خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم                   به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم

                                                                                                                                                                                                             (   حافظ  )

......................................................

یار جوییم و از آن کار گشادی طلبیم                            قفل دل بردر او بسته مرادی طلبیم

آسمان چون دل خونین من آتش ریزد              زابر انبوه غمش بارش و زادی طلبیم

آنچه از عشق گرفتیم و به جان بنهادیم                     همه آن بود کز آن مهر نهادی طلبیم

برو ای زاهد و بر منبر خود داد مکن                                که مدام از تو در این میکده دادی طلبیم

خط دل وصل نشد تا که نوشتیم به مهر                                 خامه در جوهر عشقی و مدادی طلبیم

تا نگردد محک عشق به بازار درست                             چون توانیم که سرمایه مزادی طلبیم

دربیابان ورهی خار نشین،پا خسته                                             چشم هر سو و زآباد سوادی  طلبیم

کی دم از این همه نوحه به خدا می بندید                         خاتم از ماتم ادوار به شادی طلبیم

این گنه از تو نباشد که ندانی آرمان           در دل ماست کزآن روی گشادی طلبیم

                                                                                                                                                                                                           3/5/1392 

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم                     بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم 

                                                                                                                                                                                      (   حافظ  )

....................

ازآن روزی که دیدم روی تو برگشتم از دینم                   دریغم زآن گل وبستان بدل آلاله ای چینم

سکوتی شد فراهم که گمان راحتی می زد                                                           تو اما کی سر سازش نهادی تا که بنشینم

 اگر در خاطرت ماند ،همان در بیستون مردم                                                   که شیر از کوه برکندم برای یارشیرینم

دوای درد من را تو زنوش لب مهیا کن                                              که با هر ناله ام از آن یکی آهسته برچینم

غریبی کرده چشمانت زرویم روی برتابی                                            مرا نادیده می گیری  ترا دایم  که می بینم

میان چشم ساغر گون تو با شعله آتش                                  به سوز و ساز جان ودل کدام از این دو بگزینم

هنوزم لرزه بر جان است و مجنونی به سر دادن                   از آن رویا و خوابی که امانم برد دوشینم

بیا یکبار دیگر ، شاید این آخر شبی باشد                                                                 که من در انتظار صبح تو ، بیدار بالینم

چه معنایی بجز عشقی که آرمان خوب می داند                 توانی گفت و آوردن بر این ناخوانده تلقینم

                                                                                                                            حسین وفایی (آرمان )         20/4/1392                     

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست                                                                           راه هزار چاره گر از چارسو ببست 

حافظانه  :

پیمان عشق ما به یک تار مو ببست                    زین رو گریزمان ز هرراه و سو ببست

خود داده وعده به دلهایمان ز عشق                   آه و اسف که روی بر این آرزو ببست

در جلوه های رخش صد امید داشت                         تا خواستم پرده گشاید ز رو ببست

بیتاب کرده مرا دوریش ببین چرا                            خود باب شکوه و در گفتگو ببست

تنگ است سینه و راه نفس ز درد                        درحیرتم چرا زمزمه ام در گلو ببست

درویش راز رسیدن به خویشتن می گفت             تا حشر نشر را به هر های و هو ببست

چون آرمان چهره ی خاصی زدوست دید            هر سو نماز عشق خود بی وضو ببست

                                                                                                    21/5/1391

پیوند های درخت

شاخه ای بود زحس

بن هر بند از آن

پنجه ای گشته جدا

سر هر پنجه به برگی و گلی پیوسته

شاخه سر بالا بود

مگر آنگاه که پر بار شود

تا ز سنگینی جان

بر زمین سر ساید

تاب سنگینی و بر  خاستنش

                            سخت تر می دیدم

قامت تجربه اش

لرزه ای داشت ز ترکیدن آوند درون

تا کجا همپایند

                 ریشه و ساقه و آوند درون شاخه

                                                             4/1/1390

نام من را به زبان آوردی

آن زمانی  که مرا یأس زتو سنگین بود

باورم نیست

دوباره خواندی

نام من را که فراموشت بود

نیمه راهی که به سربالائی

                                       رفته با جان کندن

با شتاب و هیجان برگشتم

تامبادا که پشیمان بشوی

آمدم تا بر آن برکه که تو

نگران با نگهت

                  عمق کمش می دیدی

گفتمت :

             هان ... تومرا پرسیدی؟

گفتی ای یار قدیمی کمکم کن

حلقه ی دست من از دست فتاده در آب

گر که پیدا نکنم

سخت یارم ز من آشفته شود

تو هنوز هم صبر من را داری

می توانی که بیابی آنرا؟

گفتمت:

گر که تو خوشحال از این می گردی

صبر من چیزی نیست

وقتی آن حلقه اورا دادم

گفت:

هی... فلانی

تو همیشه لب من خنداندی             

                                                                                                                          5/4/1391

حافظانه   42

حال دل با توگفتنم هوس است                                                                                                                                                             خبر دل شنفتنم هوس است

از تو تکرار گفتنم هوس است                                        مهر گویی شنفتنم هوس است

هر چه خوبیست از تو باید گفت                       عیب من بی نهفتنم هوس است

در کنار نشاط رویایی                                        روی گلبرگ خفتنم هوس است

با کلام بلند موسیقی                                      شعر تر از تو سفتنم هوس است

بعد عمری خزان و پژمردن                                 از سر نو شکفتنم هوس است

گرد این سالهای دور از عشق                          از دل و روی رفتنم هوس است

بی تکلف میان هر جمعی                                 از دل آرمان گفتنم هوس است

                                                                                                                    2/6/1391

حافظانه   33

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است                                 چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

میخانه رفته را به تما شا چه حاجت است    می بایدش دهند جلوه ی صحرا چه حاجت است

گر انتظار نگاه هست از او بگوشه ای                 آخر به رد دل، تو و ما را چه حاجت است

یک عمر پی مهرت به گدایی نشسته ایم            ناز و کرشمه ها به گدارا چه حاجت است

سر را نهاده ایم چو بپای عزیز خویش              بردست بوسی ات به تمنا چه حاجت است

خود برده ای هر آنچه دلت خواهد و کند         دیگر به جنگ و کشتن یغما چه حاجت است

آن آینه که ترس ترا روی خویش کرد          پرسش از این و آن و به هرجا چه حاجت است

چون برده ای زمن گران گوهر مراد                    گشتن درون ژرفی دریا چه حاجت است

