ما همان نسل جوانيم که ثابت کرديم
در ره عشق جگر دار تر از صد مرديم
هر زمان بوي خميني به سر افتد مارا
دور سيد علي خامنه اي ميگرديم

گرگها خوب بدانند در این ایل غریب
گرپدرمرد،تفنگ پدری هست هنوز

گرچه نیکان همگی بار سفر بربستند
شیر مردی چون علی خامنه ای هست هنوز

گر امام شهدا نیست کنون در بر ما
خلف صالح و مظلوم علی هست هنوز

دهه فجر را بر عموم مسلمین جهان تبریک میگویم

۲۲بهمن مبارک باد

خیلی متین به مرد نزدیک شد و گفت: ببخشید آقا!

 من میتونم یه کم به خانوم شما نگاه کنم و لذت ببرم؟

مرد که اصلا توقع چنین حرفی نداشت، از جا در رفت

و میان جمعیت، یقه جوان را گرفت و عصبانی، او را به دیوار

 کوفت و فریاد زد: مرتیکه عوضی، مگه خودت ناموس نداری؟

جوان، خیلی آرام، بدون اینکه از رفتار مرد ناراحت شود، همانطور متین ادامه داد:

 خیلی عذر میخوام، فکر نمیکردم این همه عصبی و غیرتی شین، دیدم

همه بازاردارن بدون اجازه نگاه میکنن و لذت میبرن، من گفتم

حداقل از شما اجازه بگیرم که نامردی نکرده باشم

 حالا هم از خیرش گذشتم.
مرد خشکش زد، زیر چشمی زنش را برانداز کرد...

 کز حسین بن علی ایینه دل منجی است

حسین کیست ؟

وکربلا چیست؟

  حسین معنای عشق است عشق به خدا

کربلا در روز عاشوراعشق است

وایثار  معنای عشق را بانوی قهرمان کربلا زینب کبری سلام الله علیها میدانست

که درمقابل یزیدیان فرمود: (مارایت الا جمیلا )

 امروزم وظیفه ما این است که هدفای انان راادامه دهیم وجلو ظلم وستم را بگیریم چه به خودمان باشد چه به دیگری

دلــــم تنــــگ کســـی است کـــه نمیــدانم هَــــنوز

لحظه هایی هست که وقتی سخت دلگیری دردت را در سینه ات فرو می ریزی تا آشکار نگردد.

لحظه هایی هست که وقتی اشک در چشمانت حلقه زده، بغض می کنی اما پشت لبخندی ساده پنهان خواهی کرد.

لحظه هایی هست که وقتی دلت خیلی گرفته و می خواهی درد دلت را فریاد بزنی از سنگینی بغضت نمی توانی.

لحظه هایی هست که سخت، خسته می شوی از دست کسانی که حرف هایت را نمی فهمند و باز چیزی نمی گویی.

لحظه هایی هست که وقتی از تنهایی زمین گیر می شوی، سرت را به دیوار تنهاییت می گذاری و باز هیچ نمی گویی.

لحظه هایی هست که دلت می خواهد فریاد زنی و خالی شوی از هر چه درد، ولی باز نمی توانی...

و

لحظه ایی که سخت تر از تمام لحظه هاست. لحظه ای که عادت می کنی به هر چه درد و چه سخت لحظه ایست...

ولی هیچ وقت نمیتوان به نبودن تو عادت کردمهدی فاطمه

                       اباالصالح المهدی الدرکنی GetBC(22);

۲. قال الامام علی - علیه السلام - : رِضَا الْعَبْدِ عَنْ نَفْسِهِ مَقْرُونٌ بِسَخَطِ رَبِّهِ.

«غرر الحكم، ح 5440»

امام علی - علیه السلام - فرمود: راضی بودن بنده از خودش، با ناراضی بودن پروردگارش همراه است.

 خودبینی و خودخواهی، انسان را از حرکت به سوی رشد و بالندگی منحرف می کند.

 تا زمانی که آدمی از دایره خودبینی خارج نشود،

به کمالات انسانی و پیشرفت های فردی و اجتماعی دست نخواهد یافت.

«گویند: اسب سواری به نهر آبی رسید، ولی هر چه اصرار کرد،

اسب از آن نهر کوچک و کم عمیق عبور نکرد.

مرد حکیمی رسید و گفت: آب نهر را به هم زنید تا گل آلود شود.

 این کار را کردند و اسب به راحتی عبور کرد.

وقتی سرّ این کار را از آن مرد کارآزموده خواستند،

گفت: هنگامی که آب صاف بود، اسب عکس خود را در آب می دید

 و می پنداشت خود اوست و حاضر نبود پا به روی خویش بگذارد

 و همین که آب گل آلود شد و خویش را فراموش کرد، به راحتی از آن گذشت».

عُجب یعنی خودبینی که ریشه ی همه ی مفاسد است؛

 خود بزرگ بینی، تکبّرو حسادت مربوط به خودبینی است.

 خودبین خوبی های خود را بزرگ و گناهانش را کوچک می بیند،

ناچار می شود خود را نمایش دهد و ریا کند،

 به جای این که بگوید الحمد لله روضه یا زیارت رفتم،

 مغرور می شود واز خدا دور می شود.

