♥ℑ ℓḯḱℯ ṫ◎ ßℯ @ ℓϴṽ℮ґ♥

ماهی این

برکه ی

کاشی

سخن از ماندن نیست،

من و تو رهگذریم،

راه طولانی و پر پیچ و خم است،

همه باید برویم تا افقهای وسیع،تا آنجا که محبت پیداست

و شاید اینجا سر آغاز بودن است و من و تو و هیاهوئی در شهری سبز و آبی و خاکستری

ما می گریزیم

شاید از بودن

شاید از ماندن

شاید از رفتن

جز هراس ما را چه باید

من و تو رهگذریم

به فردا بیند یش به طلوعی دیگر

و به آغازی دوباره و ما گشایندهء راهیم لغزش صبر مداومت

ولی بدان و باور کن

اینجا بی شک آغاز بودن ماست.

 ﺍﯾﻨــﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺒـﺎ ﻣﻮﻗـﻊ ﺷـﺐ ﺑﻪ ﺧﯿـﺮ ﮔﻔﺘـﻦ ﻣـﯿﮕﻦ 

 ﻣــﺎﻝ ﺧــــﻮﺩﻣﯽ ! 

 ﺍﯾﻨــﺎﯾﯽ ﮐـﻪ ﺑـﺪﺩﻫــﻦ ﻧﯿـــﺴﺘﻦ ﻭﻗـــﺘﯽ ﻓﺤـﺶ ﺍﺯﺕ 

 ﻣﯿــﺸﻨﻮﻥ ﻣﯿــﮕﻦ ﺑــﯽ ﺍﺩﺏ !  

 ﺍﯾﻨـــﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺳـــﺘﺎﺷﻮﻧﻮ ﺑﺎ ﺩﻭﺗـﺎ ﺩﺳﺘــﺖ ﺑﺎﯾﺪ 

 ﺑﮕﯿــﺮﯼ ! 

  ﺍﯾﻨــﺎ ﺧﯿـــﻠﯽ ﺩﻭﺳـــﺖ ﺩﺍﺷــﺘﻨﯿﻦ ﺍﺭﻩ ﺧﯿــﻠﯽ !  

 ﺍﮔﻪ ﯾﮑــﯽ ﺍﺯﯾـــﻨﺎﺭﻭ ﺩﺍﺭﯾﻦ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘــﯽ ﺍﺯ ﺩﺳـــﺘﺶ 

 ﻧــــﺪﯾﻦ!....

از یــه جــایـی بــه بـعــد . . .

آدم دوســـت نـداره هـمــه چـی درســت بـشـه  . . .

دوســت داره هـمــه چـی تـمــوم بـشـه  . . . !

امـا فـاجـعـه ی زنـدگی ِ تــو آن هـنگـام آغـاز می شـود 

کـه آدمی می رود امــا نـمی میـرد! 

مـی مـــانــد و نبـودنـش در بـودن تـو 

چنـان تـه نـشیـن می شـود کـه تـــو می میـری 

در حالـی کـه زنــده ای . . . !

هوسـ کردهـ امـ کهـ تو باشیـ

مـنـ باشمـ و هیچکسـ نباشد

آنگاهـ داغتریـنـ آغوشـ ها

را از تـنـتـ و

شیریـنـ تریـنـ بوسهـ ها را از لبانتـ بیرونـ بکشمـ

بهـ تلافیـ تمامـ روزهایـیـ

کهـ میخواهمتـ و نیستیــــ ..