یاران که برده اند ترا هم به چشم نیک            اکنون به دل سپاری اعدا چه حاجت است

گر بر رکاب بلندو سری سواره ای                   از موش کور خفته تقاضا چه حاجت است

گر آرمان تو شعر و هنر بود و شور وحال              بر ناشنوده حرف مدارا چه حاجت است

                                                                                                                  24/5/1391

غزل شماره بیست و هشت

بجان خواجه و حق قدیم و عهد درست                                                                                                    که مونس دم صبحم دعای دولت تست

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                (( حافظ ))

بیا که بگیرد تمام کارم از تو درست                  همیشه بفکرمنی تو، بیان من از توست

ز سیل جاری ازدیده های خسته به راه      نه قطره ایست که گردش بدان توانم شست 

               چه می زنددل مارا به سنگ کینه ی خود   نمی شود آینه راکه او شکست درست

غبار این گذر از روی هرکه رفت بنشیند       به موی و شانه ی دنباله رهروان ز نخست

مدام حادثه ها در رهند و واقفی از آن    کسی توان گریخت به فکر بوده چابک و چست

مدار ازاین خیال برون که بی نگار بنشینی         که هرکه در ثمر آمد به غیریار نجست

خراب کاخ وخانه اگر کرده زلزله ای              به پایه های هردو توان یافت خاکی سست

ز دانه های کشته برون ز باغ دل آرمان         چه انتظار زبی ریشه ای که درغربت رست

                                                                                                         19/5/1391

حافظانه   شماره چهل و یک

اگر چه باده فرحبخش  و باد گل بیز است                                                                                 ببانک چنگ مخور می که محتسب تیز است

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               (( حافظ ))

دلا بطرف چمن کدام شاخه گل بیز است          ازآنکه گرمی و سردی بجان هم تیز است

 خروش شهر ازآن بانگ بی دل رسواست                 که در هم آواز درد فتنه انگیز است

سراب در برابر و هزار آرزو بر دل                  بگو عطش به چه بنشاند آنکه خونریز است

مجوی دیگر از این راهبان زهد آیینی            که رستگارییت از این مقوله پرهیز است

سکوت در برابر فریاد این قناری ها                         نشانه ی همخوانی گلایه آمیز است

چو بستن مهر و وفا به نام تو می بود              چه احتیاج به حکمی ز خسروپرویز است

قلم به شعر و حکایت چه می زنی آرمان         هزارها لوحه ی مهرت ز خامه لبریز است

                                                                                                                   1/6/1391

وحدت ازقاب کثرت

بند می زد چینی بشکسته را                             کاسه و بشقاب و قوری دسته را

نه سردکان به کرسی می نشست                    نه به کوی و باغ بردش ساک دست

در میان خانه مأوا کرده بود                                        خود بساط کار بر پا کرده بود

بانگ من چینی زنم چینی زنم                                 کرده خاموش و نمی گفتا منم

لیک آوازه ورا بسیار بود                                          هرکه از او، او زهر هوشیار بود

هر که را چینی سری بشکسته داشت                  بر سرای او رهی پیوسته داشت

روزی آمد یک جوانی تند و چاک                               هی بگفتا بر سرم ریزید خاک

دستمالی بسته در یک دست داشت                  سیلی از دست دگر بر روی کاشت

گفت ای بندی بفریادم برس                                    جز تو زنهار و امانم نیست کس

بند زن گفتا بدو، آرام باش                                      تا که دانم علت این آش و لاش

آن جوان بگشود دستمالش به پیش                     خورده چینی ها درآن بنمود بیش

مرد گفتا این چه بود آخر پسر                                  گفت بشقابی که مانده از پدر

ما برادرها بوقت شام و چاشت                          لقمه ها بگرفته از آن هرچه داشت

لیک افتادو به مطبخ درشکست                           جمع همدستی مارا هم گسست

حال هر یک در کناری خورده شام                          بی خبر از همدگر گشتیم و خام

همچو این بشقاب ازهم وا شده                                قلب هر یک از دگر پروا شده

مرد ابزاری به بند و بست داشت                          کهنه امّا محکمی بردست داشت

چینی آورد و به سفره وا نمود                                      تکه تکه نقش آن پیدا نمود

هر یک آنرا جفت یار خویش کرد                                    مته و قلاب کار خویش کرد

تا که بشقابی بر آمد زآن تلاش                           گرد و چسبیده بهم بی یک خراش

آن جوان بشقاب خود چون باز جست                 گفت ای استاد حق دستت درست

ما شکستیم و تو مارا کرده پیچ                              مزد کارت را بگو، گفتا که، هیچ

گر زکثرت وحدتی را ساختیم                                  رنگ همخوانی در آن انداختیم