همه ی خوبی ها در معرض فساد هستند. می فرماید:

" عبّدنی لک و لا تُفسِد عبادتی بالعُجب "

و "هَب لی مَعالِیَ الاخلاق و اعصِمنی مِنَ الفخر"،

 پس فخر اخلاق خوب را فاسد می کند. پیامبر(ص) می فرمایند

 " أنا سیّدُ وُلدِ آدم ولا فَخرَ"، من بزرگترین بشر روی زمینم ولی فخری ندارم؛

 ایشان دست کارگر را می بوسید.

 امام سجّاد(ع) در این دعا از خدا می خواهد

 که شرایط را فراهم کند وموانع را برطرف کند.

آیت الله بهجت با وجود بیماری در مجالس مردم شرکت می کردند

و می فرمودند:" می خواهم به این مردم متبرّک بشوم".

 ما ایشان را نمی شناسیم و متأسّفانه از اسم ایشان دارد

 سوء استفاده می شود، میفرمودند:" به علمتان عمل کنید"،

کیست مرد که این کار را بکند؟

 معصومین(ع) می فرمودند: " وقتی امام می شویم

 خود را از همه کوچک تر می بینیم ".

انسان مقرّب همیشه کوچکتر است و به همه با دیده ی احترام می نگرد،

 و انسان متکبّر به همه با دیده ی حقارت نگریسته

 و مردم را پست و حیوان می داند. بله ما همه حیوانیم،

 عدّه ای گرگ و گزنده وعدّه ای بارکش و خدمت گذار،

 ولی خداوند سرپوش انسان روی ما گذاشته است،

 بشر محترم است خود را ممتاز ندانیم؛

 انسان کامل امام زمان (عج) است.

کسانی که اهل کشف و کراماتند و باطن ها را می بینند

به مردم بیشتر احترام می گذارند تا آن ها به خدا امیدوار بشوند.

نه گول ظاهر افراد را بخورید نه به کسی بدبین بشوید.

 هیچ کس به اندازه ی امام (ره) به خودش بد نگفته است.

اگر کسی در برابر قدرت ها چاپلوسی می کند، طردش کنید و اعتنا نکنید

کسی که می گوید ایّاک نعبد وایّاک نستعین در برابر قدرت ها تواضع نمی کند.

 آیت الله قاضی (ره) را ما نمی شناسیم - ناراحتم از اینکه این بزرگان را

 عنوان می کنیم و اگر حرفی می زنیم مردم خیال می کنند

 فلان عمل خوب است یا بد است -

ایشان در کلاس درس یک جمله می فرموده اند که " خودبین نباشید

 خدابین باشید " وسه ساعت سکوت می کردند

وشاگردانی چون آیت الله بهجت و میلانی را تربیت کردند

 که له شده بودند و چیزی از ایشان باقی نمانده بود.

امام (ره) سالیان سال حرف را تعطیل کرد و به سکوت فرو رفت؛

 حرف زدن زیاد آدم را پرت می کند. از کارهای شیطان این است

که ما را از این عبادت به آن عبادت و از کتابی به کتابی دیگر مشغول می کند

 و خیال می کنیم عبادت است؛ " مَن دَخَلَه العجب هلک "؛

 هلاک انسان در عُجب است. آیت الله بهجت می فرمودند :"

این بشر همه چیز را برای خودش می خواهد "،

 نمونه اش کربلاست، چه کردند برای ریاست و دو روز دنیا.

کسانی سرافراز بودند که به مردم خدمت کردند و اخلاص داشتند.

"لا وَحدَة أوحَشُ مِنَ العُجب "، هیچ تنهایی وحشتناک تر از عُجب نیست،

 مردم از آدم ازخودراضی، ناراضی اند و تنها می ماند .

" العُجبُ دَرَجات مِنها أن یُزَیّن للعبدِ سوءُ عَمَلِه و یَراهُ حَسَناً و یَحسَبُ أنّهُ یُحسِنُ صُنعاً،و مِنها أن یُؤمِنَ العَبد بِرَبِّه فَیَمُنُّ عَلی الله تعالی ولله علیهِ فیهِ المَنّ "

عُجب درجاتی دارد از آن جمله است این که بنده کار زشتش در نظرش زیبا می شود

 وآن را نیک می بیند و خیال می کند کار نیکی کرده است

 و دیگر این که بنده به خدا ایمان می آورد

 و در ایمانش بر خدا منّت می گذارد و حال اینکه خدا بر او منّت دارد؛

چون عملش را بزرگ می داند بر خدا منّت می گذارد

 و از همه هم توقّع دارد. این بشر اگر اصلاح نشود می گوید

 همه چیز فدای من و وقتی اصلاح شد می گوید من فدای همه.

 " هل أنَبِّؤُکُم بالاخسَرین أعمالاً الّذین ضَلَّ سَعیُهُم فی الحیاةِ الدّنیا و هُم یَحسَبونَ أن یُحسِنونَ صُنعاً ".

