مثل هر روز دست در دست روز مرگی ها با عجله  پیاده رو زندگی را طی میکردیم

ناگهان  لابه لای این همه شتاب و عجله  سنگینی نگاهی  را احساس کردم

 که به زور میخواست دست روز مرگی هایم را از دست من بیرون بکشد...

ایستادم و نگاهم را خرج چهره ی جذابش کردم  که صاعقه ی نگاهش مرا خشکاند...

سالها بود  نگاهش را به فراموشی سپرده بودم 

او بخش پررنگی از خاطرات دوران طلایی زندگی ام بود

و من چه بی رحمانه او را لابه لای  سالهای گذشته ام گم کرده بودم  ...

لبخندی دقیقا همانند همان لبخندهای کودکی  حواله ام کرد و گفت :

در چه حالی ؟؟؟ با اینکه سالهای زیادی بود همدیگر را ندیده بودیم

  و روزگار بر ظاهر ما پیراهنی متفاوت تن کرده بود

  اما صمصمیت و علاقه ی آن سالها  بدون ذره ای تغییر فوران کرد

 و سرتا پایمان پر شد از شور کودکی و خاطراتی که به ناگاه

از صندوقچه ی فراموشیها بیرون ریخته شدن...

صحبت ها گل انداخت و ما کارنامه ی هرسال گذشته را به دست هم دادیم

و مشتاقانه مروری بر آنچه که گذشته بود کردیم....

چه روزهایی بر او گذشته بود !!! متاثر شدم...حیف... بگذریم...

 آنچنان سوار بر مرکب زمان به سوی منزلگاه ابدیت می تازم که نتیجه اش شده است

گم شدن خاطراتم در میان گرد و غبارناشی از این تاختن...