مزد من، مجموع حاصل درشماست                       چینی دل بندکردن بی بهاست                  

اتفاق افتاد راهم در كوير                      همره ياران پاك خوش ضمير

كه بدل شوق زيارت داشتند                      بارها آنجا ضيافت داشتند

كودكي همراه بود و پير دهر                  آن پدر با مادر كودك ز شهر

من طفيلي بودم ودرجستجو                     تا بدارند از كويرش گفتگو

برّ خشكي بود پُر از بوته خار                خاك سرخ وزرد، دامن پر نگار

جز خزنده جانور چيزي نداشت             هيچ آب وجوي آميزي نداشت

آن كوير در ابتداي شور بود                 چون كوير لوت بعدش دور بود

بسته بودند از گون يا خاروخس                راه طوفان شن و گرد نفس

راه بر تندي نمود آن هم بلد                    تجربه افزوده بودش بر خرد

تا بدرگاهي رسيد آن كاروان                        بارگاه شورها را زد نشان

بي تأمّل در‍ حريم آن شديم                 هركجا بر ديدنش آسان شديم

ني قلندر بود مانع بر درش                    ني نگهباني كه پرسد از برش

دوست ميپرسيداين تدبيرچيست        درچنين برّي چراو چون بزيست

مكنت وثروت نهادو هم وزير                آمدست اينجا و بنشستي فقير

از چه بَگزيدي بيابان خانه را                 او مگر مي يافت زآن جانانه را

در جوابش من سكوت او شدم              در شنود هي وهاي و هو شدم

هر طرف چرخي زدم درجستجو                 تا بيابم راز اين هم گفتگو

جز سكوت آنجا نديدم حرمتي                   سير آفاقش بدون حركتي

بارگاهش، گنبدي از آسمان                تاكه يكسر دست يازد بر جهان

آن علاءالدوله بود و پير جان                    آشكارش بود هر آنچه نهان

مقبره، يك سنگ بر چند آجري              ساده و بي گنبد از دلها پري

هيچ بر آجر نبودش نقش وزر              تاج و تختي زآن نديدي وگوهر

جسم خاكي بي اسارت رفته بود               نزد دادارش زيارت رفته بود

بود آن سو تپه ي ويرانه اي                     كه بگفتند بود اورا خانه اي

برستيغش يك عقابي پر زدي               هردمي برآن سرايش سر زدي

خود توپنداري عقاب اوجگير                   بال ميزد در مقام آن ضمير

آن علاءالدوله بودش شاهباز                   با پرش پرواز ميكردي به راز

بس شگفتي ديدم اندر سعي او            پاسخي نگرفتمش زآن جستجو

بود سربازي در آنجا شخم زن                   راه آبي را گشودي بر دمن

تا نهال سبز زيتون جان زند                گر بيابان خشكي اش را بركند

گفتمش خدمت دراينجا چون بري         تاب اين خشكي چگونه آوري

گفت ما عادت به پير آورده ايم                 نعمت تنهائي از او برده ايم

لخت ديگر دوست ياد يار كرد                  دعوت مارا بر آن ديدار كرد

بر بيابانك نهاده راه را                                روستايي در كويرانگاه را

باورم نايد چنين هستي و بود                   زيستن در آتش افتاده دود

مردماني كه خنك دل مي كنند         خاك خانه سردازآن گل ميكنند

دلسپاراني به گرماي زمين                 روز آتشدان و شب سرما عجين

از پي كوه، در قنات آب آورند                  تابش خورشيد را تاب آورند

مهربان و گرم خوي و دل بزرگ          مردو زن سينه فراخند و سترگ

ميهمان دارند بس نيك وعزيز              روح گرم و سيرتي پاك و تميز

در گشود آن مرد بر باغ دلش                   هر يكي را داد اول از گلش

بعد خندان كرد لبها را به قند              از حكايتهاي طنز و درس وپند

حكمت دنيا و آخر هرچه بود                ساده برآن حاضران معنا نمود

بانوي آن خانه تكيه بر عصا                     سيني نقل و نبات آورد بجا

ساعتي ننشسته گوش هوش را                 داده بر آن مرد درياپوش را

گاه ميكرد از سفيه هاني گله                 چون شوند نا محرم اين قافله

راستي نايد كه ديوان وا نمود                 آن حقيقت پند وپندارم ربود

ليك گفتا هر سئوالي شد جواب          ميرسد گردون به كارهر حساب

اين مثل آورد، روزي مار كشت              لاشه اش افكند بر ديوار پشت

چونكه آمد بر حصار خانه اش                جسم ماري ديد بركاشانه اش

گفت هان ديگر مزن سنگي به كس     زآنكه سنگت ميزنند برتو سپس

چون جواب هاي ما هويي بود                در پس اين ما و من اويي بود

وقت برگشتن، ز باغ خانه اش               برگ نعنا داد و غنچه دانه اش

هم صفا بر دل بداد و رويمان                    بدرقه بنمود تا در كويمان

سر بلند بر آسمان خيره شديم                آن ستاره ديده و تيره شديم

پاسخ اول گرفتيم از همان                   كه چرا سكنا گزيدنداين مكان

شهر را سوسو زدن بسيار بود                 آسمانش كي چنين پربار بود

آنكه بگزيده بيابان را سرا                      روح خود از اختران داده جلا

آن علاءالدوله و اين بوالحسن               هردويكسان كرده بوده پيرهن

هر دو ازآن آسمان وخاك گرم       كرده برخود پوششي باحجب و شرم

تا نرنجانند مردم را به قهر               گرچه سختي ها چشند مانند زهر

پاك و بي آلايش از هستي خود             كوكبان آورده همدستي خود

تابش خورشيد وقلب اين كوير              شب بسازد پر ستاره در خمير

در خمير جان شود انوارها                       روشن و پيدا شود اسرار ها

گاه برگشتن به شهر پر صدا                    چشم خيره بر ستاره و سما

تا كه شايد حلقه اي آرم بگوش    زين همه كوكب كه ميباشند خموش

                                                                       25/3/1391

باز كن بار دگر

بال پرواز كن خاطره را

شايد اينبار كبوتر

با نداي پرواز

آبي گوشه ي ابري

بگشايد در باد

شايد از حجم تهي

نقش پروانه نمايد در صبح

وچراغي

دل افسرده ي شب بشكافد

بگشا رمز سحر را ديگر

كز شكاف ديوار

جيك گنجشك

خواب اين باغچه را

                            هم بزند

آخر اين مشعل پيه بسته ي سرد

از نگاه تو جرقه خواهد

باز كن حلقه ي دستان بهم رفته ي خود

كه در اينجا آغوش

آرزوي حرمت سينه ي گرمت دارد

تا به آواز

             غزلخوان لب درس ترا آموزد

باز كن

منتظرانند به راه

تا تو اندازه ي يك آه

عشق را

باز بگويي

               ز  نگاه

                             1/3/1391

حوض كاشي پر شده

                            از سنگ و گل

مادر آنجا

           روي تخت چوبي اش

آه پر سوزي كشد

                        از درد دل

اين حياط از گل فراوان بود روزي

لاله عباسي

             بنفشه

                     ناز

شمعداني هاي در گلدان

جاگرفته روي هر پله

                         قدمهاي ترا آرام مي آورد زير

آب و رنگي داشت آويز چراغ كنج حوض

هر بهار

در روي هر شاخه

اميدي بود بر سيبي

                       كه سبز و سرخ ميگردد به فصل

و درخت مو

نشسته داربست آن كنار خانه را

سايه اي ميداد و

                   خوشه خوشه

                                    شهد از دانه انگور

نوجوانان وجواناني

                       كه كودك بوده اند

آب تني ميكرده اند با ماهيان سرخ پولك

