

بی بحث و جدل نبود

بی قهر و آشتی نبود

بی دلخوری نبود

گاهی من

گاهی تو

اما می دانی چیست؟

هر چه بود از آن گذشتیم

لبخند زدیم

حرف زدیم

گاهی حلش کردیم و گاهی سپردیمش به زمان تا حلش کند.

دیشب که دسته بندی های وبلاگ را می خواندم، قربان صدقه رفتنهایم را در همان روزهای شروع زندگی دیدم، احساس کردم چقدر دلم برایت تنگ شده. با اینکه در کنارم بودی.

یک جا نوشته بودم دلم می خواست امروز تا شب کنارم بودی

الان هم می گویم ایکاش امروز تا شب کنارم بودی.

امروزمان مبارک ...

وقتی پای اینستاگرام به میان آمد از ذوق دنیای جدید با رنگ های عجیب و غریب به وجد آمدم

گویی آلیس به سرزمین عجایب رفته است

اما می دانی

گاهی رنگها هم تو را زده می کند

فراریت می دهد

فراری ام از دنیای رنگ ها و آدمهایی که مرا می شناسند

مطمئنم اینجا را کسی یادش نیست

شاید حرفهایم را اینجا نوشتم.

حداقل برای خودم ....

خنده دار است

اینکه روزی برسد و  دوست داشتن هایت از سکه بیوفتد