القاب امروز محتوایی ندارند،

 ناصرالدّین شاه وقتی به یکی از علمای اصفهان نامه نوشت

 و او را حجّت الاسلام خطاب کرد،

 او پاسخ داد حجّت الاسلام سیّد شفتی است

 که آهن را در دستش موم می کند- نه اینکه هر که این کار را بکند

 حجّت الاسلام باشد، چرا که مرتاض ها هم از این کارها می کنند-

به میرفندرسکی می گویند ببینید مسجد شما چقدر خراب است

و این کلیسا چه آباد است، ایشان می گوید الله اکبر،

کلیسا خراب می شود. با مدح و ستایش و لقب، سنگ پا برلیان نمی شود

 البتّه باید احترام کرد اشخاص را. همه ی موجودات آیت الله هستند ولی کو

حجّت الاسلام؟

آقا اجازه خسته ام از این همه فریب

آقا اجازه از آدمای چند رو خسته ام 

 از های و هوی مردم این شهر نا نجیب

آقا اجازه پنجره ها سنگ گشته اند

دیوارهای سنگی از کوچه بی نصیب

آقا اجازه باز به من طعنه می زنند

عاشق ندیده های پر از نفرت رقیب

«شیرین»ی وجود مرا «تلخ» می کنند 

«فرهاد»های کینه پرست پر از فریب . . .

ای چاره ی درخواستگان ادرکنی

 ای مونس و یار بی کسان ادرکنی

من بی کسم و خسته و مهجور و ضعیف

 یا حضرت صاحب الزمان ادرکنی . . .

چقدر سخته

دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که

یبار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده . . .

.

.

.

چقدر سخته

تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما

وقتی دیدیش هیچ چیزی بجز سلام نتونی بگی . . .

.

.

.

چقدر سخته

وقتی که پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز دوسش داری . . .

.

.

.

چقدر سخته

گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار

بار خودتو بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی

گل من

باغچهء نو مبارک

حقا که تو از سلاله فاطمه ای

با خنده خود به درد ما خاتمه ای

زیباتر از این نام ندیدم به جهان

سید علی الحسینی الخامنه ای

دوستت دارم تا جان در بدن دارم

 شهید رضا مستانی بایگی :

ای برادران و خواهران ، از شما تقاضا می کنم

که امام امت را تنها نگذارید

 ! چرا که یکایک شما سرباران اسلامید که

حضرت علی (ع) می فرماید :

« وای بر آن سربازی که سستی کند و بر فرمانده ی خود ،

 خیانت نماید . »

چه صفایی داره وقتی بنشینی تو صحن و به

پنجره فولاد چشم بدوزی و با آقا و خدای خودت راز و نیازی

چه صفایی داره وقتی شاهد شفای طفلی توسط آقا هستی

چه صفایی داره وقتی از آب سقا خانه خودت رو سیراب می کنی

چه طعم گوارایی دارد این آب

چه صفایی داره وقتی تا صبح پلک رو هم نزاری فقط ،

 فقط تو صحن بنشینی به عبادت بگذرانی

چه صفایی داره هنگامی آقا برای ناهار دعوتت می کنه

چه صفایی داره گوش کردن به صدای بال بال زدن کبوترها

چه صفایی داره وقتی دلت میشکنه و به گنبد طلایی نگاه می کنی

و از پس پرده اشک خواسته ات رو به آقا می گی و چه سخت

که باید از این مکان ملکوتی دل بکنی چطور میشه به این راحتی

 از حرم آقا رفت ، و نگاه ها به طرف گنبد طلایی،

دست بر سینه و سر فرو آوردن به نشانه احترام به آقا

 و دلی که جا می ماند کنج حرم و چشمانی

که درخواست کننده بازگشتی است که دوباره به حرم آقا بیاید .

تقدیم به تمام کسانی که دل تنگ امام رضا

هستند

                چقدر سخت است همرنگ شدن

             در دیاری که همه خودشان چند رنگند

عصر یک جمعه دلگیر ، دلم گفت: بگویم بنویسم كه چرا عشق به انسان نرسیده است؟

چرا آب به گلدان نرسیده است؟

چرا لحظه ی باران نرسیده است؟

بگو حافظ دل خسته ز شیراز بیاید بنویسد

كه هنوز هم كه هنوز است ، چرا یوسف گمگشته به كنعان نرسیده است؟

چرا عشق به سامان نرسیده است؟

عصر این جمعه ی دلگیر ، وجود تو كنار دل هر بیدلِ آشفته شود حس

تو كجایی گل نرگس؟

به خدا آه نفس های غریب تو كه آغشته به حزنی است ز جنس غم و ماتم

زده آتش به دلِ عالَم و آدم

تو كجایی گل نرگس ... تو كجایی گل نرگس ...

   بر چهره ی پر زنور مهدی صلوات/
   
      برجان و دل صبور مهدی صلوات/

       تا امر فرج شود مهیا بفرست بهر ظهور مهدی صلوات

     ((اللّهم صل علی محمّد وآل محمّد و عجل فرجهم))