                                                  وقت عصر

پر هياهو بود روي فرش گسترده به تخت

استكان لب طلا در پاي قوري و

                                       سماور جوش

ياكريماني كه دايم

دانه مي چيدند و لانه بر فراز تاك مي كردند

حاليا باران مصيبت مي شود

                                  گر اندكي بارد

چون زمين گل مي شود

بهر رفت و روب باقي

                  كار مشكل مي شود

آخر آن مادر دگر تابي به برپا نيست

تا حياطي را به آرايد

او حيات خويش

 بر تخت سكون طي مي كند

                            زآن اتاق بسته را

بارش باران طراوت نيست

                              عمر خسته را

او دگر از حوض ماهي

از درخت سيب

آن سماور قلقل پر جوش

از گل ناز و بنفشه

                     بي حوصله سر مي برد

خانه را يك انتظاري هست   

                                                   9/2/1391

بهار آمد چرا ساقي نمي گيرد لب جامي         چرا دستي نيفشاند كه باز آرد دلارامي

نگاه گل به باغ دل درون خويش ميگردد       ز پروانه نشان گيرد كه آيد روز يا شامي

سحرها آمدوخورشيدمي رخشيدچون امروز     چرا گرماي ديروزي نباشد بر سر بامي

فراموشي كجابتوان كه اين مستي وهوشياري    گهي قلب نظر باشد گهي ناسي زبدنامي

اگر بر كوه مي بارد سپيدي هاي دل ابري             شكيبائي آن داند به زير بار ناكامي

نگهبان زمينت را بگو آهسته نجوايي     كه تابيرون كشدپايي كه خودگسترده اش دامي

دلا از آرمان تو همين يكسو نظر باشد       كه عشق فصل خرّم را نگه دارد به پيغامي

                                                                                      ۱۳۹۱/۱/۱

 آدم نمي گويم

دلت آواز مي خواهد, ترانه كم نمي گويم               مپنداري كه از ما و من و از هم نمي گويم

تمام ياد من هستي بيادت روز و شب هستم               اگر آرام فريادم ؛ كم از هر دم نمي گويم

بلند آئينه اي هستي كه پيدايم كنم درتو             نمائي خوب و دلخواهي و خودخواهم نمي گويم

گرفتارند اهل دل به تار موي آزادت                  به جز تو آرزوئي را در اين عالم نمي گويم

سيه كارند آنانيكه مرگ عشق و دل خواهند        بهر نامي كه خود خوانند ؛ ولي آدم نمي گويم

ز آرماني كه در هر نغمه اش رازي بود پيدا          روايت هاي يارانش به سوز غم نمي گويم

                                                                                             2/2/1390 

قصه از خود

روز هر قصه شهرزاد

شبي مي جويد

اين ادامه گذري نا صاف است

ليك در جمله هم مي گذرند

قصه گويند و زهم قصه خود مي شنوند

از يكي بود شروع

روشن است جمله آخر

كه ( يكي هم كه نبود)

هيجان بسته به تفسيري هست

كه زطول قصه

هر كه از خويش

به اندازه ي هر واژه تمنا دارد

يا به حوض كاشي

همچو گنجشگك سرشاخك بام

خوي و آهنگ تماشا دارد

سرگذشت همه تكراري است

قصه گوي امروز

كودك قصه ي لالائي ديروز خود است

                                      5/2/1390                            

فرصت وصل

نداي گريه من عاشقانه ات مي خواست           هميشه دغدغه در من بهانه ات مي خواست

تو سرخوشي و بدنبال نوش خود گشتي              دل غريب من از تو نشانه ات مي خواست

فرار مي كنم از فكر بي تو سركردن                    مگوكه دلم اينچنين فسانه ات مي خواست

هزار بار اگركه هستي ام به آتش داد                         براي شعله باقي زبانه ات مي خواست

ببين چگونه در اين حاشيه نه پيدايم                      نگاه مانده به صبحم كرانه ات مي خواست

هميشه در خور تنهاييم چه ميداني                          گذشت ثانيه چون ساليانه ات مي خواست

تمام شوق لبم طفل شيرخواري بود                  كه ميل مك زدن ازهرجوانه ات مي خواست

نه شاهباز سمايم نه مرغ تاريكي                              پريده در قفسي امن لانه ات مي خواست

صداي سكوتم ز آرمان ما گويد                          شكيب وصل فرصت زمانه ات مي خواست

                                                                                       20/10/1390

خواسته دوست

دوستي شادماني ام مي خواست                      شور شيرين زباني ام مي خواست

گفته بودم خمودگي بس كن                                محكم و استخواني ام مي خواست

پر نشاط و شكيب و شورآور                      رنگ و رو ارغواني ام مي خواست

چشم روشن ضمير تاباني                                   دل و فكر، نوراني ام مي خواست

نه گسسته ز بند روياها                                          راستي در رواني ام مي خواست

عشق را نرم و شعر تر آور                                   بيت گوهرفشاني ام مي خواست

غزلي پاك و آسماني جو                                          هم هواي باراني ام مي خواست

سبزو سرخ و سفيد ايراني                                        از خدا ارمغاني ام مي خواست

بهر ياري كه دل به او دادم                                      جان فداو قرباني ام مي خواست

هر چه مي خواست سربلندي بود                            در كلام آرماني ام مي خواست

مشكلي هست و او نمي داند                                 عمر رفته، جواني ام مي خواست

                                                                                 24/10/1390

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید          دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

روزها حادثه اند

گاه آنقدر بزرگ كه گرفتاري دنيا دارند

يا چو تجديد بنائي

كه بگنجايش دل نرمي ايمان دارد

باورت هست دل لرزاني

از نگاهي كه ز قولي شنود

پر سئوال است و به خود زل زده است

تا كه در خود شكند وهمي را

اين نفس بسته هزاران دل آزاده بخود

تا به تجديد عبوديت آنها گرود

اين دم

          از زنده شدن بار دگر مي گويد

تا كه اثباتگر روح سمائي گردد

من زتشويش شدن مي پرسم

كه چرا

پدري دست پسر را به موازي گيرد

و فراموش كند

دختري را كه ز گرماي تنش روح گرفت

و به زائيدن بكري تن داد

                               در پس معركه است

من از اين سنگدلي مردان

كه فقط حق خدائي دارند

فكر آشفته ي  اين حادثه ها را دارم

 يلدا

دل به يلداي تو شد، مويت ببين                       آن كمند ناز گيسويت ببين

تو كه زنداني حكم شب شدي                    جرم از آن زيبائي رويت ببين

گردرآن زنجيرشب طولاني است               روز فردا را به دلجويت ببين

تو سرور مهر و عشق آذري                       نورها تابيده از سويت ببين

آن سوارشب شكن با تير عشق                 مي رسد شاهانه در كويت ببين

روز مي آيد هواي تازه اي                      جان فزا و باز، از بويت ببين

هر شب يلدا پر از اميدهاست                     ديوكش در جام تابويت ببين

                                                                               30/9/1390

      يلدا بلندي شب گيسوانش را با تاب و پايداري مهرش از پنجره اميد آويخت تا عشق به رهائي؛ ازآن بالا آمده ، سرزمين آفتاب خفته را؛ به روز رساند و جاودانه تر .

