سلامی دوباره

نمیخوام مثل همیشه با همه وجود ببارم

توی این دنیای بی رحم دل من پر از عذابه

کاش میشد وجدانم این جا واسه ساعت ها بخوابه

میدونم دوس داشتن تو واسه ی من یه گناهه

دل من روشن از این عشق دل تو چقد سیاهه

تو همون پنجره بودی که منو کردی گرفتار

من شدم عاشق عاشق تو شدی بیزار بیزار

داری میری با نگاهت دلمو شکستی آخر

شایدم با رفتن تو روزای من بشه بهتر

همان آبي كه از چشمه ي چشمانم جاري شد

زندگانيم نابود شد

با آه سردي كه از شكستگي قلبم ساطع شد

و خاكستر وجودم را بي رحمانه بر باد داد

زندگانيم ناجوانمردانه بر باد رفت

با بي عدالتي دل هاي نا مهربان

دلهايي كه ظالمانه به دفاع از زندگي بر مي خيزند اما

آن را بي شرمانه آتش ميزنند

آي قلبهاي خفته ي بر جاي مانده ي تاريخ

بيدار شويد

بيدار شويد و ببينيد اين دل هاي به خون نشسته ي مظلوم را

همه ی جوانیم را تو چنان بهانه کردی

به امید روی تو من چه قدر ستم کشیدم

که به جای هر نشانی به نتیجه ای رسیدم

تو صدای پای عشقی که همین بود نشانم

گله ای ز تو ندارم حس غایب نهانم

تو در آرزوی زخمی که زنی به جسم و جانم

و من آرزویم آنست مرهمی شوم که دانم

تو همیشه ماندگاری در سکوت لحظه هایم

که به یاد تو بمانم در همه نوشته هایم

به وفای عاشقانه به نوای شاعرانه

که تو را ز دل نرانم ای دلیل جاودانه

دلا دور از همن این جا دل مردم همه سرده

چرا هیچ کس نمی خنده مگه جز گریه کاری نیس؟

وای چه صبری که ما داریم توی قلبا غباری نیس؟

دیگه هیچ مهربونی نیس میون زوجای عاشق

مگه چی گم شده این جا چرا هستن همه فارغ؟

همش جنگو همش دعوا همش غصه واسه فردا

کجاس عیش و پس کو شادی؟چرا سرماس به جا گرما

با تو هستم آی غریبه چرا این قد بی وفایی

نگا کن به آسمون تو تا ببینی بی ریایی

میدونی ازت چی می خوام یه جو غیرت واسه یارت

بیا و مردونگی کن وایسا پای این نگارت

باز هم با رفتنت قلب و دلم بیمار شد

گفتی از سوز درون جانم فدایت ای عزیز

تا که رفتی آتشی در روح من بیدار شد

مثل طوفانی که ویران می کند هر محفلی را

اشک چشمانت غباری بر در و دیوار شد

خسته ام از آرزوهایی که هیچش راه نیست

شوق دیدار تو را من این چنین سربار شد

آسمان هم با زمین هم ناله و هم دل شدند

سوختم حتی زمان از دوریت بیزار شد

کاش غوغایی در این آشفتگی هایم نبود

عشق در رقص آمد و عقلم چنین بیکار شد

آه و افسوس آن که سرگردان شدم از عشق تو

باز هم این فاصله دیوار هر دیدار شد

حالا که زندونی نیستی چرا از پیشم نمیری؟

توی قلب من یه بغض یه سکوت نیمه خورده

چه کنم که این همه غم همه ایمانمو برده

دل ما پر از امید بود یه روزی مثل ستاره

ما همون پرنده بودیم که بالش شکست دوباره

آسمونمون قشنگ بود صاف و افتابی و زیبا

واسه ی نفس کشیدن عالی بود تو خواب و رویا

ولی اسمون سیا شد توی بی کران یلدا

ظلم اومد شادی ها رو برد خوب دیگه نمیشه پیدا

پس نرو بمون تو قلبم تا با هم سرود بخونیم

برونیم دیو و از این جا با فرشته ها بمونیم

حالا تو میای بجنگیم با تموم این بلاها؟

تا رها بشیم از این شب تا طلوع کنیم ز فردا

چشمم همیشه بر در و اشکم به راهست

وقتی نباشی قلب من با درد و با غم

در اسیاب عشق تو گردیده هر دم

وقتی نباشی گل نمی خندد به رویم

یا غنچه ها بسته است این جا رو برویم

وقتی نباشی شادمانی اشنا نیست

داغ دل من از وجود من جدا نیست

وقتی نباشی حسرت دیدارت ای دل

با خود برم هر لحظه و منزل به منزل

وقتی نباشی این سکوتت مثل فریاد

در روح سرد من شود مانند بیداد

وقتی نباشی اینه در من شکسته

زنگار او در جسم و در جانم نشسته

وقتی نباشی هرم چشمانت نگاهم

دردی شود بر عالم و بر پای راهم

وقتی نباشی اری اری هیچ کس نیست

شادی و غم در دل نه و حتی نفس نیست

وقتی نباشی شرح حال من چنین است

مهر تو در محراب دل مثل نگین است