خداوندا

این روزها انگار حال و هوای دیگری دارم

دل شکستن هنر نمی باشد

تا تو نگاه می کنی کار من آه کردن است

ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

تا هستم ای دوست ندانی کیستم

روزی به سراغم می آیی که من نیستم

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

تو مپندار که خاموشی من ذکر فراموشی توست

بلکه هر لحظه دلم مست تماشایی توست

تو مپندار که خاموشی من

برهان فراموشی توست

تو را من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

تو کیستی که من اینگونه بی تو بیتابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو کیستی که از موج هر تبسم تو

بسان قایق سرگشته توی گردابم

تا خدا هست وخدایی میکند

یاعلی مشکل گشایی میکند

تو مو می بینی ومن پیچش مو

تو ابرو من اشارت های ابرو

تنت به ناز طبیبان نیاز مند مباد

وجود نازکت آزرده گزند مباد

ترسم آن روز که در مکه فرود آید مرد

سیصد وسیزده آدم نتوان پیدا کرد

دست هایش خالی

کودکان چشم به دستان پدر

پدرم گفت وچه خوش گفت که در مکتب عشق

هرکسی لایق آن نیست که بردار شود

پدر آن تیشه که برخاک تو زد دست اجل

شیشه ای بود که شد باعث ویرانی من

پروانه صفت دیده به او دوخته بودم

وقتی که خبر دار شدم سوخته بودم

کزین برتر اندیشه بر نگذرد

تجلی  خانه پیغمبران را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن

که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

برگ درخت سبز در نظر هوشیار

هر ورقش دفتری ست معرفت کردگار

بی ادب تنها نه خود را داشت بد

بلکه آتش در همه آفاق زد

بیهوده مکن عمر گران صرف فیقان

عمر صرف کسی کن که دلش جان تو باشد

واسه همین شعرایی که ازهر حرف حفظم ومیذارم تو وبلاگم که جلو چشم باشه راحت تر بیان تو ذهنم

توقع نظر هم از کسی ندارم واسه دل خودم می نویسم.

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها

الهی تا قیامت شاد وخرم باد دلدارم

که بر یادش دل من حال شاد وخرمی دارد

ای ایران ای مرز پرگهر

ای خاکت سرچشمه هنر

_{آن شنیدستی که روزی تاجری دربیابانی بیفتاد از ستور گفت :}

_{چشم تنگ دنیادار را یا قناعت پرکند یا خاک گور}

_{آتش است این بانگ نای و نیست باد}

_{هرکه این آتش ندارد نیست باد}

_{از ظلمت خود رهایی ام ده}

_{با نور خود آشنایی ام ده}

همه با آینه گفتم آری..............

همه با آینه گفتم که خموشانه مرا می پایید

گفتم ای آینه با من تو بگو

چه کسی بال خیالم را چید؟!

چه کسی خرمن رویایی گل های مرا داد به باد

سرانگشت بر آیینه نهادم پرسان

چه کس آخر؟

چه کسی کشت مرا!!!!!!!!!!!!

که نه دستی به مدد از سوی یاری برخاست

نه کسی را خبری شد

نه هیاهویی در شهر افتاد؟

آینه

اشک بر دیده به تاریکی آغاز غروب

بی صدا بر دلم انگشت نهاد...

روی قبرم بنویسید کبوتر شد ورفت

زیر باران غزلی خواند دلش تر شد ورفت

چه تفاوت که چه خوردست؟؟؟غم دل یا سم

آن قدر غرق جنون بود که پرپر شد ورفت

روز میلاد همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد ورفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد ورفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

دختری ساده که یک روز کبوتر شدو رفت

دلم را سپردم به بنگاه دنیا
و هی آگهی دادم اینجا و آنجا
و هر روز
برای دلم
مشتری آمد و رفت
و هی این و آن
سرسری آمد و رفت

ولی هیچ کس واقعا
اتاق دلم را تماشا نکرد
دلم قفل بود
کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت:
چرا این اتاق
پر از دود و آه است
یکی گفت:
چه دیوارهایش سیاه است
یکی گفت:
چرا نور اینجا کم است
و آن دیگری گفت:
و انگار هر آجرش
فقط از غم و غصه و ماتم است

و رفتند و بعدش
دلم ماند بی مشتری
ومن تازه آن وقت گفتم:
خدایا تو قلب مرا می خری؟

و فردای آن روز
خدا آمد و توی قلبم نشست
و در را به روی همه
پشت خود بست

خبر به دورترین نقطه‌ی جهان برسد

دلم مثل دلت خونه شقايق چشام درياي بارونه شقايق

مثل مردن مي مونه دل بريدن ولي دل بستن آسونه شقايق

شقايق درد من يكي دو تا نيست آخه درد من از بيگانه ها نيست

كسي خشكيده خون من رو دستاش كه حتي يك نفس از من جدا نيست

شاعر از کوچه مهتاب گذشت

لیک شعری نسرود

نه که معشوقه نداشت

نه که سرگشته نبود

سال ها بود دگر کوچه مهتاب خیابان شده بود...

زندگی چیست؟

خون دل خوردن؛

اولش رنج

وآخرش مردن...