    شاید دیر نوشتم ، اما بنظرم بعضي از چيزها تاريخ مصرف ندارند

۱- پاسخ انتظار

من ديار خويش را بيگانه ديدم بادلم                              گرچه خودرا گرد آن پروانه ديدم با دلم

سردمهري ديدم ازآن دستهاي بي نشان                 خويش رادر چشمشان ديوانه ديدم با دلم

انتظارم غيردلخواهي چه بودآنجا كه من                       پاسخي بس ناجوانمردانه ديدم با دلم

روزگاري صحنه هاپر بود ازبازي و عشق                      حا ليا شرحي از آن افسانه ديدم با دلم

درس ما و فكر ما و كار ما آزاد بود                                         بندها بر اختيار خانه ديدم با دلم

آرمانم وارهيدن زين كلاف و بند بود                                       آرزوئي دور از جانانه ديدم با دلم

                                                                                                            10/9/1390

۲- شرط پيمانه

صدايم گيج مي پيچد درون قاب اين خانه                           كجا بيرون برد روزن صداي ساز ديوانه

ز بي رنگي مقابل دور مي بينم كه ديواري                       كشيده سربسر با رنگهاي خام و بيگانه

فراري نيست،ماندن هم نمي ارزدكه دل بازي          نه اينجامي شوي عاشق،نه بيرون حال جانانه

خرابي بي بساط عشق، نشسته پاي سكوئي           نمي داند كه معشوقي نشيند دربرش يانه

نگفتندش كه قانوني ترا در راه مي سنجد               به وزن ترك تسبيحي كه پوچي داشت هردانه

چه بالا بود آرماني كه با آهنگ دل خواندند                     اگر با ما سر سازي، بزن نوشي و پيمانه

                                                                                            13/9/1390

نامهرباني

گذر دادم تن خودرا از آتش

ولي دل سوخت از نامهرباني

زچنگال هزاران گرگ رستم

به تيغ خويشتن اما قرباني

                                               نگاه من به دريا بود و آبي

                                               كرانه سبز بود از رنگ دريا

                                               نميدانم چرا طوفان بپا شد

                                               تمام رنگها شد تيره هرجا

شب وروزم يكي شدبي تفاوت

غروب سرد و صبح دلنشين هم

تمام لحظه ها رنگ سياهي

گرفتند از پيامدهاي اين غم

                                                نگاهم خشك شد بر انتظاري

                                                كه شايد بر بتابد كور سوئي

                                                از آن باغ پر از رنگ ورياحين

                                                مشامم را نوازد رنگ و بوئي

ولي افسوس زآن باغ پر از گل

فقط خار از زمينش زد جوانه

نه از آن سروهاي سربلندش

نه از آن نو صنوبرها نشانه

                                                 بيابان گشته ديگر زندگاني

                                                 نه رودي مانده نه نهري ز اميد

                                                 تمام بركه هاي پر زماهي

                                                 ز قهر ناجوانمردانه خشكيد

كنون باور به تيغ خار چسبيد

نگه در سنگلاخ كوچه پيچيد

عبور مرد آواز شبانه

زشعر غمزده بر پاي لرزيد

                                               نشان مهرباني در كجا رفت

                                               كه دستي از نوازش نيست بر آن

                                               من و تنهائي و رنج نهفته

                                               سرشك ديده و فرياد پنهان

                                                                        22/8/1390              

۱: باغ بوسه

حال يك ناقوس را دارم ، ‏بدل فرياد هاست

                     چون هزاران قفس افتاده را بيدادهاست

اي به خاك وخون كشيده صددل عاشق پسند

                    اين ستون بر پا ز تيز تيشه فرهادهاست

ما براي بردن جان در فضاي پاك عشق

                  ناخن ودندان بره خستيم،كش بنيادهاست

مي به هوشياري زمستي مي زنيم اي ميگسار

                   جام در جام هم اندازيم و نوش يادهاست

خيز تا جامه به نو آريم و دل را پر دهيم

                  اينك آن گاه است ودل رافرصت آبادهاست

آرمان گر عشق خواهي باشد و دل پروري

                   رقص برگ و گل بباغ از بوسه آزاد هاست

17/6/1390

۲: فتح عشق

با یک کلام

حرف دلم می شود تمام

با یک نگاه

خط دلم برملا شود

من سنگ نیستم

موم هم ... نه

اما گلی به حرف

 برگی ز مهر

نرم و خموش می کندم

                                بی بهانه ای

آهنگ دوستی

جذابترینم در دل شب است

من سنگ نیستم

اما برای فتح عشق

راسخ چو آهنم

آنگاه

       قله اش مرا ذوب می کند

                                                                                           ۱۲ /۶/۱۳۹۰ 

به خانه ات آمدم

چراغم گم شده بود

و نور تنها از روزنه هاي شيشه اي اطاق تو مي تابيد

به باور همه ي عكسها

                         كه در قاب مي خندند

به باور همه ي گلها

                      كه در جاي خود هرگز نمي پوسند

به باور همه ي عروسكهاي آويخته بر ديوار

                                   كه به فكرت زل زده اند

تو در سكوت يك نفس

عاشقانه منتظري

و من از گيتاري كه انتظار ترميم صدا را دارد

رهگذري هستم

كه خالي از هر سوغاتم

خالي از هر حرفي

و زماني كه به فردايت اميد دهد

به خانه ات آمدم

و در اطاقي كه نيستي

                           محو شدم

فانوس نشسته بر بلندي محصور جامه هايت

از حسي مي گفت

كه روشني اش را

از دستان آنسوي تر مي خواست

ساعتي كه عقربه هايش را گم كرده بود

                                      سفر زمان را مي خنديد

عينكي كه به تنهائي

                      قاب عكسها را مي ديد

گلهاي بنفش آويخته از پرده هاي صورتي

                                   فاصله فرش و حياط را مي سنجيدند

من به خانه ات آمدم

با دستاني خالي

                  از چراغ

                  از هر ره آوردي ياد آور

تو نبودي

اما

چشمهايت ...

