دلتنگی های من...

نه در آن بالاها. مهربان،قشنگ و خوب

چهره اش نورانی است

گاه گاهی سخن میگوید با دل کوچک من،ساده تر از سخن ساده من

او مرا می فهمد،او مرا میخواند،او مرا میداند.

دلم عزادار است، عزادار حرفهاي نگفته ي من است 

مـیـــدونی وقـتی خــدا داشــت بـدرقــه ات می کــرد بـهــت چی گـفــت ؟

جــایـی کــه مـیـــری مــردمـی داره کــه می شـکنـنـت . . .

نـکـنــه غـصــه بـخــوری ، مــن هـمــه جــا بـاهــاتــم . . .

تــو تـنهــا نیـستـی ، تــو کــولـــه بـارت عـشـــق مـیـــزارم . . .

کــه بگـــذری ، قـلــب مـیــزارم کــه جــا بــدی ، اشـک میــدم . . .

که هـمــراهــیت کـنــه، و مــرگ کــه بــدونـی بـــرمیـگـــردی پیـشــم . . .

دلم هوایی ات شده است.

همان هوایی که هیچ وقت در واقعیت به مشامم نرسید.


خسته ام از نبودن هایت…..از مجازی بودن هایت.


خسته ام از ندیدن هایت……جز قاب عکسی دیدن هایت..

دلم تنگ است این شبها یقین دارم که میدانی

صدای غربت من را ز احساسم تو می خوانی

شدم از درد تنهایی گلی پژمرده و غمگین

ببار ای ابر که دردم را تو میدانی

میان دوزخ عشقت پریشان و گرفتارم

چرا ای مرکب عشقم چنین آهسته میرانی

تپش های دل خسته چه بی تاب و هراسانند

به من آخر بگو ای دل چرا امشب پریشانی

دلم دریای خون است وپر از امواج بی ساحل

درون سینه ام آری تو آن موج هراسانی

هماره قلب بیمارم به یاد توشود روشن

چه فرقی می کند اما تو که این را نمی دانی

میدانی...؟؟؟؟

دوستت دارم

نشمار

بیش از ستاره ها

ای کاش روزی تمام آرزو هایمان پاک پاک بود

ای کاش روزی قدرت عشق از ترس بیشتر بود

ای کاش روزی تمام عاشقان به عشق خود برسند

ای کاش قلبها یشان فقط و فقط برای عشقی پاک میتپید

ای کاش روزی دل من هم دلداری داشت جز تنهایی جوانی

ای کاش روزی در این ای کاش هایمان دیگر ای کاشی نباشد...

تو شب خیس مژه هام یه شب بیا قدم بزن

با رقص تلخ اشک من ساز دوست دارم بزن

اتاق آرزوهامو خیلی مرتب چیدمش

بیا و با یه چشمکت اتاقمو به هم بزن

سخته برات تنهاییاتو کوک کنی

با عشق من چشای نازتو ببند

بر ای من یه کم بزن

ﮔﺎﻩ ﺩﻟﺘﻨـــــــﮓ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ

 ﺩﻟﺘﻨـﮕﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺘﻨﮕـــــــــﯽﻫﺎ

ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻤﺎﺭﻡ

ﻭ ﺑﺎﺧﺘﻦ ﻫﺎ

ﻭﺻﺪﺍﯼ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺭﺍ...

 ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻢ ﻣﻦ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺍﻣﯿﺪ ﺭﺍ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪ ﮐﺮﺩﻡ

ﻭﮐﺪﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﯿﺪﻡ

ﻭﺑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻡ

ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺩﻟﺘﻨﮕــــــــــــــــﻢ.......

میخواهم نامت را بلند فریاد بزنم...

بلند بگویم "امیر" مال من است ...

بگذار تمام مردمان  دنیا به من حسودی کنند...

حسودی کنند که من نام "امیر"  را با "میم" مالکیت صدا میزنم...

دلم تنگ است

دلم  اندازه حجم قفس تنگ است

سكوت از كوچه لبريز است....... 

صدايم خيس و بارانيست

نميدانم چرا در قلب من پاييز طولانيست..........

بـــهـتريــن عــــشـــقم مـــرا از يـــاد بـــرد

تا امروز اینگونه بی رحمانه نهال عشقم را بی اب نمیگذاشتی. 

هميشه نگاهي راباور کن که وقتي ازش دور شدي منتظرت بمونه.

:"برو .... برو و به زندگیت برس"

!مگر نمی دانی که تمام زندگی من تویی ... !!!؟

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم وشتابان می رسد

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که می دانم اجل نا خوانده و بیدادگر

بی فایده بود اون همه اصرار من

دلت قانع نبود به موندنت کنار من

تموم دنیام شده کابوس و دلهره

بدجوری این روزا دلم ازت پره

چشماتو خوندمو میگه فالم بده

تو میری و من بی تو حالم بده

باورش سخته که دل تو جا زده

ببین از سادگی سر من چی اومده

♫♫♫

داد زدم فریاد زدم

تا روتو سمتم کنی

تا تورو از دست ندم

زار زدم من با همه حال بدم

روبه روت زانو زدم

تا تورو از دست ندم

چشماتو خوندمو میگه فالم بده

تو میری و من بی تو حالم بده

باورش سخته که دل تو جا زده

ببین از سادگی سر من چی اومده

خدا تمومش کن این زندگی رو...

خدا دارم میمیرم!

ولی نمیدونم چرا تموم نمیشه؟!

بدنم سر شده دارم درد میکشم

روحیه ام خرابه...

تنهای تنهام!

اینقدر سرم درد میکنه و اشکام میاد که دکمه کیبوردو تار میبینم

دیگه گیتارمم آرومم نمیکنه!

دیگه هیچی آرومم نمیکنه جز یه خواب طولانی....

خوابی که بی پایان باشه....

خيلي هامان حافظه خوبي داريم. و بخش عظيمي از رنجي كه مي بريم ناشي از داشتن همين حافظه خوب است.
 كه نمي گذارد از ياد ببريم اولين بار كه آمد چه تنش بود؟ بار دوم هم. سومين بار و بارهاي ديگر هم. دسته گلي كه آورده بود  چه بود و چه رنگ و چه جور؟ و حتي بهانه بار ديگر گل نياوردنش هم. كه نمي گذارد تك به تك و خط به خط لحظه هايي را كه با او سر كرديم فراموشمان شود. كه مدام مي شود جولانگاه حرفها و نگاهها و لمس ها و خاطره ها و لحظه ها و هرچه كه فكرش را بكنيم. و هروقت هم كه حس مي كنيم انگار زمانش رسيده، يا نه ...، اصلاً وقايع يك طوري پيش رفته كه  در آخر مي رسد به جدايي؛ همين حافظه خوب ديگر مي شود بلاي همه زندگيمان.

با کدامین لالایی خواباندنت که این چنین بیخیال ما شدی!!!!