چشمهايت در حجم اطاقت

                            مي درخشيدند

                                                   15/6/1390

در نگاهش التماسي زار داشت              تا كه بفروشد گلي اصرار داشت

شاخه هاي مريم دسته شده               دو به دو با نخ به هم بسته شده

درميان دست كوچك ناز او                            بود همچون واژه اي از راز او

مي دويد زين سو به آن سوي گذر                      با قدمهاي گريز از يكدگر

خودروهاي لوكس را در مينواخت         جمله اي ميگفت كان را ميشناخت

گل فروشم گل فروشم گل فروش          گل خريد اي مردمان شيك پوش

اي آقا گل اي خانم گل من دارم                    گل ببر از آنچه در دامن دارم

گل نمي خواهي تو اي مرد جوان                    تا كني هديه به يار مهربان

شاخه اي بستان اگر دل خواهدت           پيشكش كن گر كه حاصل بايدت

قيمت هر شاخه اش ارزان بود                      گر بخواهي چند ، نيم آن بود

از من اين گل را بخر بهر دلت                     بخش لبخندي به معشوق گلت

كودك غمگين نگه شيرين زبان                     زين نفر ميگشت آويزان به آن

كار هر روزش به صبح وشام بود                با گل و فال همدم و همنام بود

مادرش در كنج ديگر مي فروخت               چند جورابي و يا ليفي ز دوخت

زير چشمي داشت بر دختر نگاه           غصه ها ميخورد ودر دل داشت آه

كاي عزيزم دخترم من را ببخش         چاره ام كي بود جز اين رنگ و نقش

گر پدر بودت بسر اين غم نبود                   اين همه سهمت ز دنيا كم نبود

او ترا بر روي چشم مي برد و سر              من به پيش او و  تو بودي به بر

هيچ كس جرأت به آزارت نداشت              گلفروشي ربط در كارت نداشت

وقت بازي كردنت مي بود حال                   ني فروش گل ويا برگي ز فال

حيف از آن مهري كه از تو دور شد                  چشم باز زندگيمان كور شد

خشت خامش پخت تا آجر شود                   خانه ها و كاخ زآن ظاهر شود

جان در آتش دادو كوره سوز شد                         تيره وتاريك بر ما روز شد

حال ما بي سرپناهي ميكشيم          عكس خوشبختي به آهي ميكشيم

 مانده ام زين پس چه ميبايد نمود        روي بر دردم  چه در خواهد گشود

زين زپس بيماري پور است و من                     تا بدرمانش فروشم پيرهن

هرچه از كار من و رنج تو هست              قلكي گرديد و درمانش شكست

ما به نون و آب روزي سر كنيم                            تا دواي درد او را تر كنيم

ديگر اكنون در بساطم آه نيست               كس از ين درماندگي آگاه نيست

 من كجا تاب آورم درد پسر                                 يا ترا بينم بدينسان دربدر

چاره ي اين درد ما مردن بود                        رخت ازين نكبت بدر بردن بود

يا ببايد  دست بردارم زجان                              يا فروشم كليه ام از بهر آن

بهترين كار است آري اين كنم              سود اين سوداي خود شيرين كنم

دخترم اي گلفروش خوش زبان               حتم دارم مي فروشي كليه مان

يك زخود يك كليه از تو مي دهم              يك ز هر دو كم كنم دو مي دهم

در عوض داداش تو درمان كنم                          خرج جراحي قلب آن كنم

هرچه باقي ماند از پولش ترا                       گوشواري مي خرم رنگ طلا

جامه اي نو چين چين پيراهنش                  يا كه منجوق دوز دور دامنش

 روز را با اين تفكر سر نمود                          شب به بيغوله بر دختر غنود

نرم وآرام قصه از روزش بگفت                  با نوازش از دل و سوزش بگفت

گفت او از كليه و دادش نويد                   لخوش آن كودك به لالائي شنيد

روز ديگر باز او در راه بود                                از فروش خويش نا آگاه بود

يك بيك از مردمان ر هگذر                                 دختري ديدند گلدار و خبر

آويخته بر گردنش بندي و نقش         يك نوشته كاين حكايت داشت پخش

كليه اي دارم چو گل اي مردمان                   هم براي كودك و پير و جوان

يك زمن چون برگ اين گلها بود                           آن دگر از مادري تنها بود

كليه ها ئي بهر درمان شما                         خوب و جانبخشند با اذن خدا

بر نياز كليه بيماران دهيم                        هر چه پاداشش بود گردن نهيم

مي فروشيمش كه دل درمان كنيم             هرچه داريم اجرجراحان كنيم

گلفروش كوچكي گل مي فروخت        مادری چشم غمین برکلیه دوخت

یا به تکراری دوباره

                           مبتدی گردید

همچو چرخی دور خود چرخید

لیک هر ارابه ای بردن

                               به هر مقصود

گرد حرکتی در جای خود باشد

در تسلسل های این دور درون باور

ابتدائی هست در پایان آن

یاشروعی دیگر از آغاز یک پایان

.........

اگر ادامه یابد آمدنم

ادامه خواهم داد

مینهم گام دراین لحظه که باز     عشق می آید و هستی با ناز

سال نو گردد و جان تازه شود     هموطن شاد بزی سرافراز

سال نوبرهمگان مبارک  شاد  باشی 

دل بیتاب به خاموشی رفت

اینک ، آری

بفراموشی رفت

یک زمانی خندید

گه درازی شبی را بگریست

نک انگشت و لب خویش گزید

طعم تلخ فریاد

که سکوتش میداد

در مخ سرد چشید

آه از این همه درد

که ز آغوش غزلخوانی او

خسته چکید

***

از من بگذرید ، و از گناه نیامدنم ، نیامدن در این حال و دنیا مجازی ، که زمانی می سرودمش ، و ترانه ترانه اش را زمزمه گر بودم . اینک ...اینک فصلی از یک تنهائیست ، و اجبار بی تو ماندن .

یاران مرا ببخشید . آمدم درفرصتی کم  و در مهلتی بازیافته عاریتی . خواندم تمام آنچه را که بدلشادیم نگاشته بودید . حتی نتوانستم بیش از یکی دو تای آنها را جوابی دهم .

شاید وقتی دیگر .......

 و تا گاهی دیگر

                         بدرود

نه اينكه فراموش كرده باشم که 10 مهر تارنمايم كودكي يكساله شد و خود من همپايش يكسال پير تر. نه يادم نرفته بود ، اما كه سبك و سنگين نمودن اين يكسال مرا در سكوني مات فرو برد، كه گاه بي‌پاسخم در خويش مينشاند، و گاه در رخوتي از يك حس شايد بيهوده طي كردن.  اما كه بايد مينوشتم . نه از گذر عمرم . از اين دنياي مجازي يكسالگي‌ام . بايد اعتراف كنم كه تحولي را در من پديد آورد . و مردد در اینکه چه بنویسم . شعر با نثر؟ خاطره یا داستان ، بالاخره بايد بنويسم . از پست هاي قبلي ام پربارتر و شادابتر ، يا دلگير و غمناك ؟ به صفحات پيشين در پرسش و پاسخهاي هر پست رجوع كردم و اين سروده را كه روزي با الهام از پرواز دل صاحبدلي صبا نام برگزيدم  كه بي مناسبت با پرواز دلم دراين دنيا مجازي و  حقيقي نبود . و اگر چه رنگ و روئي عرفاني دارد ليك از ديدگاه خودم ، تعريفي بر بزرگترين حس آدميت دارد .

                                        پرواز دل

مرغ دل ميخواست پروازي كند        پر گشايد در جهان بازي كند

رد هر استاد كاري را گرفت     محكم و زيبا پري ميخواست سفت

بر يكي رنگين كمان گفتش بنه         آن يكي را صد ستاره كن يله

از دگر آبي دريا را نشان                نقش پرميجست زآبي آسمان

ماهري را خواست كوهي را نهد      ازستيغش نورخورشيدي جهد

جنگلي را گفت نقاشي كنند                  راه آن از ابر آبپاشي كنند

ماه را بر اوج دريا شبنما                موج زن بنما ودرساحل رها

دشتهائي را بكش از رنگ سبز      پرشكوفه كن درختان را به رز

كهكشاني رابپوشان چون عروس    معني چشمك ستاره بوس بوس

بال را گفتا چنان نرم وظريف     از صبا سازيد چون او هم لطيف

گر نسيمي خواست ازآن پر دود  بانك چنگ وعود و ساقي سررود

آن سفارشهاهرآنچه دل بخواست    گفت واستادان بر آوردندراست

مرغ دل پرواز را آغاز كرد           در زمين و آسمان پرواز كرد

سير دنيا كرد با پر ماهري                هر كجا را ديد اما ظاهري

عاقبت برشاخه اي عريان نشست خسته بال خويش راازخودگسست

گفت هيهات وبناليدش كه هي         من چرا ميخواستم اينرا به كي

بال دلخواهم نه اين چندرنگ بود      سير دنيايم مگر در سنگ بود

اين فلك درگردشم همراه نيست    زين سياحت كارمن جز آه نيست

من پري ميخواستم سيمرغ وش  رنگ دررنگ وفروزان شعله كش

اوج گير و دور پرواز و بلند            بر سرير هور ومه بندد كمند

خواستگاه خويش را پيدا كند         ني دراز خويش دست از پا كند

اشك ريزان خسته شد ازحال خود       التماسي كرد از آن بال خود

كاي ترا من خواستم من ساختم        گرچه در آزي كه كردم باختم

اينك اين جانم بگير و دور بر          جسم بي مقدار من در گور بر

چون نميجويم بهشت خويش را       هرچه پيش آيدنهم سر پيش را

مرغ دل پرواز را از ياد برد           آن همه روياي پيشش باد برد

هر بلور اشگ را دامن بزد               در چم اندوه خود شيون بزد

مات ماند وسر ببالا كرد باز                راه دور آسمانها ديدو راز

نااميد خسته درخود شد فرو             سوي جانخواهي دل آورد رو

ناگهانش دستي ازدل گشت باز         چتر دلگرمي ورا شد بر فراز

جان مرغك را نهاد اندر ميان        گفت كاي معشوق من آرام مان

من ترا پرورده ام تو بال را              از ازل ميدارمت تو حال را

ليك هر گه رو بسوي دل كني         بال هستي گرد را حاصل كني

مرغك بيچاره آهي زددرست      گفت اورا كه چه بودي از نخست

گفت من مهرم همان بال دلم           آن حقيقي عشق و آن حال دلم

هر زمان با تو شوم همراه تو           با تو در پروازم از يك آه تو

 اشاره ۱ :                          

                                                     نيمه ليوان

 تشنه بودن در میان چشمه ها

می نماید در نگاهت

                             حق ونا حق  را سراب

گرچه آن ليوان دستت را

هميشه بهر تسكينت

                              كنند تا نيمه آب

 اشاره ۲ : 

مدرسه عشق

ميز و مشق و مداد هم گم شد

در پس قصه‌های تنهائي

تا به كي ازحساب خوانم وجبر

ترم ديگر ، كلاس بالائي

              ***

زندگي ها كلاس هر روزه

آزمونها و تست هاي تكراري

هردبيري به يك زبان گويد

ديكته هائي به متن اجباري

             ***

زندگي دور خود سري دارد

دم بدم مي نويسد اين خودكار

شكل يك دايره كمي بيضي

نقش مي گيرد از نوك پرگار

            ***

فصل پائيز گاه مدرسه هاست

گر چه سال از بهار آغازد

نیمه سالی به رشد می‌بالد  

نیم دیگر نگاه او سازد

           ***

مشق ناخوانده ، در دلم حك شد

عشق ميخواهم  عشق ميخواهم

حرف استاد و هر كتاب و قلم

بهر دل من به مدرسه آيم

                                                               خيرات سرد

حس تنهائي ماه رمضان

در تن مردم خاموش نشست

روزه دارند از آن رو

كه بساط سفره

خالي از شرم خريد نانيست

تا به تسكين بهانه

زخم پيچند درون خودرا

گه نشان مي گيرند

كوچه اي را كه دراز است

                          دستهائي 

                                به خيرات يكي لقمة سرد

تا از آن عشق فروشان ورم كرده ز فضل

به هوا پرت شود

نگه پر ولع از درد شكم

از دم پنجرة خانة خيراتي شهر

تا كف كاسه ليسيده تداوم دارد

كودكاني هستند 

                  هميشه

 نتوانند لب پنجرة نذر فشان را گيرند

كاسه شان پر شده از

                       آبروي پدرو

                                   خانة زاري زدۀ مادرخويش

هيچ جائي در صف

به يك لقمه نخواهند سپرد

چون ز جان لبريزند

همشان  مي‌دانند

اين بساط خيرات

بركت چند برابر شدن

لقمه فروشان در است  

كه پدرمزد عرق ريختنش را مي داد

 به كف آنكه كنون

 خير افشان شده است

كودكان راوي مفتي شده اند

و دعا ميخوانند

 كه نگهبان عدالت دم دروازة جنت

شافي نذر فشان ها گردند

كه به يك كاسه آش

مي خرند قطعه زميني بر حوض كوثر

باهمه حور و پري و غلمان

جام شهدي و شراب و عسلي

تا كه بازآنجا هم

دانه‌هاي گندم از باغ وفور نعمت

دور از خویش و بلا گردانی

بسوي مردم ميليوني

 پشت ديوار

به هوا پرت كنند

اينهمه مانده  ز دربار بهشت

جهشي پس زده را 

به هواي كفي از لقمه پرتاب شده

درجهنم دارند   

                 16/8/1382  دوازدهم رمضان                                  

از سروده هاي دور اشاره هائي نزديك آوردم .

                                           تنور دل

درخت را تبر فقر فروخت

اكنون به ريشه ها

نگاه خيره آتش گرفته است

ديگر نميشود به نشائي جوانه ديد

يا جنبشي زباد

كه نيست بلند ايستاده اي در اين خراب

ميگفت پر زدند

از سقف شيرواني

                      جوجه كبوتران

زيرا كه طاق خانه ما موريانه زد

و دسته داس را درو نمود

فردا تنور را

از چارقد بي بي و سجاده اش

پر شعله مي كنند

ديگرهيچ بساطي براي جهنم براه نيست

جزآنكه هيمه آنرا

خود از خود آوريم

بايد خمير پخت

                   دل مردم خموش  

23/1/87

دوست دارم

دوست دارم دستهاي خسته را          عزم مردان به حق پیوسته را

آن سكوت حجم مانده در گلو              بغـض تركيده درون هسته را

ناله از لذت كشيدن نيمه شب         جام خالي برزمين بشكسته را

اشك مشتاق به درخيره شده           لرزش شفاف از خود رسته را

عطر خواب آلودة چشم نسيم           اتحـاد ريشـه بـا  گلـدستـه را

بي ريا بـا آرمان خـود شـدن           عشق خواهي از لبان بسته را

قلم را قلم ناشده می شکست

                                        تبر آنچه برپا شده می شکست

 زطوفان هراسی نگیرد بخود

                                       دل موج دریا شده می شکست

 زجمعی که یک تن رهاگشته است

                                      ز خودکام تنها شده می شکست

 قدم های افتاده با همّ جان

                                   به راهی ز فردا شده می شکست

 سکوتی که رازش به دیوار گفت

                                       زفریاد پروا شده می شکست

 دلی راکه دادیم بردست دوست

                                    به پیمان امضا شده می شکست

 مرامی که نیکی خریدار بود

                                     به آئین پیدا شده می شکست

 دل آئینه دار خدائی چرا

                                    خدایان رسوا شده می شکست 

87/4/11

در خويش شكستم

ای اشک خروشنده ببار از دل مستم

                                   بر دیده فرو ریز بدانند که هستم

آهسته چرا ؟ شرم تو سوزاند رخم را

                            از جوشش بی صبر تو، من دیده نبستم

بگریخته می آئی و ترسیده و لرزان

                             فریاد بزن ازچه دل از خویش گسستم 

درد است نگاهی که به بن بست رسیدست

                               اینگونه پس پلک به بن بست نشستم

هرجا که گلی بود به شادیش چکیدم

                                در منع ستم خار، به گلخانه نرستم

غمبار ترین لحظه ی افتادن اشکم

                          آن ثانیه ای بود که در خویش شکستم 

87/4/10

      پی نوشت :

               تارنمای دیگری را برای درج دیگر سرایش و نگارش هایم آغاز نمودم.

 رخصت  فرمایند که با سرنامه شاخه ای اینک بجاست  http://noktehavagofteha.blogfa.com/ 

به پیشگاهتان آشنا سازم و امیدوار آن گردم که از نظر ارزشمندشان دریغ نفرمایند.

                                        رشک پنهان  

تو دلت خواست

كه همچون چمن آراي دگر

باغباني پر شور

بهر زيبا گري

گل و سرو و چمن و غنچه شوي

گفتمت اي توهمه ساية لطف

جنگلي هست رفيع

با درختاني چند

منتظر تا تو شوي

                        حافظي بر همشان

بنشيني به قد اسب سپيدي رهوار

بروي تا دل آن جنگل سبز

بانك برداري

                 آي .....

اين منم

             مأمنتان

اين منم

حافظ آن شاخه وبرگ و تنتان

گفتي آرام

               كه آري    آري

به طبيعت دل خود خو دارم

از گل وسبزه

ز دشت و دمن و كوه

ز ديرين ايام

                رنگ بر رو دارم

دگرت هيچ نگفتم

رشک وحسرت بدلم ماند

                                  كه اي جنگلبان

تك درختي كه اميدش تو شدي

دور از آن جنگل سرو

شاخه هايش

زتبرهاي جفا مي خشكد

برگهايش

زدم آتش خود كامي چند

بهر گرماي اجاقي ياوه

                           بي سبب مي سوزد

تو دلت خواست كه جنگلباني

                                      به بلنداي صفايت باشي

من دلم خواست

                      ز رشك و حسرت

باغبان دل من باشي و

                             پابند وفايت باشي